All Chapters of เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า: Chapter 31 - Chapter 40

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา โจวจวินพาคนงานของบ้านเจิ้งไปช่วยกันทำบ้านก่ออิฐบนภูเขา เขาขอให้โจวจื่อหยาช่วยวาดรูปแบบบ้านขนาดสามห้อง มีห้องโถงกลางมีห้องน้ำและห้องครัวอยู่ภายในบ้าน ซึ่งโจวจื่อหยาก็วาดให้อย่างรวดเร็วแบบบ้านเหล่านี้โจวจื่อหยาชอบเล่นเกมการดำเนินชีวิตในคอมพิวเตอร์ เกมเหล่านั้นมักมีแบบบ้านสวยๆ มากมาย ซึ่งโจวจื่อหยาจำได้ดีจึงเขียนออกมาอย่างง่ายดาย และปรึกษาเรื่องการใช้วัสดุและขนาดโครงสร้างของบ้านกับโจวจวินอีกรอบ"แบบบ้านน่าอยู่จัง" เจิ้งฮุ่ยผิงเอ่ยชมเมื่อเห็นโจวจื่อหยาวาดรูปเสร็จ"หากเจ้าชอบ ข้าจะให้คนสร้างบ้านแบบนี้อีกหลังเพิ่มบนภูเขา เอาไว้ให้เจ้าไปอยู่ค้างคืนเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ" โจวจวินพูดขึ้นอย่างต้องการเอาใจภรรยา"ถ้าหากท่านพ่อจะสร้างบ้านหลังใหม่จริงๆ ข้าจะวาดแบบบ้านหลังใหม่ให้เจ้าค่ะ ข้ายังมีแบบบ้านอีกหลายหลัง แบบบ้านที่ข้าวาดรับรองไม่เหมือนใครในแผ่นดินต้าหมิงอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ" โจวจื่อหยาพูดด้วยน้ำเสียงโอ้อวดอย่างลืมตัว"หยาหยา" เจิ้งฮุ้ยผิงดุปรามบุตรสาวโจวจื่อหยาจึงมีสีหน้าสลดลง "ข้าลืมตัวเจ้าค่ะท่านแม่""เจ้าอย่าได้ทำตัวเป็นคนฆ้องปากแตก สุดท้ายจะลำบากเพราะคำพูดของตนได้""เอาน

เมื่อแขกจากไปหมดแล้วท่านผู้เฒ่าเจิ้งหลี่จึงคลายมือออก และเปิดถุงผ้าที่สวีป๋ายฮ่าวมอบให้ ก่อนจะตกตะลึงที่ในนี้มีเงินตำลึงทองอยู่หลายสิบก้อนเมื่อมองด้วยตาเปล่า"โอ้ คุณชายสามสวีมอบค่าทำหนังเสือให้เยอะเกินไปแล้ว ค่าฟอกหนังเสือราคา 2 หรือ3 ตำลึงทองเท่านั้นเอง" เจิ้งหลี่พูดด้วยความไม่สบายใจ คนงานธรรมดาที่ทำงานอย่างหนักทั้งเดือนยังทำเงินได้เดือนล่ะ2หรือ3 ตำลึงทองเท่านั้น เขาฟอกหนังเสือใช้เวลาเพียง7วันกลับได้ค่าตอบแทนเยอะมากขนาดนี้จึงรู้สึกไม่สบายใจ"ท่านตาเก็บเงินเอาไว้เถิดเจ้าค่ะ ท่านตาสมควรได้รับมันแล้ว เพราะหากคุณชายสามสวีไปหาซื้อหนังเสือจากที่อื่น เขาก็ต้องใช้เงินจ่ายมากกว่า100ตำลึงทอง แต่นี่เขาจ่ายไม่ถึง100ตำลึงทองด้วยซ้ำ แล้วก็อย่าไปคิดว่าเป็นบุญคุณอะไร เสือตัวนี้ ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นหลานชายของท่านตาเป็นผู้ฆ่า หากพวกเขาไล่ล่าเสือกันเองก็ไม่แน่ว่าพวกเขาจะได้หนังเสือมาอยู่ในมือของพวกเขา"โจวจื่อหยาพูดอธิบายเสียงนุ่มเมื่อโจวจื่อหยาพูดจบ ท่านผู้เฒ่าเจิ้งหลี่จึงเทถุงออกมานับอย่างสบายใจ มี60 ตำลึงทอง เขาจึงคิดจะแบ่งให้หลานชายคนล่ะ10ตำลึงทอง ส่วนของหลานสาว 20ตำลึงทอง ท่านผู้เฒ่าคิดในใจอย่างย

"ด้านนอกมีคนร้าย20 คน ทุกคนมีวรยุทธเจ้าค่ะ กำลังวิ่งขึ้นเนินเขามา"โจวจื่อหยาบอกให้ทุกคนรู้สถานการณ์"อาผิงเจ้าพาจื่อหยาหลบอยู่ในห้องนี้ไม่ต้องจุดไฟ จื่อหยาลูกไม่ต้องกลัว พ่อจะไม่ให้มีผู้ใดได้มีโอกาสก้าวเท้าเข้ามาในบ้านของพวกเราได้แม้แต่คนเดียว""อย่าฆ่าหมดนะเจ้าคะ จับเป็นมาให้ข้าสักสามสี่คนเพื่อจะได้ล้วงความลับจากพวกเขา จะได้รู้ว่าทำไมพวกเขาจึงบุกมาที่นี่"เสียงกระดิ่งพลิ้วไหวดังมาตามสายลม ดวงตาของโจวจวินและโจวจื่อหวายต่างเปลี่ยนไป"ได้พ่อจะพยายาม มีคนเข้ามาใกล้บ้านของพวกเราในเขตห้าลี้แล้ว จื่อหวายไปกับพ่อ""ระวังตัวกันด้วยนะเจ้าคะ"เจิ้งฮุ่ยผิงพูดอย่างกังวลโจวจวินสวมปลอกแขนสองข้าง ก่อนจะหยิบดาบเล่มโตขึ้นมาและพาโจวจื่อหวายวิ่งออกไปทางหน้าบ้านทันทีทิศทางการปลูกต้นไม้ของโจวจวินไม่ได้ปลูกแบบไม่มีแบบแผน ต่อให้ผู้คนขึ้นมาบนเนินเขากันคนล่ะทิศ แต่หนทางที่จะเดินขึ้นเขาได้สะดวกกลับมีหนทางเดียว ดังนั้นกลุ่มคนที่เข้ามาใกล้ตัวบ้านมากที่สุดคือวิ่งขึ้นเนินเขามาตามทางปกติเสียงการต่อสู้ดังขึ้นครู่หนึ่งก่อนที่จะมีเสียงโจวจวินพูดบ่นกับบุตรชายว่า "พ่อจะเหลือไว้ เจ้ากลับฆ่าหมดเสียได้""การต่อสู้ต้องทำอ

หลังจากที่แม่สื่อกลับไปแล้ว ทุกคนต่างมารวมตัวกันที่ห้องโถงของบ้านใหญ่ และพูดคุยเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น บ้านตระกูลเจิ้งทั้งบ้านใหญ่และบ้านรอง ทุกคนต่างตกลงย้ายไปอยู่บ้านบนเนินเขาของบ้านโจว และให้บ่าวและสาวใช้เฝ้าบ้านที่นี่ให้ดี โดยเฉพาะบ้านใหญ่ที่ยามนี้มีของล้ำค่ามากมาย ชุดรับแขกไม้ฮวงหัวลี่ ไม้พยุง ไม้ชิงชัง เครื่องเรือนที่ทำด้วยไม้เหล่านี้ ล้วนเป็นฝีมือการตัดต้นไม้ของโจวจวิน แล้วจ้างช่างไม้มาทำเป็นเครื่องเรือน ของบางชิ้นมีราคาแพงประเมินค่าไม่ได้ ทำให้ท่านผู้เฒ่าเจิ้งไม่ยินยอมจะจากไป คราวแรกเขาดื้อรั้นจะเฝ้าบ้านให้ทุกคนหลบภัยกันไปก่อนแต่โจวจื่อหยาเป็นฝ่ายพูดเกลี้ยกล่อมท่านตาของตนว่า "ของนอกกายเหล่านี้ พวกเราสามารถหาใหม่ได้เจ้าค่ะ แต่หากท่านตาโดนจับตัวไปหรือโดนทำร้าย พวกเราคงไม่มีแรงใจจะหาเงินเพิ่มขึ้น คงไม่กล้าซื้อของนอกกายที่มีค่ามาเพิ่มในบ้านอีกแล้วนะเจ้าค่ะท่านตา ชีวิตที่ปลอดภัยย่อมมีค่ามากกว่าข้าวของเหล่านี้"เจิ้งหลี่จึงยอมย้ายมาบ้านบนเนินเขาแต่โดยดี เพราะไม่อยากทำให้ทุกคนต้องรู้สึกเป็นห่วงตน โดยให้อาห้าวมาดูแลบ้านใหญ่เจิ้งแทน ของมีค่าติดตัวของท่านผู้เฒ่า เขาสะสมไว้มากมายห

โจวจื่อหยาช่วยประคองจับมือเจียงฝานผู้เป็นท่านยายของตนเข้ามาในห้อง ตามมาด้วยเจิ้งฮุ่ยผิง ถงลิ่วนีและชุ่ยเหนียน ที่อุ้มเจิ้งหรงหมิงมาด้วย พวกนางไม่ไว้ใจคนตระกูลซุนจึงเดินมาดูเหตุการณ์พร้อมกันทั้งหมดเวลานี้มียอดฝีมือเหลือเพียงคนเดียวคือโจวจวินเพราะ จงฮั่นได้ออกเดินทางไปรวบรวมคนแล้ว ส่วนเด็กตระกูลเจิ้งทั้งสามและโจวจื่อหวาย แม้จะฝึกวรยุทธกันมาตั้งแต่อายุยังน้อย แต่ประสบการณ์ในการต่อสู้จริงยังน้อยมากดังนั้นโจวจวินจึงให้ทุกคนเกาะกลุ่มกันไว้ เมื่อไปไหนให้ไปด้วยกันเขาจะได้คุ้มครองทุกคนได้อย่างทั่วถึง เวลานี้ทุกคนที่เป็นบุรุษนั่งพูดคุยกันอย่างผ่อนคลายอยู่ในห้องอุ่นด้านข้างซุนไป๋ลี่ไม่รู้เรื่องที่บิดาและพี่ชายทำเรื่องอะไรลับหลังตน ยามนี้นางเข้าใจเพียงว่า ใต้เท้าซุนผู้เป็นบิดาของนางเห็นด้วยที่จะให้นางมาเป็นสะใภ้ใหญ่ตระกูลเจิ้งแล้ว และยังเรียกนางไปคุยเพื่อให้วันนี้ นางมาตีสนิทกับคนตระกูลเจิ้งให้ได้'หึ เรื่องการตีสนิทผู้อื่น ข้าถนัดที่สุดแล้ว ขนาดเซี่ยปิงเหยียน ที่คนในเมืองหลวงต่างพูดกันว่านางเข้าถึงยาก ข้ายังตีสนิทสำเร็จมาแล้ว' ซุนไป๋ลี่คิดในใจ ก่อนจะฉีกยิ้ม"เป็นเพราะคราวที่แล้ว ข้ามาที่บ้านต