หม่าชางเหวินมองร่างบางนอนหลับอย่างสบายอยู่บนเตียงด้วยสายตาเป็นประกาย แต่เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้เตียงนอนใบหน้าของเขาพลันสลดลงเล็กน้อย จริงอยู่ว่าก่อนที่เขาจะออกไปจากห้องหอเขาเป็นผู้บอกกับโจวจื่อหยาเอาไว้เองว่าให้นางนอนพักผ่อนได้เลยไม่ต้องรอเขา แต่เขาไม่คิดเลยว่าโจวจื่อหยานอกจากจะไม่รอเขาแล้ว นางยังหลับลึกจริงจังถึงเพียงนี้มีเสียงกรนเบาๆ ดังลอดมาจากริมฝีปากอวบอิ่มที่เปิดเผยอ นางนอนในท่านอนหงาย แขนขางอและกางเล็กน้อยเป็นท่านอนที่ดูคล้ายเด็กน้อยผู้หนึ่งที่เหน็ดเหนื่อยมากและนอนอย่างหมดแรง หม่าชางเหวินนั่งอยู่ริมเตียงมองโจวจื่อหยาด้วยสายตาเอ็นดูปนรักใคร่อยู่นานครู่ใหญ่ ก่อนจะปล่อยให้นางนอนต่อส่วนตัวเขาเลือกที่จะลุกขึ้นเดินไปยังห้องชำระกายที่อยู่เชื่อมติดกับห้องนอนเขารู้มาว่าโจวจื่อหยาเป็นคนรักความสะอาดมาก ยิ่งอากาศในเดือนหกมีอากาศร้อน โจวจื่อหยาถึงกลับชอบอาบน้ำในช่วงเช้าและช่วงเย็น ดังนั้นหม่าชางเหวินจึงมาอาบน้ำอีกรอบเพื่อชำระล้างคราบเหงื่อไคลของวันนี้ออกให้หมด ก่อนจะเคี้ยวใบชาแล้วบ้วนปากอีกหลายรอบเพื่อขจัดกลิ่นสุราที่เขาดื่มในงานเลี้ยงของวันนี้ให้เจือจางลง เมื่อเสร็จเรียบร้อยจึงเร่งเดินกลั
اقرأ المزيد
