All Chapters of เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า: Chapter 11 - Chapter 20

เจิ้งฝูไฉ ปีนี้อายุ27 ปีเป็นบุตรชายคนโตของนางเจียงเขามีใบหน้าคล้ายกับเจิ้งหลี่ รูปร่างสูงผอมใบหน้าซูบตอบจนเบ้าตาลึก ด้านหลังเขาเป็นเจิ้งหรงเจี้ยนบุตรชายคนโตอายุ8ปี และบุตรชายคนรอง เจิ้งหรงจิ้งอายุ5ปีโจวจวินผู้เป็นอาเขยยื่นเงินหนึ่งตำลึงทองเป็นของขวัญพบหน้าให้กับเด็กทั้งสองคราวนี้เจิ้งฝูหลิงเป็นคนพูดให้หลานชายทั้งสองรับเอาไว้ เพราะบุตรชายของเขา เจิ้งหรงมู่ก็รับของขวัญเช่นกัน"รับไปเถิด น้องสาวกับน้องเขยยังมีเรื่องให้พี่ชายใหญ่ต้องช่วยอีกหลายเรื่อง""ระหว่างที่รอให้บ้านของข้าสร้างเสร็จ ปีนี้ข้าคงต้องมาขออาศัยอยู่กับท่านพ่อและพี่ใหญ่ก่อนเจ้าค่ะ" เจิ้งฮุ่ยผิงพูดด้วยน้ำเสียงเกรงใจ"บ้านนี้เดิมท่านพ่อก็ทำห้องไว้รอต้อนรับเจ้าอยู่แล้ว ห้องขนาดใหญ่ เจ้าไม่ต้องกลัวแออัด" เจิ้งฝูไฉพูดกับน้องสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และมองหลานของเขาทั้งสอง เขาลุกขึ้นและเดินหายเข้าไปในห้องส่วนตัวของครอบครัวของเขาเจิ้งฝูไฉออกมาพร้อมกับเส้นด้ายสายสิญจน์เส้นยาว เขาใช้มีดพกอันเล็กที่พกไว้ที่เอวตัดแบ่งเส้นด้ายเป็นสองเส้นและพูดอธิบายว่า "ข้าไปขอสายสิญจน์จากพระอาจารย์บนเขาฝูกั๋ว เพื่อเตรียมมอบให้น้องสาว เพราะข้าไม่รู้ว่

คืนนี้บ้านเจิ้ง ทุกคนต่างนอนหลับสนิท วันนี้โจวจื่อหวายย้ายไปนอนกับเจิ้งหรงเจี้ยนและเจิ้งหรงจิ้ง ดังนั้นคืนนี้คู่สามีภรรยาจึงแสดงความรักต่อกันหลังจากที่ว่างเว้นกันมานานมีเพียงโจวจื่อหยาที่ตื่นขึ้นมา แม้จะไม่ได้มองเห็นแต่เพราะในห้องมืด แต่แค่นางฟังเสียงก็พอเดาได้ว่าบิดามารดากำลังทำภารกิจคู่รัก'.....'แม้ไม่เคยมีประสบการณ์ด้วยตนเอง ไม่เคยลงมือทำ แต่ด้วยชีวิตเก่าที่จากมาสื่อออนไลน์เปิดกว้าง เรื่องเหล่านี้จึงผ่านหูผ่านตามามากโจวจื่อหยาหลับตาปี๋และยกสองมือปิดหู พยายามฝืนตนเองให้นอนหลับต่อ แต่เพราะท้องหิว ทำอย่างไรก็นอนไม่หลับจึงต้องทนทรมานอยู่นาน กว่าคนทั้งคู่จะเสร็จกิจ'ท่านแม่ ข้าหิว' โจวจื่อหยารอจนแน่ใจว่าทิ้งช่วงนานพอแล้วจึงเรียกมารดาตัวเอง'........''ท่านแม่..ข้าหิวแล้ว และปวดเบาด้วย'"ตื่นแล้วๆ รอแม่สักครู่นะหยาหยา" เจิ้งฮุ่ยผิงผุดลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะพูดกับบุตรสาวอย่างลืมตัวโจวจวินจึงลุกขึ้นนั่งตาม และมองดูภรรยาปรนนิบัติบุตรสาวของพวกเขาอย่างคล่องแคล่ว"เจ้าคุยกับลูกรู้เรื่องจริงๆด้วย" โจวจวินพูดด้วยความแน่ใจมากขึ้น หลังจากที่เขาสังเกตภรรยาและบุตรสาวมานาน"เรื่องนี้ข้าบอกท่านไม่ได้

ความจริงโจวจวินไม่คิดว่า เรื่องที่ตนตกลงราคากับนายช่างรับเหมาทำบ้านจะแพร่กระจายออกไปให้คนในหมู่บ้านรับรู้โจวจวินเลือกวัสดุที่ดีที่สุดในการสร้างบ้าน เพราะเขาคิดว่าไหนๆ ก็ทำบ้านแล้ว จึงต้องสร้างบ้านให้ดูดีและอยู่สบายตรงใจผู้อยู่ ภรรยาของเขาเคยเป็นคุณหนูตระกูลเก่าแก่ โจวจวินจึงไม่อยากให้ภรรยาต้องลำบากในการปรับตัวในการใช้ชีวิตมากนัก บ้านที่กำลังสร้างใหม่นี้เทียบไม่ได้กับบ้านที่เขาและภรรยาเคยอยู่มาก่อนแม้แต่สักส่วนเดียว จะมีที่หรูหรามากกว่าก็คือห้องน้ำและห้องครัวเท่านั้นแต่ข่าวที่โจวจวินสร้างบ้านในราคา1,500 ตำลึงทองแพร่กระจายออกไปเป็นเพราะบ้านเถียนของเถียนสี่ฟาได้รับค่านายหน้าจากการสร้างบ้านหลังนี้เป็นเงิน50ตำลึงทอง ซึ่งถือว่าเป็นเงินที่เยอะมากสำหรับชาวบ้านเถียนซีเจิ้งฮุ่ยถงจึงไปสืบความสอบถามจากนายช่างรับเหมามาจนได้ว่า บ้านหลังนี้ตกลงเหมากันที่ราคา1,500ตำลึงทอง ซึ่งเจิ้งฮุ่ยถงตกใจมาก และเกิดความโลภจึงไปเรียกร้องค่านายหน้าเพิ่มจนเป็นเรื่องราวบานปลายใหญ่โต ทุกคนจึงรู้ราคารับเหมาทำบ้านหลังนี้ของโจวจวินเจิ้งฝูหลิงกลับทำให้โจวจวินและเจิ้งฮุ่ยผิงรู้สึกผิดคาด เขาไม่บ่นน้องเขยกับราคาการสร้างบ้

การสร้างบ้านบนเนินเขาของบ้านตระกูลโจวยังคงดำเนินต่อไป4 เดือนต่อมา ย่างเข้าเดือน 8 ข้าวโพดที่ปลูกไว้ถึงเวลาเก็บฝักข้าวโพด บ้านเจิ้งทุกคนต่างร่วมแรงร่วมใจกันเก็บฝักข้าวโพดของบ้านเจิ้งจำนวน 20 หมู่ ส่วนของบ้านโจว10 หมู่ระยะการปลูกและเก็บข้าวโพดใช้เวลาทั้งหมดเพียงประมาณ 120 วัน ก็ได้ผลผลิตมากมาย จนเจิ้งฝูไฉติดใจ แต่โจวจวินเตือนเขาว่า หน้าหนาวกำลังจะมา หากปลูกข้าวโพดอีกรอบ จะเก็บฝักข้าวโพดไม่ทันอากาศหนาวเจิ้งฝูไฉจึงต้องปลูกผักกาดที่ทนต่ออากาศหนาวเย็นได้ดี และใช้ระยะเวลาในการปลูกประมาณ50 วันแทน กำหนดการเก็บผักกาด ก่อนจะเดือน11 ที่ลมหนาวและพายุหิมะจะพัดมาถึงที่นี่พอดีช่วงนี้ฝนเริ่มตกบ่อยครั้ง ดังนั้นการสร้างบ้านจึงช้าลง แต่กิจการเผาถ่านกลับไม่กระทบ เจิ้งฝูหลิงเพิ่มเตาเผาถ่านเป็น10 เตา เพราะเตาเผาถ่านแค่หาอะไรมาป้องกันไม่ให้น้ำฝนไหลลงตรงปล่องไฟเท่านั้น เพียงแต่เมื่อไม้เปียกชื้นจะทำให้การเผาไหม้ช้ากว่าปกติ ทำให้ใช้ระยะเวลาในการเผาถ่านนานขึ้นกว่าไฟจะดับเมื่อใช้วัวไถพรวนไร่ 30 หมู่ทิ้งไว้สองสามวัน ลงปุ๋ยที่เป็นมูลสัตว์ แล้วไถพรวนหน้าดินกลบอีกรอบ ทิ้งไว้อีก7 วัน เจิ้งฝูไฉจึงพาแรงงานที่เป็นเด

แคว้นต้าหมิงราชวงศ์หมิงปีที่5 ในเดือนสองของปีนี้โจวจื่อหยาอายุครบหนึ่งขวบ เจิ้งฝูหลิงก็ซื้อที่และจ้างช่างมาเหมาทำบ้าน คราวนี้เจิ้งฝูหลิงไม่ได้ติดต่อช่างรับเหมาผ่านใคร จึงไม่มีคนในหมู่บ้านได้ค่านายหน้าหรือมีส่วนแบ่งราคาเหมาสร้างบ้านของบ้านรองตระกูลเจิ้ง ใช้เงิน1500 ตำลึงทอง เช่นเดียวกับบ้านของตระกูลโจว เพราะรูปแบบบ้านทำขนาดเท่ากันจะแตกต่างคือทำเรือนยกพื้นสูง แต่ไม่ได้สร้างบ้านบนเนินเขาแบบบ้านของตระกูลโจว การก่อสร้างบ้านของเจิ้งฝูหลิงจึงง่ายกว่า แต่ราคาวัสดุก่อสร้างแพงขึ้น แม้แต่ราคาค่าแรงคนงานต่อวันก็แพงขึ้นเท่าตัวเป็นวันล่ะ60อีแปะช่วงนี้ชุ่ยเหนียนย้ายมาอาศัยอยู่กับครอบครัวตระกูลโจวชั่วคราว เพื่อมาดูแลการก่อสร้างบ้านของตนอย่างใกล้ชิด"ข้าคงต้องมารบกวนขออาศัยอยู่ที่บ้านของพวกเจ้านานหลายวัน""พี่สะใภ้รองจะเกรงใจข้าไปทำไมเจ้าคะ อีกอย่างท่านก็ขนทั้งข้าวสารทั้งแป้งข้าวสาลี แป้งมัน แป้งข้าวโพดมาให้ที่นี่เป็นจำนวนมาก นี่ออกจะมากเกินไปสักหน่อย""ไม่มากหรอก อามู่มาอยู่กินที่บ้านของพวกเจ้า ตอนนี้ยังมีพวกข้าสองคนผัวเมียอีก ไหนจะท่านพ่อท่านแม่สามีที่เดินมากินอาหารที่นี่ทุกเช้ากับหลานๆอีกด้วย ข้า