All Chapters of เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า: Chapter 41 - Chapter 50

ยามเช้าโจวจื่อหยาตื่นมาด้วยความสดชื่น นั่งกินอาหารเช้าเพียงลำพังเพราะทุกคนต่างออกไปทำธุระกันหมดแล้ว เมื่อกินอาหารเช้าเสร็จจึงกลับมาเปลี่ยนชุด โจวจื่อหยาได้ขอให้เจิ้งฮุ่ยผิงผู้เป็นมารดาตัดเย็บชุดฉีผ่าวให้กับตนซึ่งเป็นรูปแบบชุดของชาวแมนจูมีตัวเสื้อคอป้ายมีกระดุมผ้าติดอย่างสวยงาม ตัวเสื้อยาวคลุมขา ชายเสื้อด้านข้างผ่าแฉกเพื่อให้ก้าวเดินได้สะดวก ด้านในสวมกางเกงขากระบอก เวลาเดินไปไหนมาไหนจะได้สะดวกคล่องแคล่วในเมื่อวันนี้มารดาออกไปก่อนโจวจื่อหยาจึงต้องรวบผมมัดเป็นทรงหางม้าง่ายๆ ปล่อยลูกผมลงมาเคลียกรอบหน้าเล็กน้อย เปิดหน้าผากกลมมน และติ่งหูขาวใส ก่อนจะรีบเดินไปที่บ้านดินริมน้ำบ้านอิฐบนเนินเขาสร้างเสร็จแล้ว เวลานี้จงฮั่นและหม่าชางเหวินจึงย้ายขึ้นไปอยู่บนภูเขา เมื่อไม่กี่วันก่อนโจวจวินเพิ่งพาจงฮั่นไปทำทะเบียนราษฎร จึงมีชื่อและแซ่ว่าหม่าจงฮั่น เวลานี้หม่าชางเหวินพูดภาษาต้าหมิงได้เก่งแล้ว เขาพูดภาษามือกับจงฮั่นได้ ทำให้อธิบายความต้องการของจงฮั่นให้ผู้อื่นรับรู้ได้มากขึ้น รวมถึงเวลานี้จงเหลียงย้ายมาอยู่ที่นี่ จงฮั่นจึงไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไปบ้านดินริมน้ำยามนี้มีผู้คนอยู่เยอะมาก โจวจื่อหยาจึง

การจับปลาของเหล่าพี่ชาย ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งได้ปลาเต็มลำเรือ ทุกคนต่างล่องเรือกลับเพื่อนำปลาไปจัดการโจวจื่อหยาไม่ได้กลับไปพร้อมกับทุกคน แต่นั่งรถม้าไปหมู่บ้านต้วนซีที่อยู่ติดกับชายทะเล เพราะนางให้ท่านลุงรองมาซื้อที่ไว้ที่นี่ 20หมู่หมู่บ้านแห่งนี้เป็นหมู่บ้านชาวประมง ชายหาดมีโขดหินมากมาย และไม่เหมาะที่จะเป็นพื้นที่เพราะปลูก หมู่บ้านต้วนซีแห่งนี้ เจิ้งฝูหลิงคุ้นเคยกับพื้นที่ดีเพราะเขาเปิดร้านค้าขายของที่นี่ ขายข้าวสาร อาหารธัญพืช ผลไม้และถ่าน ซึ่งเป็นผลผลิตของตระกูลเจิ้ง แต่สิ่งที่ขายดีในหมู่บ้านนี้คืออุปกรณ์หาปลา แห ตาข่ายตักปลา และลอบไม้ไผ่ดักปลา"เจ้าจะไปดูโรงต้มเกลือเลยหรือไม่ "เจิ้งฝูหลิงเอ่ยถามหลานสาว"ที่นั่นต้องการคนที่ไว้ใจได้ เพื่อใช้ในงานนี้ท่านลุงรองใช้ใครมาต้มน้ำเกลือเจ้าคะ" โจวจื่อหยาถามอย่างสงสัย"เป็นทาสที่ลุงซื้อไว้มานานมากแล้ว อยู่ร่วมกันมาแปดปีแล้วหลานก็เคยพบ"โจวจื่อหยาพยักหน้าและนึกถึงตระกูลหลี่ได้แล้ว ครอบครัวนี้มีพ่อหลี่แม่หลี่และลูกสาว 2 คน แต่เมื่อไม่นานมานี้ครอบครัวเพิ่งมีสมาชิกใหม่เพิ่ม เป็นบุตรชายคนเล็กมาอีกหนึ่งคน"ท่านลุงพาข้าไปดูบ้านที่ใช้เป็นโรงต้มเ

วันต่อมาโจวจื่อหยาสวมใส่ชุดฉีผ่าวและกางเกงขายาวทรงกระบอก ตัวเสื้อฉีผ่าวถูกปรับแต่ง เป็นคอกลมมีเม็ดกระดุมตรงหน้าอกอยู่สี่เม็ดเพื่อให้สวมใส่เสื้อได้ง่าย แขนเสื้อยาวและพอดีไปกับแขน ชายเสื้อสองข้างผ่าสูง นี่เป็นชุดที่โจวจื่อหยาขอให้ชุ่ยเหนียนทำให้ หลังจากนั้นสตรีบ้านเจิ้งและบ้านโจวก็แต่งตัวแบบโจวจื่อหยากันหมด เพราะทำงานสะดวกไม่ต้องมามัวรุ่มร่ามกับเสื้อที่มีแขนกว้างและกระโปรงยาวระบายรุ่ยร่ายแบบชุดของชาวต้าหมิงทั่วไปเมื่อโจวจื่อหยากินอาหารเช้าร่วมกับโจวจวิน เจิ้งฮุ่ยผิง และโจวจื่อหวายที่บ้านบนเนินเขาเสร็จ โจวจื่อหยาและโจวจื่อหวายต่างแบกตะกร้าใส่ของสะพายหลัง เตรียมถุงผ้าไปใส่ของเพิ่มและเตรียมเสบียงอาหารน้ำดื่มไปให้เพียงพอสำหรับสองมื้อ เสร็จแล้วจึงเดินไปพบกับเหล่าพี่ชายตระกูลเจิ้งที่ชายป่าทางขึ้นเขาเจิ้งซานโจวจื่อหยาแปลกใจที่เห็นหม่าชางเหวินและหม่าจงฮั่นมายืนรออยู่ที่นี่ด้วยเจิ้งหรงจิ้งรีบพูดอธิบายว่า "ไปหลายๆ คนปลอดภัยดี อาโถวินยังไม่เคยได้ไปเข้าป่าขึ้นเขาหาสมุนไพรกับพวกเรา เจ้าคงยังไม่เคยเห็นวรยุทธของอาเหวิน เขามีฝีมือการต่อสู้เป็นคู่ประลองกับพี่ใหญ่ได้เลย พี่รองจึงชวนอาเหวินให้ไปขึ้นเขา

โจวจื่อหยานั่งพูดคุยกับเซี่ยปิงเหยี่ยนอยู่ครู่หนึ่ง เจิ้งฮุ่ยผิงจึงเอ่ยขอตัวไปช่วยทุกคนจัดเตรียมการต้อนรับแขก เพราะยามนี้คนที่คล่องงานอย่างชุ่ยเหนียน นางกำลังดูแลเด็กทารกสองคนคือเจิ้งหรงหมิงและโจวฉงหวันเมื่อไม่มีใครและเสียงของเหล่าบุรุษที่คุยอยู่หลังฉากกั้นเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ โจวจื่อหยาจึงชวนเซี่ยปิงเหยียนย้ายไปนั่งคุยกันที่ห้องอุ่น เป็นห้องนั่งเล่นที่บ้านเจิ้งมักจะใช้ยามที่ทุกคนว่างจากการทำงานและมักจะมานั่งรวมตัวกันที่ห้องนี้"เมื่อครู่ข้ารู้สึกแปลกใจมาก ข้าไม่เคยเห็นท่านพ่อของข้าคุยกับสตรีเยาว์วัยได้มากมายขนาดนี้มาก่อนเลย"ในความคิดของเซี่ยปิงเหยียน'ท่านพ่อเหมือนกับบัณฑิตทั่วไปที่ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับสตรี มองว่าสตรีเป็นเพียงหญิงที่ควรอยู่แต่ในเรือนหลัง นางอยากทำการค้า อยากเปิดร้านค้าขายเครื่องประทินผิวให้กับเหล่าสตรีในเมืองหลวงท่านพ่อก็ไม่เห็นด้วย จึงขัดแย้งกับนางอยู่นานหลายวัน บ้านสกุลเซี่ยของนางแม้มีชื่อเสียงโด่งดังมีบัณฑิตมีความรู้มีชื่อเสียงมาหลายร้อยปี แต่ในเวลานี้ฐานะกลับย่ำแย่ คนในบ้านมีเพียงท่านพ่อที่เป็นคนหารายได้มาเลี้ยงครอบครัว ท่านย่า ท่านแม่และน้องๆอีกสามคนต่างก็ไม่มีร

โจวจื่อหยาเดินไปที่ห้องปรุงยาที่อยู่ในบ้านใหญ่เจิ้ง และก็เป็นดังที่นึกคิดไว้ ยามนี้เจิ้งฮุ่ยผิงและชุยเหนียนเริ่มลงมือทำสบู่กันแล้ว ภายในห้องนี้ยังมีเจียงฮุ่ยเพิ่มมาอีกหนึ่งคน ส่วนสาวใช้ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เข้ามาภายในห้องนี้ เพราะขั้นตอนการทำสบู่เป็นความลับ"ท่านแม่ เหลือดอกจินหยินให้ข้าไว้สักสองจินนะเจ้าคะ ข้าจะนำไปตากแห้งทำเป็นชาดอกไม้"โจวจื่อหยาพูดเมื่อเห็นเจิ้งฮุ่ยผิงกำลังคัดเลือกดอกไม้ที่สวยสมบูรณ์แยกออกมาอีกตะกร้าหนึ่ง"หากเจ้าไม่บอกแม่ก็ย่อมต้องเก็บไว้อยู่แล้ว แม่กำลังเลือกดอกที่สวยสมบูรณ์อยู่เพื่อนำไปตากแห้ง ชาดอกจินหยินช่วยขับพิษร้อน น้ำดอกจินยินนำมาผสมกับน้ำผึ้งช่วยละลายเสมหะได้ เมื่อครู่แม่เพิ่งใช้ให้จื่อหวายพาอาจิ้ง อามู่และอาเหวินขึ้นภูเขาไปเก็บดอกจินหยินมาเพิ่มอีกสักหลายตะกร้า"โจวจื่อหยาเลิกคิ้วและแอบคุยสื่อสารทางความคิดกับเจิ้งฮุ่ยผิง 'ท่านแม่คนที่ท่านใช้ให้ไปเก็บดอกจินหยินคือบุตรชายคนเล็กของเอียนอ๋องเชียวนะเจ้าคะ''แล้วอย่างไร เมื่อมาอยู่ที่นี่ อาเหวินก็กลายเป็นเด็กบ้านโจวและบ้านเจิ้งไปแล้ว พ่อของเจ้าบอกแม่ว่าให้ทำทุกวิถีทางรั้งตัวและรั้งใจของหม่าชางเหวินเอาไว้ที่