All Chapters of เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า: Chapter 131 - Chapter 140

เย็นของวันนั้นโจวจื่อหยานอนหลับพักผ่อนไปอย่างอ่อนเพลีย โดยมีเพียนเพียนและเพ่ยเพ่ยผลัดกันเฝ้าคอยระวังความปลอดภัยให้แก่โจวจื่อหยาโจวจวิน โจวจื่อหวายและเจิ้งหรงมู่ที่ในเวลานี้อาการบาดเจ็บของเขาดีขึ้นมากแล้วผลัดกันมาดูโจวจื่อหยาอย่างเป็นห่วง เมื่อรู้ว่านางยังคงนอนหลับพักผ่อนอยู่จึงเดินจากไป โดยโจวจวินสั่งกำชับให้หลี่ฉินบุตรสาวคนโตของหลี่เฉินให้ช่วยเตรียมอาหารรสอ่อนเอาไว้สำหรับโจวจื่อหยายามที่นางตื่นขึ้นมากลางดึกเอาไว้ด้วยแต่หลี่ฉินกลับต้องเตรียมอาหารเหล่านั้นเอาไว้รอจนเก้อ เพราะโจวจื่อหยาตื่นขึ้นมาในช่วงเที่ยงของอีกหนึ่งวันต่อมา เพียนเพียนจึงต้องไปขอโจ๊กพุทราและน้ำแกงบำรุงร่างกายมาให้เจ้านายของตนกินและดื่มแทน เนื่องจากโจวจื่อหยาท้องว่างมาเป็นเวลานานต้องกินอาหารย่อยง่ายจึงจะสบายท้อง"มีคนจากหมู่บ้านเถียนซีกลับมารายงานข่าวของที่นั่นส่งมาให้ท่านพ่อรับรู้ข่าวบ้างหรือยัง" นี่คือคำถามแรกที่โจวจื่อหยาเอ่ยถามเพียนเพียนและเพ่ยเพ่ยเมื่อนางตื่นขึ้นมา"เรียนคุณหนู มีแล้วเจ้าค่ะ เป็นคุณชายรองเจิ้งหรงจิ้งเดินทางมาที่นี่ด้วยตนเองเจ้าค่ะ ทางด้านหมู่บ้านเถียนซี มีโจรร้ายบุกไปเพื่อหวังปล้นบ้านตระกูลเจิ้ง

โจวจวินพาทุกคนล่องเรือท้องแบนลำเล็กกลับหมู่บ้านเถียนซี โดยเขาพาทุกคนแวะที่หมู่บ้านถงเซียนก่อน มีเพียงเรือที่บรรทุกคนป่วยอย่างเช่นหม่าชางเหวินและซันเป่าที่ต้องล่องเรือกลับหมู่บ้านเถียนซีนำไปก่อน เพื่อนำคนป่วยไปส่งพักผ่อนที่จวนหม่ากั๋วกงแห่งหมู่บ้านเถียนซีเจิ้งหลี่รีบเดินออกมาต้อนรับทุกคนด้วยตัวเอง ท่านผู้เฒ่าดูซูบผอมแก่ชราลงไปเป็นอย่างมาก เนื่องจากมีเรื่องให้เขาต้องเสียใจและกังวลใจมากมาย แต่ในเวลานี้สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายมากขึ้นเมื่อเห็นลูกเขยและหลานๆ ทุกคนปลอดภัยกลับมาเจียงฮุ่ยแอบยิ้มเมื่อเห็นเจิ้งหลี่ผู้เป็นบิดาของตนมีสีหน้าดีขึ้น ก่อนจะพูดกับโจวจื่อหยาเป็นเชิงฟ้องว่า " หยาหยา เจ้ามาก็ดีแล้ว ดูท่านตาของเจ้าเถิด เขาแทบจะไม่ยอมกินไม่ยอมนอนไม่ว่าป้าจะพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่สำเร็จ"หลายปีที่ผ่านมานี้เจียงฮุ่ยพัฒนาตนขึ้นมาก จากความรู้สึกที่ชอบคิดว่าตนเองเป็นเพียงสาวใช้และไม่อาจเอื้อมมีฐานะเป็นพี่น้องกับเจ้านายของตน แต่เดียวนี้เจียงฮุ่ยปรับตัวได้และสนิทใจกับความสัมพันธ์แบบใหม่แล้ว เนื่องจากปัจจุบันนางเป็นนายหญิงของคนมากมาย นางมีหน้าที่ต้องควบคุมดูแลสาวใช้และบ่าวไพร่มากมาย เวลาช่วยข

โจวจื่อหยาพาคนสนิทของตนอย่างเพียนเพียนและเพ่ยเพ่ยเดินเท้าไปยังจวนหม่ากั๋วกงที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านใหญ่ตระกูลเจิ้งมากนัก แต่ตลอดทางที่นางเดินไปมักมีผู้คนสวนทางมามากมายและทุกคนต่างหยุดเดินและเอ่ยทักทายพูดคุยกับโจวจื่อหยามาตลอดทาง มีบางคนเอ่ยถามพูดคุยแสดงความยินดีเรื่องที่ตระกูลเจิ้งมีหลายชายคนใหม่กับนางด้วย ดังนั้นกว่าที่โจวจื่อหยาจะมาถึงจวนหม่ากั๋วกงจึงใช้เวลามากและนานกว่าปกติเมื่อมาถึงจวนหม่ากั๋วกงแล้วโจวจื่อหยาไปคำนับทักทายจวงปี้เหยาผู้เป็นฮูหยินของหม่ากั๋วกงแล้วคนทั้งคู่ก็นั่งพูดคุยกันเรื่องทั่วไปอย่างถูกคอเป็นเวลานานตามประสาสตรี รวมถึงจวงปี้เหยาถามไถ่เรื่องการคลอดบุตรของเซี่ยปิงเหยียน ถามถึงสุขภาพของเซี่ยปิงเหยียนและสุขภาพของเด็กน้อยอีกด้วย ทำให้คนทั้งคู่ใช้เวลาในการพูดคุยกันอยู่นานมากเนื่องจากจวงปี้เหยาและหม่ากั๋วกงเพิ่งเดินทางมาถึงที่นี่เมื่อวานนี้ คนทั้งคู่รีบเดินทางมาเพื่อมาดูอาการบาดเจ็บของบุตรชายบุญธรรมของพวกเขา มีหลายๆ เรื่องที่จวงปี้เหยาไม่สะดวกจะเอ่ยปากถามกับหม่าชางเหวินผู้เป็นบุตรบุญธรรมของตน แต่นางสะดวกใจในการเปิดปากพูดคุยซักถามกับโจวจื่อหยามากกว่า ดังนั้นโจวจื่อหยาและจวง

โจวจื่อหยากลับมาถึงบ้านบนเนินเขาของตระกูลโจวด้วยท่าทางเหม่อลอยเล็กน้อย ใบหน้างดงามแดงเรื่อริมฝีปากสีแดงฉ่ำดวงตาเป็นประกาย สาวใช้คนสนิทของโจวจื่อหยาอย่างเพียนเพียนและเพ่ยเพ่ยอยู่กับคุณหนูของพวกนางทุกวัน จึงย่อมเห็นความผิดปกติของโจวจื่อหยาได้ พวกนางได้แต่มองสบตากันไปมาแต่ไม่กล้าเอ่ยปากซักถามนายหญิงของตน ส่วนโจวจื่อหยาเองก็เหม่อลอยอยู่แต่ในความคิดของตนเองไม่ได้สนใจความคิดของสาวใช้คนสนิททั้งสองของนางในชีวิตก่อนถึงแม้โจวจื่อหยาจะมีคู่หมั้นที่เป็นเพื่อนกันในมหาวิทยาลัย ต่อมาเมื่อครอบครัวของทั้งสองฝ่ายเห็นทั้งคู่สนิทสนมพูดคุยกันได้ดีทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องงานจึงจับทั้งคู่หมั้นหมายกัน โจวจื่อหยารู้สึกดีต่อเพื่อนชายคนนั้นมากและสุดท้ายได้กลายมาเป็นคู่หมั้นของตนเองจึงยิ่งให้ความสำคัญกับเขามากขึ้น เขาดีต่อนางมากรวมถึงยังดีต่อน้องสาวที่นางรักมากที่สุดด้วย แต่เรื่องในด้านความสัมพันธ์ชายหญิงคนทั้งคู่ไม่เคยได้ใกล้ชิดกันเกินเลยไปมากกว่าการจับมือหรือหอมแก้มเพียงภายนอก เพราะทั้งคนคู่แทบจะไม่เคยได้ไปไหนด้วยกันเพียงลำพังสองคนเลยดังนั้นความใกล้ชิดแบบที่หม่าชางเหวินเพิ่งทำกับนางในวันนี้จึงเป็นครั้งแรกที่

งานมงคลของเจิ้งหรงมู่และฟางหรูอวี้ผ่านไปด้วยบรรยากาศอบอวลไปด้วยความรักความอบอุ่นท่ามกลางความยินดีของญาติพี่น้องและคนในครอบครัวทุกคน ภายหลังงานแต่งงานของเจิ้งหรงมู่การใช้ชีวิตของโจวจื่อหยาก็เริ่มเข้าสู่กิจวัตรประจำวันตามปกติของตนเองอีกครั้งยามเช้ากินอาหารที่บ้านตระกูลโจวบนเนินเขา ยามสายโจวจื่อหยาจึงเดินทางไปบ้านใหญ่ตระกูลเจิ้งพร้อมมารดาหากไม่ได้ไปดูสวนสมุนไพรพร้อมกับเจิ้งฮุ่ยผิงก็จะแยกไปดูหลานชายที่เรือนส่วนตัวของเจิ้งหรงเจี้ยนและเซี่ยปิงเหยียน ก่อนจะเข้าห้องปรุงยาเพื่อฝึกฝนและศึกษาการปรุงยา ช่วงเที่ยงไปบ้านรองตระกูลเจิ้งและอยู่กินอาหารกลางวันที่นั่นพร้อมกับป้าสะใภ้รองและพี่สะใภ้สามฟางหรูอวี้ ช่วงบ่ายจึงจะออกไปเที่ยวเล่นหรือแวะไปดูกิจการของตระกูลโจวและตระกูลเจิ้งโดยมีเจิ้งหรงหมิงที่เรียนเสร็จช่วงเช้าและเขามีเวลาว่างในช่วงบ่ายคอยติดตามนางไปด้วยวันนี้โจวจื่อหยามากินอาหารกลางวันที่บ้านรองเจิ้งตามปกติหลังจากนั้นจึงนั่งพูดคุยอยู่กับชุ่ยเหนียนและฟางหรูอวี้อยู่นานพักใหญ่เจิ้งหรงหมิงก็ถามขึ้นว่า"พี่หยาหยาวันนี้ช่วงบ่ายพวกเราจะไปทำอะไรกันต่อดีขอรับ เมื่อวานพี่เข้าห้องไปปรุงยาอยู่นาน วันนี้คง