All Chapters of เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า: Chapter 71 - Chapter 80

การจัดเตรียมของและสินค้าเพื่อเปิดร้านเหรินฟู่ซินคืบหน้าไปมาก อาการของไป่เหอก็ดีขึ้นมาก ทำให้โจวจื่อหยาเริ่มสอนงานการพูดต้อนรับลูกค้าให้ไป่เหอและสาวใช้รุ่นเยาว์ที่โจวจื่อหยาไปหาซื้อมาเพิ่มเพื่อให้ทำงานที่ร้านเหรินฟู่ซิน ของที่จะขายในร้านเหรินฟู่ซินมีราคาแพงและมีสินค้าหลายอย่างเป็นสูตรลับ จึงไม่ได้จ้างลูกจ้างทั่วไป จำเป็นต้องมีสาวใช้หน้าตาดีไปทำงานจึงจะช่วยเก็บความลับได้ดีกว่าก่อนหน้าที่ร้านเหรินฟู่ซินจะเปิดหนึ่งสัปดาห์ บ้านตระกูลชุ่ยจัดงานมงคลขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เป็นงานแต่งของชุ่ยเซียงเหมินและจางซิ่วอี๋ โจวจื่อหยาออกแบบชุดเจ้าสาวและเจ้าบ่าวให้ช่างเย็บผ้าและช่างปักผ้าในร้านร่วมมือกันทำอย่างสุดฝีมือ ชุดเจ้าสาวปักลายดอกโบตั๋นแต่ที่ไม่ธรรมดาคือสีของเส้นไหมที่ปักและไข่มุกรวมถึงเม็ดมุก หยกชิ้นเล็กๆและกระจกที่โจวจื่อหยาให้ช่างเย็บผ้าปักไปบนชุด ความหมายของหยกคู่กับกระจกสื่อความหมายแห่งรักแท้ที่มั่นคง เมื่อชุดเจ้าสาวสะท้อนแสงทำให้ชุดดูระยิบระยับงามแปลกตาโจวจื่อหยาใส่ชุดฮั่นฝูประยุกต์สีม่วงอ่อนประกายขาวมาร่วมงาน ชุดในงานแต่งครั้งนี้โจวจื่อหยาส่งมอบวิธีการทอผ้าไหมและวิธีการยอมสีผ้าแบบใหม่ให้โรงทอ

อากาศหนาวเริ่มมาเยือน ที่นี่ไม่ใช่พื้นที่ทางเหนือที่ทุกบ้านจะทำเตียงเตานอน โจวจวินทำเพียงยกเตาไฟนำมาวางไว้ในห้องนอนและมีถ่านเอาไว้จุดไฟเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้แก่ห้องนอน โจวจื่อหยาเปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศก่อนจะจุดเตาไฟเพื่อเพิ่มความอบอุ่น และทิ้งตัวลงนอนกลิ้งตัวไปมาบนเตียงเพื่อนอนเล่นต่อ นานแล้วที่ไม่ได้นอนตื่นสายเช่นนี้ โจวจื่อหยาจึงถือว่าช่วงนี้เป็นช่วงเวลาพักผ่อนของตนวันนี้ทุกคนของบ้านโจวต่างนอนตื่นสายยกเว้นโจวจื่อหวายที่ตื่นแต่เช้าแล้ววิ่งขึ้นเขาไปฝึกวรยุทธร่วมกับเหล่าพี่ชายตระกูลเจิ้งทั้งสามคนและหม่าชางเหวิน โจวจื่อหวายจึงได้พบสุดยอดฝีมือคนใหม่ซันเป่าซันเป่าร่างกายสูงผอมแต่เขาขยันฝึกฝนร่างกายอย่างหนักอายุเพียง15 ปี แต่เขากลับเริ่มมีกล้ามเนื้อแล้ว ซันเป่าอ่อนน้อมต่อทุกคน วางตนเป็นบ่าว แต่ในเมื่อเจ้านายอย่างหม่าชางเหวินยังเรียกบ่าวของตนว่าพี่ซันเป่า ดังนั้นโจวจื่อหวายจึงเรียกเขาว่าพี่ซันเป่าตามหม่าชางเหวินไปด้วยกลางวันโจวจื่อหวายเดินกลับมากินอาหารกลางวันที่บ้านโจว ดังนั้นโจวจื่อหยาจึงได้นั่งฟังเสียงของโจวจื่อหวายพูดถึงซันเป่าอย่างชื่นชม จนกินอาหารมื้อกลางวันจนอิ่ม โจวจื่อหวายจ

วันเดือนปีเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ต้าหมิงปีที่15 โจวจื่อหยาอายุ10 ปี ร่างกายเริ่มสูงมากขึ้นดั่งที่โจวจื่อหยาคาดหวังหมู่บ้านเถียนซียังคงอยู่ติดชายป่าห่างจากความเจริญเช่นเดิม แต่หากมีใครสังเกตให้ดีจะพบว่าต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ตามป่าเป็นต้นสน ไม้หวงฮัวลี่ ต้นเฟิง ต้นโหย่วมู่ซู่ ต้นเซียงมู่ ล้วนแต่เป็นต้นไม้ที่มีมูลค่า ราคาแพงที่คนในหมู่บ้านตั้งใจช่วยกันปลูกเพื่อเอาไว้ตัดขายต้นไม้บางชนิดโตเร็วใช้เวลาสามปีถึงห้าปีก็มีลำต้นใหญ่แล้วจึงนิยมปลูกเพื่อเอาไว้ตัดขาย บางต้นมีกิ่งมากโจวจื่อหยาไม่ให้ตัดต้นไม้ทั้งต้น ทำเพียงเลื่อยกิ่งมาเผาถ่านตัดแต่งกิ่งให้ต้นไม้ใหม่ เพื่อให้ต้นไม้มีลำต้นตรงสามารถนำไปทำเครื่องเรือนขายในอนาคตได้ ดังนั้นหมู่บ้านเถียนซีจึงมีต้นไม้ใหญ่เขียวขจีเต็มตลอดสองข้างทางของถนนเข้าหมู่บ้าน รวมถึงในหมู่บ้านก็นิยมปลูกต้นผลไม้เอาไว้ขายมากขึ้นบ้านแต่ละหลังเริ่มตั้งห่างกันสร้างเป็นบ้านอิฐและไม้ น้อยหลังที่จะเป็นบ้านดินเหมือนในอดีต คนในหมู่บ้านบางคนก็ขายที่เพื่อย้ายไปอยู่ในเมืองใหญ่ที่มีรายได้มากกว่า เช่นหมู่บ้านถงเซียน ที่ยามนี้กลายเป็นตลาดค้าขายขนาดใหญ่ของเมืองฝูโจวเพิ่มอีกแห่ง มีพ่อค้า

โจวจื่อหยายืนมองพิธีแต่งงานของเจิ้งหรงเจี้ยนด้วยสายตามีความสุข ห้องโถงรับแขกจัดแท่นลานพิธีเพื่อให้เจ้าบ่าวและเจ้าสาวกราบไหว้ฟ้าดิน กราบไหว้บรรพบุรุษ คำนับกันและกันจวบจนจบพิธี บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขเสียงและคำพูดอวยพรคู่บ่าวสาวดังขึ้นอยู่ไม่ขาดห้องหอของคู่บ่าวสาวอยู่บนชั้นสองของตัวบ้าน เจิ้งหรงเจี้ยนผู้เป็นเจ้าบ่าวพาเจ้าสาวนั่งลงบนเตียง ก่อนจะทำตามคำแนะนำของแม่สื่อ ท่ามกลางเสียงผู้คนเอ่ยหยอกล้อเจ้าบ่าวและเจ้าสาว เมื่อเจ้าบ่าวเปิดผ้าคลุมหน้า คู่บ่าวสาวต่างมองสบตากันหวานซึ้งโดยไม่สนใจผู้อื่น เสียงหยอกล้อจึงดังมากขึ้น ก่อนที่จะมีคนเข้ามาลากตัวเจ้าบ่าวออกจากห้องหอเพื่อไปต้อนรับแขกในงานเลี้ยงโจวจื่อหยาพาชุ่ยเซียงหมิ่น ชุ่ยเซียงเซียงไปป่วนห้องหอของคู่บ่าวสาว เอ่ยคำมงคลพร้อมกับรอรับถุงแดงจากเซี่ยปิงเหยียนอย่างร่าเริง เดิมใจของโจวจื่อหยาอยากจะอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้คนใหม่ของตนในห้องหอ แต่มีสาวใช้มาตามโจวจื่อหยาให้ไปพบแขกคนสำคัญที่จวนเหมันต์ ชุ่ยเซียงหมิ่นและชุ่ยเซียงเซียงจึงอาสาอยู่เป็นเพื่อนเซี่ยปิงเหยียนแทนโจวจื่อหยาภายในห้องโถงรับแขกเรือนหน้าของเรือนเหมันต์ยามนี้มีคนอยู่ภายในห้องเพียงไม

โจวจื่อหยาขยับไปใกล้ร่างสูงของหม่าชางเหวิน ดึงแขนเสื้อของเขาให้ก้มหน้าลงมาหาตน ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นเพื่อกระซิบบอกความลับสำคัญให้หม่าชางเหวินรู้ "นายท่านหม่าโดนวางยาพิษ"หม่าชางเหวินใบหูแดงก่ำ เพราะเขารับรู้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของโจวจื่อหยาที่รินรดอยู่บริเวณข้างแก้มของเขา หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ แต่เมื่อเขาได้ฟังคำที่โจวจื่อหยาบอก จิตใจของเขาพลันตื่นตระหนก ก่อนจะหันหน้ากลับไปมองโจวจื่อหยาเพื่อความมั่นใจ ว่าสิ่งที่ตนได้ยินนั้นไม่ผิด ซึ่งโจวจื่อหยาก็รีบพยักหน้ายืนยันคำพูดเมื่อครู่ของตนทันทีโจวจวินหันมาเห็นบุตรสาวยืนซุบซิบพูดคุยอยู่กับลูกศิษย์ของตนอย่างสนิทสนม เขาพลันกระแอมเสียงดัง ก่อนจะเดินมาดึงแขนบุตรสาวออกห่างจากลูกศิษย์คนเล็กของตน "คุยอะไรกัน เหตุใดต้องใกล้ชิดกันถึงเพียงนี้" โจวจวินเอ่ยเสียงเข้มโจวจื่อหยากลอกตาขึ้นมองฟ้าอย่างลืมตัว นางยังเป็นเด็กน้อย ท่านพ่อหวงบุตรสาวเร็วเกินไปหรือไม่ แต่โจวจื่อหยาไม่ได้พูดอะไรเพียงบอกโจวจวินว่า "พวกเราค่อยกลับไปพูดคุยกันที่จวนเหมันต์ของพวกเราดีกว่าเจ้าค่ะ"หม่าชางเหวินได้ยินโจวจื่อหยานับตนรวมเป็นคำว่าพวกเรา ในใจของเขาพลันรู้สึกอบอุ่นมา