All Chapters of เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า: Chapter 141 - Chapter 150

โจวจวินเร่งเดินทางกลับมาจากเมืองฝูโจวเพื่อมายังหมู่บ้านถงเซียนพร้อมข่าวที่ทำให้เขาหนักใจ เมื่อรู้จากเจียงฮุ่ยว่าเวลานี้บุตรสาวมาดูคนจับปลาอยู่ที่บ่อปลา เขาจึงเดินไปยังบ่อเลี้ยงปลาอย่างรวดเร็ว ได้มองเห็นบุตรสาวตะโกนพูดคุยและหัวเราะอย่างร่าเริงอยู่ริมบ่อปลาทำให้ใบหน้าเครียดขรึมของเขามีสีหน้าผ่อนคลายลงโจวจื่อหวายเห็นบิดาตั้งแต่เขาเดินมาในระยะไกล เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้บิดาจึงสังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของบิดาตั้งแต่แรก เขาจึงรีบเดินไปหาโจวจวินทันที"ท่านพ่อ....""จื่อหวาย" โจวจวินหันมามองใบหน้าของบุตรชายคนเดียวของตนด้วยสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะตัดสินใจบอกเรื่องสำคัญให้กับบุตรชายได้รับรู้ "วันนี้ตระกูลเซี่ยส่งคนมาบอกข่าวสำคัญให้พ่อรู้ เรื่องการแต่งงานของเจ้าอีกสองเดือนข้างหน้าคงจะต้องเลื่อนออกไปก่อน เพราะในเวลานี้ที่เมืองหลวงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว"โจวจื่อหวายขมวดคิ้วก่อนจะถามถึงครอบครัวของคู่หมั้นของตนด้วยความเป็นห่วง"เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือขอรับ คนตระกูลเซี่ยมีใครเป็นอะไรใช่หรือไม่""เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง คนตระกูลเซี่ยไม่มีใครเป็นอะไรเอียนอ๋องให้คนมาพาทุกคนในตระกูลเซี่ยย้ายไปอยู่ที่เมืองเอียนหมดแล้

ในหมู่บ้านเถียนซีมีคนเข้ามาอาศัยอยู่เพิ่มมากขึ้น มีการตัดต้นไม้ใหญ่เพื่อนำมาสร้างบ้านเรือนเพิ่มขึ้นอย่างเร่งด่วนอีกหลายหลัง บนภูเขาเจิ้งก็มีคนของโจวจวินย้ายเข้ามาอยู่อาศัยเพิ่ม มีการก่อสร้างกำแพงล้อมรอบหมู่บ้าน มีการสร้างลานฝึกยุทธ มีการเร่งสร้างอาวุธ มีการทำอาหารแห้งเก็บไว้เป็นเสบียงในหน้าหนาว บนภูเขาโก่วซานที่ปลูกผลไม้ของตระกูลเจิ้ง ปีนี้เจิ้งฝูไฉไม่ได้นำผลไม้เหล่านี้นำไปขายแต่เขาสั่งให้คนนำผลไม้บนภูเขามาอบแห้ง ทำผลไม้ดองและทำสุราหมักผลไม้เก็บไว้ในห้องใต้ดินจนแน่นขนัดโจวจวินพูดเรื่องที่เขาจะให้โจวจื่อหยาแต่งงานกับหม่าชางเหวินให้ทุกคนรับรู้เรียบร้อยจนหมดทุกคนแล้ว หลังจากนั้นก็เป็นเรื่องของจวนหม่ากั๋วกงที่ต้องจัดเตรียมการส่งแม่สื่อมาพูดจาทาบทามสู่ขอ มีขั้นตอนการส่งวันเดือนปีเกิดเทียบดวงชะตา มีการพูดคุยเรื่องสินสอดและเรือนหอ ซึ่งขั้นตอนเหล่านี้ล้วนแต่เป็นเรื่องของผู้อาวุโสในตระกูลเป็นคนที่ดำเนินการ โดยที่โจวจื่อหยามิได้เกี่ยวข้องอะไรกับขั้นตอนเหล่านี้ด้วยเลย"หา...พี่สามว่าอย่างไรนะเจ้าคะ ท่านลุงใหญ่กับท่านป้าใหญ่จะส่งแม่สื่อไปทาบทามสู่ขอพี่ถังเสี่ยวซีให้พี่รองแล้วหรือเจ้าคะ"โจวจื่อหย

คำของคนโบราณเคยพูดกันเอาไว้ว่า หากผู้ใดมีบุตรสาวก็เหมือนได้สวมเสื้อกันหนาวที่อบอุ่น ในเวลานี้โจวจวินเข้าใจความหมายของคำพูดนี้อย่างถ่องแท้ โจวจวินมีบุตรชายที่มีฝีมือเก่งกาจและฉลาดเฉลียวอย่างโจวจื่อหวายหนึ่งคนถึงแม้เขาจะรู้สึกภาคภูมิใจกับบุตรชายคนนี้มาก แต่ก็เทียบไม่ได้กับความรู้สึกอบอุ่นเมื่อยามที่บุตรสาวคนเดียวของเขาลงมือทำอาหารอร่อยให้เขากิน หรือต้มน้ำชงชาหอมกรุ่นให้เขาดื่ม ดังนั้นเมื่อถึงเวลาที่บุตรสาวใกล้จะแต่งงานออกเรือนไปกับผู้อื่นเขาจึงอดรู้สึกใจหายไม่ได้ ความรู้สึกทั้งหวงทั้งเป็นห่วงบุตรสาวกำลังรุมเร้าจิตใจของเขาเป็นอย่างมากเขาครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วนอยู่นาน จึงเลือกหม่าชางเหวินมาเป็นบุตรเขย บุรุษผู้นี้คือคนที่เขารู้จักพื้นเพของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี เขาสั่งสอนเด็กคนนี้มาเจ็ดปีไม่ว่าจะเป็นความรู้ความสามารถ คุณธรรมความดีงามของอีกฝ่ายเขาก็รู้ว่าหม่าชางเหวินมีมากน้อยแค่ไหน รูปลักษณ์หน้าตาของหม่าชางเหวินก็จัดได้ว่าเป็นเลิศหาได้เพียงหนึ่งในหมื่นคน ดังนั้นจึงไม่ต้องกลัวว่าหลานชายและหลานสาวที่จะเกิดในอนาคตจะหน้าตาธรรมดา....เจิ้งฮุ่ยผิงก็พูดกรอกหูเขาทุกเช้าเย็นว่า 'ยามแต่งบุตรสาวให้เลือกบุตร

เอียนอ๋องพาพระชายาเอกสวีอี้ฮัว พระชายารองเซียวเกาหยาง สนมตวนและสนมซุน ออกมาต้อนรับขณะเดินทางของหม่ากั๋วกงด้วยตนเองหม่าเกาเฉินหันไปมองหม่าชางเหวินที่ยามนี้ได้กลายมาเป็นบุตรชายบุญธรรมของเขาด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นหม่าชางเหวินมีใบหน้านิ่งเรียบแววตาปราศจากความเจ็บปวดและไม่มีท่าทางหวาดกลัวคนเหล่านี้เหมือนกับในอดีตเขาจึงรู้สึกเบาใจความจริงแล้วเขาสามารถจะพาหม่าชางเหวินไปพักอาศัยอยู่ที่อื่นก็ได้ แต่เขาไม่อยากให้หม่าชางเหวินหลบหนีอดีตจนส่งผลกระทบถึงการใช้ชีวิตในอนาคต เขาจึงเลือกพาทุกคนมาเข้าพักที่จวนเอียนอ๋อง และอยากพาหม่าชางเหวินมาเพื่อใช้อำนาจในการกำราบใครบางคนที่นี่อีกด้วยเมื่อทุกคนทักทายกันตามธรรมเนียมเสร็จเรียบร้อย สวี้อี้ฮัวจึงเดินไปพูดคุยทักทายกับจวงปี้เหยาด้วยท่าทางสนิทสนม และเอ่ยทักทายหม่าชางเหวินด้วยท่าทางดีพระทัยที่หม่าชางเหวินยินยอมกลับมาพักที่จวนเอียนอ๋อง"ข้าได้ข่าวมาว่า ท่านชายหกเจ็บป่วยเนื่องจากมีคนวางยาพิษในน้ำดื่มใช่หรือไม่ ยามนี้อาการเป็นอย่างไรบ้าง" จวงปี้เหยาถามสวี้อี้ฮัวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงและไม่สนใจจะรับการคำนับทักทายจากพระชายารองเซียวและพระสนมคนอื่น"ใช่แล้วมีเหตุร

จวงปี้เหยาจับมือโจวจื่อหยามาไต่ถาม เรื่องที่พักของบ้านตระกูลเจิ้งรวมถึงสารทุกข์สุกดิบอื่นของโจวจื่อหยาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เพราะว่าเมื่อวานขบวนการเดินทางของหม่ากั๋วกงเดินทางแยกมายังจวนเอียนอ๋อง ก่อนที่นางจะได้มีโอกาสได้เข้าไปสำรวจบ้านใหม่ของตระกูลเจิ้งที่ตั้งอยู่ในเป่ยจิง นางเป็นห่วงกลัวจื่อหยาจะแปลกที่จนนอนไม่หลับ และกลัวที่พักจะไม่สะดวกสบายมากพอ"คุณหนูโจวช่างโชคดีเสียจริงนะเจ้าคะ ยังไม่ทันได้แต่งงานเข้าจวนหม่ากั๋วกงเลย ว่าที่แม่สามีอย่างฮูหยินหม่ากั๋วกงกลับแลดูห่วงใยคุณหนูโจวมากขนาดนี้เสียแล้ว" สนมตวนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงชื่นชมและอยากสนทนาอย่างสนิทสนมกับจวงปี้เหยาซึ่งถือว่าพูดประจบได้ตรงจุดพอดี จวงปี้เหยาอมยิ้มและหันมาพูดกับสนมตวนว่า "ปกติข้ากับจื่อหยาก็สนิทสนมกันมากมาก่อนหน้านี้แล้ว อย่าเห็นว่านางเป็นเด็กดีว่าง่ายเช่นนี้แล้วจะกินอยู่อย่างไรก็ได้ เพราะว่าความจริงแล้วจื่อหยาเป็นคนพิถีพิถันเรื่องกินและเรื่องนอนเป็นอย่างมาก ดังนั้นข้าจึงต้องรู้สึกเป็นห่วงนางตามธรรมดา ข้ากลัวว่านางจะแปลกที่จนนอนไม่หลับและกลัวว่านางจะกินอาหารไม่ถูกปาก" จวงปี้เหยาพูดอธิบายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนโจวจื่อหยาอมย