All Chapters of เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า: Chapter 51 - Chapter 60

ยามเช้าเจิ้งหรงเจี้ยนมองคนกลุ่มใหญ่ตรงหน้าด้วยท่าทางห่อเหี่ยว แผนการที่เขาคิดหวังเอาไว้ล่มไม่เป็นท่า จึงถลึงตามองน้องสาวคนดีของเขาอย่างขัดเคืองใจโจวจื่อหยายืนมองหน้าพี่ชายของตนด้วยท่าทางสำนึกผิด แม้จะอ่านใจเจิ้งหรงเจี้ยนไม่ออก แต่นางอ่านสีหน้าที่อยากจะตีคนของพี่ใหญ่ของตนได้ จึงรีบกระซิบพูดกับพี่ใหญ่ของตนเสียงเบาว่า"ข้าชวนแค่พี่รองและพี่สามจริงๆ นะเจ้าคะ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดทุกคนจึงไปหมู่บ้านโก่วซานมากมายขนาดนี้""....." เจิ้งหรงเจียนเม้มปาก ตอนนี้เขาไม่อยากพูดกับโจวจื่อหยาแล้ว แต่ก็ยังคงเดินประกบน้องสาวตามเดิมอยู่ดี เพราะรู้ว่าประเดี๋ยวเซี่ยปิงเหยีนต้องเดินขึ้นเขาอยู่ใกล้ๆ กับน้องสาวของเขาอย่างแน่นอนเซี่ยคงเซวียนได้ยินบุตรสาวพูดถึงสวนส้มบนเขา เมื่อยามที่บุตรสาวมาขออนุญาตขึ้นเขา เซี่ยคงเซวียนจึงไปเอ่ยปากขอกับเจิ้งฝูไฉว่าตนอยากขอขึ้นไปดูสวนส้มบนภูเขาด้วย เจิ้งฝูไฉจึงอาสาพาเขาขึ้นเขา ท่านผู้เฒ่าเจิ้งรู้ว่ากุนซือเซี่ยมีความสำคัญ เขาผู้เคยเป็นนายพรานเก่า และคุ้นเคยกับคนหมู่บ้านโก่วซานเป็นอย่างดีจึงอาสานำทางไปด้วย เมื่อโจวจวินรู้ว่าเซี่ยคงเซวียนขึ้นเขา โจวจวินจึงพาจงเหลียนติดตามไปดูแลควา

หลังจากเข้าที่พักได้อาบน้ำชำระร่างกายจนรู้สึกว่าร่างกายสะอาดดีแล้ว โจวจื่อหยาจึงเอนตัวนอนพักผ่อนอีกหนึ่งงีบใหญ่ เมื่อตื่นขึ้นมายามเย็นจึงรู้สึกสดชื่น โจวจื่อหยาบิดตัวคลายความปวดเหมื่อย ก่อนจะลุกขึ้นเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อเลือกชุดมาสวมใส่ เมื่อแต่งตัวเสร็จก็มีเสียงคนมาเคาะประตู"นั่นใคร" โจวจื่อหยาเอ่ยถามก่อนจะเปิดประตูเพื่อความปลอดภัย แม้ห้องพักทางฝั่งนี้ ท่านลุงรองจะเหมาห้องพักจำนวนห้าห้อง แต่โรงเตี๊ยมชั้นสองแห่งนี้ก็ยังมีห้องพักของคนอื่นอยู่ด้วย"พี่เอง" เสียงของโจวจื่อหวายตอบกลับมา โจวจื่อหยาจึงรีบเปิดประตูทันที"พี่ชาย แล้วพี่ใหญ่ละเจ้าคะ" โจวจื่อหยาถามถึงเจิ้งหรงเจี้ยนด้วยความแปลกใจ เพราะเจิ้งหรงเจี้ยนและโจวจื่อหวายอยู่อาศัยในห้องพักเดียวกัน"พี่ใหญ่ออกไปเดินเที่ยวกับอาเต๋อ และอาต๋าแล้ว""ไปเดินเที่ยว พี่ใหญ่เป็นคนแปลกถิ่นเหตุใดจึงออกไปเที่ยวโดยไม่รอไปพร้อมคนเยอะๆล่ะเจ้าคะ" โจวจื่อหยาพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง"วางใจเถิด อาเต๋อเคยเป็นคนในเมืองหลวง เขาคุ้นเคยกับหนทางในเมืองหลวงดี อีกอย่างยังมีท่านอาจงลู่ติดตามไปด้วยไม่มีปัญหาหรอก เจ้าหิวหรือยัง พวกเราลงไปหาอะไรกินที่ชั้นล่างกันดีหรือไม่""

เช้าวันต่อมาหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว โจวจื่อหยาก็คล้องแขนชุ่ยเหนียน เดินไปขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางไปยังถนนกลางเมืองเทียนจิน โดยมีเจิ้งฝูหลิงเดินตามขึ้นรถม้ามาทีหลังอีกหนึ่งคน ส่วนเจิ้งหรงเจี้ยนและโจวจื่อหวายนั่งรถม้าอีกคันตามมาด้านหลัง ระหว่างทาง โจวจื่อหยาเปิดผ้าม่านของรถม้าเพื่อฟังท่านอาเต๋อพูดแนะนำสถานที่ ถนน กิจการร้านค้าไปตลอดทางการเดินเที่ยวในช่วงเช้านี้ทำให้โจวจื่อหยารู้ว่า ค่าเงินของที่เมืองหลวงแตกต่างจากเมืองฝูโจวยิ่งนัก สองข้างทางที่เดินชมตลาดช่างคึกคัก ที่ตลาดของเมืองฝูโจวจะต้องมีเสียงตะโกนเรียกลูกค้าเสียงดังโหวกเหวก แต่ตลาดในเมืองหลวงกลับไม่มีการส่งเสียงร้องเรียกลูกค้าแต่อาศัยป้ายเขียนอักษรให้ลูกค้าอ่านแทนทุกคนเดินตลาดกันอยู่นาน จนมาเจอร้านเครื่องประดับสตรีขนาดใหญ่โตร้านหนึ่ง ชุ่ยเหนียนจึงจูงมือโจวจื่อหยาเดินแวะเข้ามาในร้าน ร้านค้าแห่งนี้แค่ดูก็รู้ว่าเป็นร้านขายเครื่องประดับที่มีชื่อเสียง มีผู้คนแต่งตัวงดงามดูหรูหราเดินเข้าออกร้านอยู่ไม่ขาดสาย โจวจื่อหยาอดเทียบราคาเครื่องประดับที่นี่และเมืองฝูโจวไม่ได้ ปิ่นทองที่เมืองฝูโจวอันที่แพงที่สุดในร้านคือราคา 5 ตำลึงทอง

เช้าวันต่อมาโจวจื่อหยาตื่นสาย เรือนหลักแต่ละหลังมีห้องครัวอยู่ในเรือน แต่ในเวลานี้อุปกรณ์เครื่องครัวที่ใช้ทำอาหารได้ มีเพียงห้องครัวใหญ่ของเรือนหลักด้านหน้าหลังเดียวเท่านั้น ซึ่งเมื่อวานเจิ้งฝูหลิง เจิ้งฮุ่ยผิงและชุ่ยเหนียนใช้ห้องครัวที่เรือนหลักด้านหน้าทำอาหารเย็น เมื่อโจวจื่อหยาล้างหน้าแปรงฟันล้างตัวเปลี่ยนชุดใหม่เสร็จเรียบร้อย จึงมีความคิดว่าห้องอาบน้ำของเรือนทางทิศเหนือและห้องส้วมที่ต้องเดินออกไปใช้ด้านนอกเรือนเพื่อหลีกเลี่ยงกลิ่นยังต้องปรับปรุง เพราะเป็นห้องส้วมแบบสมัยก่อนที่ยังเป็นส้วมหลุมใช้ดินกลบเมื่อเดินมายังเรือนหลักด้านหน้าของจวน กลิ่นหอมของหมั่นโถวนึ่งลอยมาตามลม โจวจื่อหยาอมยิ้ม สมแล้วที่เมื่อก่อนชุ่ยเหนียนทำอาหารขายที่ตลาดท่าเรือจนมีฐานะดีกว่าผู้อื่น ฝีมือการทำอาหารของชุ่ยเหนียนดีมาก ยิ่งถ้าเกี่ยวกับการนึ่งอร่อยแทบทุกอย่างทุกคนกินอาหารพร้อมกันที่โต๊ะอาหารในห้องโถงใหญ่ของเรือนหน้า รวมถึงพวกอาเต๋ออาต๋า และจงฮั่นด้วย"หยาหยา ป้าสะใภ้รองคิดเอาไว้แล้วว่าจะซื้อบ่าวผู้ชายสิบคน ใช้ให้พวกเขารับผิดชอบดูแลเรือนหลังล่ะหนึ่งคนไปก่อน โดยแค่รับผิดชอบดูแลคร่าวๆและทุกคนต้องมีหน้าที่ดูแล

หลายวันต่อมาเรื่องการตกแต่งร้านค้า และการซ่อมแซมปรับปรุงจวน โจวจื่อหยามอบให้เป็นหน้าที่ของเจิ้งฝูหลิงและโจวจวิน ส่วนตัวนางจะออกไปเดินหาร้านค้าในตลาดกลางเมืองร่วมกับเซี่ยปิงเหยียน ยามนี้จึงกำลังนั่งรอเซี่ยปิงเหยียนมาหาที่จวนเหมันต์ โดยมีจงลู่นั่งเฝ้าอยู่เป็นเพื่อน"ท่านอาจงลู่ บุตรสาวของท่านทั้งสองคน ที่ว่ากำลังเดินทางมาที่นี่ แต่เดิมบ้านของพวกนางอยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ""พวกนางพักอยู่ที่กวางโจวขอรับ อีก10วันจึงน่าจะมาถึงที่นี่ ถึงยามนั้นคงต้องรบกวนแม่นางไป๋จือช่วยอบรมนิสัยและมารยาทของบุตรสาวสองคนของข้าด้วย" จงลู่หันไปพูดกับไป๋จือด้วยท่าทางสุภาพ ซึ่งไป๋จือก็รับคำด้วยท่าทางสุภาพงดงามไป๋จือเป็นสตรีทางเหนือมีอายุ30กว่าปี ขายตัวเป็นทาสเนื่องจากครอบครัวลำบากตั้งแต่อายุยังน้อย เคยรับใช้ครอบครัวขุนนางในราชสำนัก และได้ปรนนิบัติรับใช้ฮูหยินใหญ่ผู้หนึ่งอยู่นานตั้งแต่อายุยังน้อยปี แต่เมื่อฮูหยินใหญ่สิ้นใจ ด้วยความที่มีหน้าตางดงามจึงถูกขายทิ้งออกมา โจวจื่อหยาอ่านความคิดของไป๋จือแล้ว นางขอแค่มีชีวิตใหม่ที่ดี เจ้านายเลี้ยงดูนางอย่างดีนางก็จะซื่อสัตย์ต่อเจ้านายคนใหม่อย่างเต็มที่ โจวจื่อหยาจึงได้ซื้อไป๋