All Chapters of เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า: Chapter 21 - Chapter 30

เจิ้งฮุ่ยผิงกลับมาบ้านของตนเองแล้วนั่งปรุงยาทาแก้ฟกช้ำ เพื่อนำมามอบให้เจียงฝานและพี่สะใภ้ทั้งสองของนางเจียงฝานนั่งอุ้มโจวจื่อหยานั่งมองทิวทัศน์ป่าไม้บนภูเขาอย่างเหม่อลอย"ท่านแม่ ข้าทำยานำมาทาให้ท่านแม่เจ้าค่ะ""แม่ไม่บาดเจ็บตรงไหน อาผิงไม่ต้องลำบากหรอก""มีสิเจ้าคะ ตรงแก้มข้างซ้ายมีรอยช้ำ ยังจะมาบอกว่าไม่ได้บาดเจ็บอีก"เจียงฝานยกมือแตะแก้มซ้ายของตนแล้วจึงเพิ่งรู้ตัวว่าเจ็บ เมื่อเห็นเจิ้งฮุ่ยผิงเปิดตลับยา และใช้นิ้วเรียวขาวเตรียมจะทายาให้ตน จึงหลบแล้วพูดเสียงเบาว่า "จะรบกวนท่านได้อย่างไร""ท่านแม่ ท่านเป็นแม่ของข้ามิใช่หรือเจ้าค่ะ เช่นนั้นท่านต้องรับการปรนนิบัติจากข้าเจ้าค่ะ"เจียงฝานจึงยิ้มและมองเจิ้งฮุ่ยผิงตรงหน้าตนด้วยสายตารักใคร่ เจิ้งฮุ่ยผิงก็ยิ้มและแต้มยาทาที่ใบหน้าของเจียงฝานอย่างเบามือ"แม่ไม่เคยเสียใจเลยที่แบกท้องฮุ่ยผิงข้ามน้ำข้ามทะเลไปที่นั่น ไม่รู้ว่าทำความดีมากมายแค่ไหนจึงได้มีโอกาสไปอาศัยอยู่ที่นั่น ฮุ่ยผิงก็รักที่นั่นมากจนไม่ยอมกลับมาอยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้แม่ยังโชคดีที่มีอาผิง""ที่นี่ก็ดีมากเช่นกันเจ้าค่ะ ท่านพ่อใจดี พี่ชายทั้งสองก็ดีมาก พี่สะใภ้ทั้งคู่ข้าชอบพวกนางมาก ห

เจิ้งฝูไฉอมยิ้มและพูดว่า "เรื่องการแต่งงานของอาเจี้ยน ข้าจะไม่บังคับเขา หากตระกูลชุ่ยสนใจจะเกี่ยวดองต้องให้สตรีตระกูลของพวกเขามาให้อาเจี้ยนดูตัวก่อนว่าเขาชอบไหม หากอาเจี้ยนชอบ ข้าก็จะตอบตกลง"โจวจวินจึงเอ่ยเพิ่มว่า "ให้จื่อหยาได้พบหน้าสตรีผู้นั้นด้วยสิ พวกท่านก็รู้ว่าหยาหยามองนิสัยคนออกว่ามีนิสัยดีหรือไม่ดี"ทุกคนจึงนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อหลายปีก่อนโจวจื่อหยาได้ช่วยพวกเขาจับโจร และชี้ตัวคนทุจริตให้พวกเขารู้ทันความคิดร้ายกาจของพวกคนเลวอยู่หลายครั้ง บางครั้งมีสาวใช้คิดปีนเตียงเจ้านาย โจวจื่อหยาก็รู้ทันและบอกป้าสะใภ้ของนางให้รีบจัดการคนก่อนที่จะเกิดเรื่องไม่งามขึ้นได้ทุกครั้ง เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้วเจิ้งฝูไฉก็อมยิ้มและแอบเหลือบตามองน้องชายรองของเขา เรื่องสตรีนอกบ้าน เจิ้งฝูหลิงโดนหลานสาวจับได้ทุกครั้ง และแน่นอนว่าชุ่ยเหนียนต้องรู้เรื่องด้วย จนยามนี้เจิ้งฝูหลิงเข็ดขยาดไม่กล้ามีใครแล้ว"เรื่องนี้ไม่ต้องให้น้องเขยเตือนข้าก็ต้องให้หยาหยาช่วยเลือกด้วย หากได้พี่สะใภ้นิสัยไม่ดี หยาหยาก็คงจะพลอยไม่มีความสุขไปด้วย นอกจากอาเจี้ยนแล้ว ข้ายังจะต้องตามใจหยาหยาด้วยอย่างแน่นอน" ลุงใหญ่ผู้ตามใจหลานสาวที่ส

โจวจื่อหวายถือคันธนูเดินกลับมา ก่อนจะนำธนูสะพายไหล่และยกถุงผ้าขึ้นมาสะพายหลังอย่างคล่องแคล่ว ในถุงนี้มีแร่เหล็กอยู่ในก้อนหิน น้องสาวของพวกเขานางเก่งมาก นางสามารถบอกได้ว่าบริเวณไหนมีแร่หินที่นำไปหลอมเป็นแร่ใช้ตีอาวุธได้ความสามารถพิเศษของน้องสาวมีหลายอย่าง ท่านพ่อบอกว่าต้องเก็บเป็นความลับให้ผู้อื่นรู้ไม่ได้ดังนั้นในเวลาต่อมาพี่เจิ้งเจี้ยนบอกกับเขาเสียงเบาว่า "หยาหยาบอกกับผู้อื่นว่า เจ้าชอบสะสมหิน"ดังนั้นโจวจื่อหวาย เขาจึงต้องกลายเป็นคนที่ชอบสะสมหินตามที่น้องสาวพูด "......"เด็กชายทั้งสามตระกูลเจิ้ง และโจวจื่อหวายเติบโตอยู่ใกล้ชิดกับโจวจื่อหยามาตลอดเวลา ดังนั้นพวกเขาจึงรู้เรื่องความสามารถพิเศษของน้องสาว แต่นางมีความสามารถพิเศษอะไรบ้าง พวกเขาไม่รู้รายละเอียดแน่ชัด แต่พวกเขาพร้อมใจกันช่วยปกปิดความลับของน้องสาวไม่ให้ผู้ใหญ่และคนอื่นรู้ เพราะอาเขยบอกกับพวกเขาว่า หากมีผู้อื่นรู้ว่าโจวจื่อหยาไม่เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป นางอาจจะโดนคนอื่นจับไปถ่วงน้ำหรืออาจจะโดนจับไปเผาไฟทั้งเป็นได้ในสายตาของพวกเขาโจวจื่อหยาเป็นเหมือนกับเทพธิดาตัวน้อย ไม่ใช่ปีศาจร้าย พวกเขาจึงให้คำสาบานกับท่านอาเขยว่า พวกเขาจ

โจวจื่อหยา กลับมาที่บ้านบนเนินเขาเพื่อต้มยาให้หม่าชางเหวิน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ที่บ้าน จึงคิดเดาว่า ท่านแม่ของนางคงพาท่านยายเจียงฝานไปหาป้าสะใภ้รองชุ่ยเหนียนชุ่ยเหนียนยามนี้ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที่แล้ว เจิ้งฝูหลิงจึงจ้างแม่หมอตำแยมาเฝ้ารอช่วยทำคลอดที่บ้านรองเจิ้ง แต่ทั้งเจียงฝานและเจิ้งฮุ่ยผิงกลับรู้สึกไม่วางใจ ทุกวันหากไม่มีธุระอะไร พวกนางจะไปนั่งเฝ้าคอยอยู่เป็นเพื่อนชุ่ยเหนียน รวมทั้งถงลิ่วนีด้วยเมื่อโจวจื่อหยาต้มยาเสร็จ จึงเทยาใส่โถเก็บความร้อน แล้วจัดพวกสุรากลั่น ผ้าสะอาดและอุปกรณ์ทำแผลถือเดินกลับไปที่บ้านดินริมลำธาร แผลของหม่าชางเหวินเป็นแผนที่คล้ายกับโดนของมีคมปาด บาดแผลไม่ลึกแต่ไม่ได้รับการรักษา หากไม่มีพลังของแก้วดวงจิต คนผู้นี้ก็คงต้องลงไปนอนคุยกับรากต้นไม้ที่อยู่ใต้ดินแทนแล้ว ร่างกายคงต้องกลายเป็นอาหารของรากไม้...ที่บ้านดินยามนี้เหลือเพียงเจิ้งหรงจิ้งนั่งเฝ้าเด็กชายอยู่หน้าบ้าน เขายังคงขยันไม่อยู่นิ่งเฉยนำเชือกมานั่งถักเป็นตาข่ายเพื่อนำไปไว้ใส่ของ หรือนำไปทำกระชอนตักปลาชีวิตในวัยเด็กของเจิ้งหรงจิ้งเขาแทบจะไม่เคยได้กินข้าวสวยที่มีสีขาวเลย ต้องกินข้าวผสมธัญพืชเพื่อเป็นกา

การกินปลาย่างรอบกองไฟ ไม่ได้ทำให้อิ่มท้องสำหรับเด็กหนุ่มและเด็กชาย สุดท้ายอาเต๋อก็ต้องหิ้วไก่ที่เลี้ยงไว้นำมาให้คนที่นี่ เพื่อนำมาเชือดและกลายสภาพเป็นไก่ย่างให้เด็กชายที่กำลังโต และบุรุษหนุ่มที่โตแล้ว และบุรุษที่โตมานานแล้ว ได้กินเนื้อจนอิ่มท้องอย่าเห็นว่าฐานะตระกูลเจิ้งรวยกว่าเมื่อก่อนแล้ว คุณชายตระกูลเจิ้งทั้งสามและคุณชายโจวอีกหนึ่งจะมีนิสัยฟุ่มเฟือยจนนำไก่มาเชือดกินง่ายดายแบบนี้ แน่นอนคนในกลุ่มนี้มีคนนิสัยรวยอยู่คนเดียว คือโจวจวินเจิ้งหรงเจี้ยนตั้งใจจะเลือกยึดอาชีพตีเหล็กผลิตอาวุธและยังเป็นนายพรานเลียนแบบอาเขยของเขา แต่เขามีความตั้งใจอันแน่วแน่ว่าจะไม่ใช้จ่ายเงินอย่างอาเขยเป็นเด็ดขาด เพราะเขารู้ดีว่ากว่าจะได้เงินแต่ละหนึ่งตำลึงทองมันยากและเหน็ดเหนื่อยขนาดไหน"กินไปเถิดน่า วันนี้พวกเจ้าทำงานช่วยอาเขย แค่ไก่สองตัวทำมาเป็นเกรงใจ วางใจเถิดอาเขยจะใช้งานพวกเจ้าในวันพรุ่งนี้ให้คุ้มค่ากับอาหารที่พวกเจ้ากินอย่างแน่นอน" โจวจวินพูดเช่นนี้ ทุกคนจึงหันมากินไก่กันอย่างเต็มที่โจวจื่อหยาอมยิ้มและมองเหล่าพี่ชายด้วยแววตาอบอุ่น ชาติที่แล้วโจวจื่อหยามีชีวิตที่เงียบเหงา เมื่อมีน้องสาวเพิ่มมาหนึ่งคน