MasukShare
บทที่ 7 ยั่วยวนให้หลงใหลด้วย...
Tanggal publikasi:
2026-04-10 11:40:05บทที่ 7
ยั่วยวนให้หลงใหลด้วย...
“อย่างไรท่านแม่ทัพก็ตั้งใจจะปล่อยให้ข่าวลือแพร่ไปว่า... ท่านเลิกผลักไสฮูหยินผู้นี้แล้ว” สวี่เหวินหรงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคมปลาบแฝงความนัย “เช่นนั้น ข้ามิควรย้ายเข้าไปพำนักร่วมห้องกับท่านหรอกหรือ?”
บรรยากาศภายในห้องพลันหนักอึ้งกดทับลงมา
ฉินเย่าหานตวัดสายตามองนางด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะเค้นเสียงเย็นชาออกมาทันที
“ไม่มาทาง เพียงเห็นหน้าเจ้าข้าก็แทบจะฝืนทนมองไม่ไหวอยู่แล้ว”
สวี่เหวินหรงนิ่งและก้มหน้าลงไม่ได้เสียใจที่เขามีท่าทีแบบนี้แต่สมองของนางกำลังประมวลหาเหตุผลมาสนับสนุนให้ทำอย่างไรก็ได้นางจะได้ไปอยู่ในห้องนอนของเขา
เหตุเพราะในนิยายต้นฉบับนั้น จุดก่อนเกิดความรักของพระนางจะเกิดขึ้นในห้องนอน หากนางปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามเดิม ต่อให้มีพันธสัญญาคุ้มกะลาหัว สุดท้ายโชคชะตาคงมิวายลากนางกลับสู่เส้นทางแห่งความตายอยู่ดี
“ท่านแม่ทัพย่อมรู้ดีว่าเส้นสายของบิดาข้านั้นกว้างขวางเพียงใด” น้ำเสียงของนางเรียบสนิท ไร้ซึ่งจริตออดอ้อนเพราะนางกำลังพูดเรื่องจริงจัง “เพียงสร้างภาพนอกจวน อาจมิพอให้เขามั่นใจว่าท่านโปรดปรานข้าจริง...”
ฉินเย่าหานหรี่ตาลง ความระแวงแคลงใจในแววตาเย็นเยียบดุจเหล็กกล้าแต่ที่สวี่เหวินหรงพูดมาเขาก็รู้ดี เพียงแต่หาทางหลีกเลี่ยงเท่านั้น
“ข้ามีวิธีมากมายที่ไม่จำเป็นต้องใกล้เจ้า--” เฉินเย่าหานพูดไม่ทันจบก็ถูกเอ่ยแทรกก่อนแล้ว
“ท่านให้ข้าเข้าไปอยู่ในห้องของท่านก็พอ... ข้านอนบนพื้นได้ไม่มีปัญหา เพราะข้าเองก็อยากทำหน้าที่ตนให้ดีที่สุด ข้าแบ่งแยกได้ว่าสิ่งใดคือเรื่องงานสิ่งใดคือเรื่องส่วนตัว”
หากฉินเย่าหานปฏิเสธตอนนี้ก็เป็นการที่เขายอมรับด้วยตนเองนั่นแหละว่าเขาแยกไม่ได้
สุดท้ายเขาวางพู่กันลงเสียงดังบนโต๊ะอย่างไม่กลัวหักก่อนจะเอ่ยไล่นางด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“ออกไป!”
ไร้คำตอบตกลง... แต่ก็มิได้ปฏิเสธ
สวี่เหวินหรงน้อมส่งแล้วถอยออกจากห้องพร้อมรอยยิ้มชอบใจ จะว่าไปการที่เขามีความแค้นเป็นตัวตั้งต้นก็ทำให้นางหลอกล่อเงาง่ายดีเหมือนกันนะ
และคืนนั้นเอง... ทุกอย่างดำเนินไปตามที่สวี่เหวินหรงวางไว้ นางถูกย้ายเข้ามาพำนักในห้องนอนของฉินเย่าหานอย่างเป็นทางการ
บรรยากาศภายในห้องนอนของท่านแม่ทัพช่างเคร่งขรึมและเย็นเยียบยิ่ง
เสียงฝีเท้าบ่าวดังวุ่นวายเพราะกำลังช่วยกันจัดวางหีบของและปูฟูกนอนลงบนพื้นตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้านาย เขาคงยึดตามคำที่นางว่าไว้ว่านอนพื้นก็ได้นั่นแหละ
ที่ยิ่งไปกว่านั้นตำแหน่งของฟูกห่างจากเตียงใหญ่จนบอกได้ว่าไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ การกระทำนี้เขาคงตั้งใจเตือนสตริเหวินหรงว่าเขารังเกียจนางมากเพียงใด
“พวกเจ้าออกไปให้หมด”
นางเอ่ยเสียงเรียบรอจนพวกบ่าวออกไปจนหมดก็พรูลมหายใจลูบเสื้อคลุมสองสามคราก่อนจะตัดสินใจปลดมันออกเผยให้เห็นชุดนอนผ้าเนื้อบางเบาแนบไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างพอดี
จุดเด่นของการเป็นนางร้ายก็คือนอกจากจะมีหน้าตาที่งดงามน่าดึงดูดแล้วยังมีรูปร่างเย้ายวนไร้ความปรานีอีกด้วย เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายและอกอิ่มทำให้ยากจะเชื่อว่านางเป็นเพียงสตรีที่ไม่เคยถูกชายใดแตะต้องมาก่อน
สวี่เหวินหรงเหลือบตามองฟูกบนพื้นสลับกับเตียงใหญ่ที่ไกลออกไปก่อนยกมุมปากขึ้น เพื่อให้เขาเห็นเสน่ห์ของสวี่เหวินหรงจนเคลิบเคลิ้มเช่นนั้นนางต้องย้ายเจ้าฟูกนี้ไปยังจุดที่ไม่ว่าอย่างไรฉินเย่าหานมาแล้วก็ต้องเห็น!
เหวินหรงออกแรงลากฟูกนั้นไปวางขวางไว้ที่หน้าประตูก่อนจะล้มตัวเอนนอนในท่าสุดแสนเย้ายวน นางจัดคอชุดที่กว้างอยู่แล้วให้หย่อนลงเห็นเนินหน้าอกแบบไม่มากและก็ไม่น้อยเกินไป
ทว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนาน กลับไร้เงาของฉินเย่าหาน ลมหนาวลอดเข้ามากรีดแทงผิวที่เปิดเปลือยคราแล้วคราเล่า ชุดนอนที่ตั้งใจให้ช่วยเย้ายวนบัดนี้กลายเป็นบทลงโทษที่ทำให้นางสั่นสะท้านไปถึงกระดูก
Bab terbaru
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทส่งท้าย
บทส่งท้าย เมืองหลวงยามเช้าไม่เงียบเหงาอีกต่อไป เสียงฆ้องนับสิบแข่งกันตีเพื่อเรียกความสนใจ ชาวบ้านชาวเมืองใครที่ยังไม่ตื่นก็ตื่นเอาเสียตอนนี้ ผู้คนหลั่งไหลมายืนมองขบวนทหารที่เดินยาวเหยียดจากทิศของพระราชวังมุ่งจู่ถนนแถบที่พักจวนขุนนางชั้นสูง “นั่นขบวนอันใดมิรู้ ส่งเสียงดังแต่เช้า!!!” เป็นบุรุษหนวดเฟิ้มนายหนึ่งเอ่ยถามสหายข้างเคียงที่เพิ่งลุกขึ้นจากที่นอนไม่ต่างกัน “หากข้าจำไม่ผิดทั้งเครื่องแบบทหารและตราสัญลักษณ์บนหีบหลายร้อยหีบที่พวกเขาแบกนั้นเหมือนตราประจำของผู้ตรวจการแผ่นดินเลย” “เจ้าหมายถึงชินอ๋องน่ะหรือ!?” สหายผู้มายืนอยู่ก่อนพยักหน้ายืนยัน “นี่มันขบวนสินสอดไม่ผิดแน่ นั่นก็หมายความว่าชินอ๋องกำลังไปสู่ขอคุณหนูสักบ้านน่ะสิ!!!” มูลค่าสินสอดของผู้ตรวจการแผ่นดินผู้มีอำนาจเป็นรองเพียงฮ่องเต้ย่อมมากเหลือคณานับ เรื่องน่าตื่นตาเช่นนี้มิได้เกิดขึ้นบ่อย ๆ เหล่าชาวเมืองที่ตระหนักได้เช่นกันต่างรีบเคลื่อนขบวนตามทันทีพวกเขาอยากเห็นโฉมหน้าของคนที่ชินอ๋องหมายหมั้นไว้ อีกทั้งอยากรู้ว่าสินสอดของชินฮ่องนั้นจ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบสอง นางไม่เห็นจำได้
“อ้อ เจ้าจะแต่งให้เขาแล้วข้าเล่า เจ้ามีสัมพันธ์กับข้าแล้วคิดจะทิ้งอย่างนั้นหรือ ไม่แน่ในท้องของเจ้าอาจมีเลือดเนื้อเชื้อไขของข้าอยู่แล้วก็เป็นได้!!! ฉะนั้นเจ้าต้องแต่งเป็นพระชายาเอกให้ข้าได้เท่านั้น”ซูหมินจองแล้วใครหน้าไหนก็มาแย่งมิได้หรอก แต่ที่น่าโมโหมากที่สุดก็คือคนของเขาที่มีทีท่าจะนอกใจนั่นแหละลู่หลินตกใจที่อยู่ดีดีก็ถูกขอแต่งงานอย่างไม่ทันตั้งตัว อีกทั้งคนที่ขอยังเป็นถึงท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจ สตรีทั่วเมืองหลวงต่างต้องการเสนอตัวแต่งให้เขาไยเขาถึงได้เลือกนางกัน…สตรีมีมลทิน ไร้มารยาทอย่างสตรีในห้องหอ…หรือจะเป็นเพราะเขาและนางมีสัมพันธ์สวาทกันแล้วเพียงคิดว่าต้องรับผิดชอบ“หากเป็นเพราะต้องการเพียงรับผิดชอบหม่อมฉัน ไม่ต้องถึงขนาดแต่งงานก็ได้นะเพคะ หม่อมฉันไม่ถือ อื้อ..”ซูหมินฟังแล้วรู้สึกไม่ลื่นหู เมื่อไม่อยากฟังอีกต่อไปก็เลือกปิดปากนางด้วยริมฝีปากตนเองเสียเลยครั้งนี้เขาเพียงแนบลงและไล้เลียกกลีบปากเนียนนุ่มทั้งบนและล่างเท่านั้น ไม่ได้รุกล้ำไปมากกว่านั้น“ข้าบอกอย่างนั้นหรือ ก่อนจากไปข้าบอกเจ้าไว้อย่างไรจำมิได้หรือ?”…นางจำไม่เห็นได้เลยพอซูหมินเห็นสีหน้าว่างเปล่าของนางก็รู้ทันที ว่า
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบสอง ความเข้าใจผิดเป็นเหตุ
สิบสองความเข้าใจผิดเป็นเหตุ“ข้าขอรบกวนคุณหนูลู่หลินไม่นานหรอก”หนิงอันเอ่ยทันทีที่ลู่หลินขึ้นไปบนรถม้าเรียบร้อยแล้ว สีหน้าดูเหมือนมีเรื่องกังวลบางอย่างทำให้คนเพิ่งขึ้นมารู้สึกกังวลไปด้วยเลย“ได้เลยเพคะ”ต้นฉบับนิยายที่นางเคยอ่านมาล้วนบิดเบือนไปหมดแล้ว อีกทั้งนางก็อ่านถึงกลางเรื่องก็มาหัวใจวายตายเสียก่อน จึงไม่ทันรู้เรื่องราวตอนจบเลย…นางขอเพียงเหล่าตัวร้ายไม่ตายก็เป็นพอแล้ว“ท่านรู้แล้วกระมังว่าองค์รัชทายาทประสงค์จะสู่ขอท่านเป็นพระชายารอง”นางดูสีหน้าของหนิงอันแล้ว ดูท่าว่านางจะไม่เห็นด้วยทว่าก็คงขัดมิได้จึงได้ลองมาหยั่งเชิงนางเยี่ยงนี้เฮ้อ อย่างไรเสียลู่หลินก็ไม่คิดจะแต่งให้องค์รัชทายาท เหวินหลงอยู่แล้ว มิอยากให้ตัวเอกของเรื่องกังวล เรื่องที่จะไม่เกิดขึ้นแน่นอนเอาเสียเลยไม่ใช่อันใด นางเสียววูบว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับตนอีกนั่นแลคราแรกที่เจอทั้งสองในวันเดียวกัน นางก็ระดูแตกคาก้น…คราที่สอง อยู่พร้อมหน้ากันนางก็ได้กินยาปลุกกำหนัดเสียอย่างนั้นดูเอาเถิด ชะตาตัวร้ายยามอยู่ใกล้ตัวเอกช่างน่าเวทนาเพียงใด นางคงไม่วิ่งเข้าหาภัยให้ตนเองอีกแล้ว“เรื่องนั้นองค์หญิงหนิงอันไม่ต้องกังวลพระทั
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบหนึ่ง อภัยเถิด
สตรีและบุรุษวัยกลางมองหน้ากันในใจต่างคิดตรงกันว่าบุตรีของนางอาจจะยังคงชอบองค์รัชทายาทเหวินหลงไม่เสื่อมคลายเมื่อครู่พวกเขาพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของลู่หลินไปทางบุรุษตระกูลอื่นแล้ว พอไม่ได้ผลจึงไม่คิดปิดบังอีกต่อไปเสนาบดีหานหยิบเทียบสู่ขอสีเหลืองอร่ามออกมาจากอก ดูก็รู้ว่าต้องเป็นจดหมายที่มาจากคนในพระราชวังอย่างแน่นอน เขายื่นมันให้ลู่หลิน รอจนมือเล็กรับไปจึงค่อยเอ่ยอย่างไม่เต็มเสียง“ตามจริงเมื่อไม่นานมานี้องค์รัชทายาทเหวินหลงได้ส่งจดหมายมาเจรจากับข้า อืม เจ้าตัดสินใจเองแล้วกัน…เรื่องออกเรือนพวกเราให้เจ้าตัดสินใจเองเพื่อเป็นการชดเชยชีวิตที่ผ่านมา”ในจดหมายบอกไว้ว่า ต้องการจะสู่ขอลู่หลินไปเป็นพระชายารอง ฝ่ายเราหากตอบตกลงเขาก็มีข้อเสนอว่าจะเป็นฝ่ายสนับสนุนให้เสนาบดีหานทันที แม้ยังไม่เกิดพิธีอภิเษกก็ตาม ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นแผนปลดเกษียณของท่านพ่อของนางก็ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นก็ได้แล้ว เพราะมีคนสนับสนุนเป็นองค์รัชทายาทเหวินหลงผู้มีอำนาจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าขุนนางชั้นสูงรวมกันหลายคนทว่าลู่หลินก็ไม่ได้มีความคิดที่จะแต่งเข้าเป็นภรรยาของเหวินหลงเท่าไหร่นัก เพราะนางก็ไม่รู้เจตนาของเขาว่าต้องการช่วยต
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบหนึ่ง วันธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
สิบหนึ่งวันธรรมดาที่ไม่ธรรมดาลู่หลินกลับจากเรื่อนหลักก็นอนน้ำตาตกใน อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาจนกระทั่งเผลอหลับไป นางตื่นขึ้นมาอีกทีก็ยามโหย่วแล้ว เหม่ยฮวายกมื้อเย็นเข้ามาให้นางกินในห้องพอจัดการจนหมดก็ยกออกไปยังดีที่นางให้เหม่ยฮวาตักน้ำอุ่นพร้อมใส่สมุนไพรบรรเทาปวดคลายเส้นลงไปในถังอาบน้ำ นางแช่ไปเกือบสองเค่อลุกออกมาถึงได้รู้สึกดีขึ้นกินข้าวอาบน้ำจนเสร็จเปลือกตาก็หนักอึ้งอีกแล้ว ลู่หลินจึงไล่เหม่ยฮวาและบ่าวคนอื่นไปพักส่วนนางก็ปิดไฟเตรียมนอนกึก!หน้าต่างที่ปิดไปแล้วถูกของแข็งบางอย่างกระแทกคราหนึ่ง ลู่หลินเพียงมองแต่พอถึงกระแทกอีกครหนึ่งนางจึงตัดสินใจเปิดออกดู“ว้าย ทะ…อื้อ”ลมวูบสายหนึ่งพัดเข้ามาทันทีที่ลู่หลินปลดกลอนออก นางยังไม่ทันมองเห็นที่มาของลมก็ถูกใครบางคนรวบเข้าสู่อ้อมกอดและครอบครองริมฝีปากไปทันทีเป็นซูหมินไม่ผิดแน่ จุมพิตเต็มไปด้วยความเร่าร้อนไล่จากริมฝีปากจนพอใจไล้ลงผ่านลำคอยาวระหงและต่ำลงไป เรื่อย ๆ หากไม่เพราะร่างที่แข็งเกร็งเปลี่ยนเป็นดีดดิ้นต่อต้าน เขาคงได้ลงต่ำไปกว่านี้เป็นแน่“ปล่อยข้านะ ท่านอ๋องจอมลามก!”เมื่อความลับไม่จำเป็นต้องเป็นความลับอีกต่อไปแล้วลู่หลินก็แสดงอ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบ กลยุทธ์
นางกลัวว่าวันหนึ่งที่ซู่หมินเบื่อของเล่นอย่างนางแล้วจะเป็นลู่หลินเองที่เสียใจ พอคิดได้นางก็พยายามออกห่างทว่ากลับถูกซูหมินดึงกลับเข้ามาในวังวนเสียทุกครา จนลู่หลินไม่รู้จะทำอันใดแล้ว“เจ้ากินน้อยเพียงนี้ คืนนี้กินข้าให้มากหน่อยชดเชยก็แล้วกัน”“โอ อย่างนั้นหม่อมฉันขอเติมข้าวอีกหน่อยดีกว่าเพคะ แหะ ๆ”ทุกคืนถูกเขาเคี่ยวกรำก็แทบขาดใจอยู่รอมร่อแล้ว มาบอกให้กินเขามากขึ้นพรุ่งนี้นางได้ตายอนาถสมใจแน่!อ้อ ยามนางอยู่กับชินอ๋องตามลำพังถูกเขาบังคับให้แสดงตัวเป็นสตรีได้เลย อีกทั้งให้เรียกขานแบบที่เขาสั่งอีก แต่เมื่อไปข้างนอกนางก็จะกลายเป็นคุณชายลู่หลินดังเดิมแต่เอาเข้าจริงช่วงนี้นางไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอกหรอก เอะอะอันใดก็ถูกบุรุษบ้ากามผู้นี้ลากเข้าที่รโหฐานเสียทุกที ดีที่ชินอ๋องทำแล้วเขาให้นางกินยาห้ามครรภ์ไว้ มิเช่นนั้นคงมีลูกเต็มวังได้แล้วกระมัง“เอ่อ ท่านพี่หมินเพคะ วันพรุ่งนี้หม่อมฉันขอกลับไปเยี่ยมบิดามารดาที่จวนนะเพคะ”นางพูดจบคนข้างหลังนางก็หยุดมือที่กำลังคีบกับข้าวไปทันใด อีกทั้งยังแผ่รังสีความไม่พอใจบางอย่างออกมาจากลู่หลินที่แม้ไม่เห็นสีหน้าเขายังรู้สึกได้หากเป็นเช่นนี้นางอาจไม่ได้กลับจวนเ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทที่2.1
บทที่2.1ภายในห้องเก็บฟืนนี้หาได้ควรมีคนอยู่ไม่ แต่กลับมีสวี่เหวินหรงอยู่ เหตุเพราะมีคำสั่งลงโทษเนื่องจากนางออกไปนอกจวนโดยไม่ขออนุญาตนั้นออกจากปากแม่สามี ทั้งที่ก่อนหน้านางไม่เคยถูกเรียกไปหาหรือแม้แต่คารวะน้ำชายามเช้าด้วยซ้ำ ไม่รู้เหตุใดรู้เรื่องของนางราวส่งคนตามติดทุกฝีก้าวได้หากเป็นเจ้าของร่างเด
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทที่ 2 เป็นข้าที่ช่วยท่านขึ้นมา
บทที่ 2เป็นข้าที่ช่วยท่านขึ้นมาณ ห้องนอนใหญ่สุดในจวนอันมีเจ้าของเป็นอดีตแม่ทัพฉินก่อนจะถูกส่งต่อให้เจ้าของจวนคนถัดไปอย่างฉินเย่าหานหรือแม่ทัพฉินคนปัจจุบัน ภายในห้องนั้นเงียบสงบ อากาศคละคลุ้งด้วยกลิ่นยาต้มลอยอบอวล แสงรุ่งอรุณของเช้าวันถัดไปลอดผ่านฉากกั้นเป็นริ้วบางตกบนร่างสูงใหญ่ที่นอนนิ่งอยู่บนเต
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทที่1.2
บทที่1.2ที่ผิวน้ำไม่ไกลสั่นเป็นคลื่นพร้อมมีฟองน้ำผุดเหมือนมีบางอย่างดิ้นอยู่ใต้ผิวน้ำนั้น ชั่วขณะหนึ่งมีเงาร่างใหญ่โผล่ขึ้นมาเพียงครู่เดียว แขนสะบัดไปมาก่อนจมหายไปอีกครั้งสวี่เหวินหรงก้าวเข้าไปใกล้ขอบคูโดยไม่รู้ตัว ถุงผ้าหนักในอ้อมแขนแทบหลุดออกจากอ้อมกอด“มีคนจมน้ำ!”นางควรรีบนำของไปส่งแล้วรับเงิ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทที่ 1 ช่วยคนแปลกหน้า
บทที่ 1ช่วยคนแปลกหน้าย้อนไปหลายวันก่อนหน้า...เช้าตรู่ก่อนดวงอาทิตย์จะโผล่พ้นขอบฟ้า ท่ามกลางความสงบนั้นมีการเคลื่อนไหวแสนไม่ปกติดำเนินขึ้นต่อเนื่องจากเมื่อคืนเงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านหลังคาแต่ละหลังอย่างรวดเร็ว เสียงกระเบื้องดังกระทบกันใต้ฝ่าเท้า ก่อนจะถูกกลืนด้วยเสียงไล่ล่าของกลุ่มคนฝูงหนึ่งที่ใกล้เ
Anda juga akan menyukai
ทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น35.1K Dibacaฮูหยินใหญ่
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้28.2K Dibacaชายาหมอเทวดาตัวแสบ: ดื้อรักท่านอ๋องเทพสงคราม
เย่ชิงขวง133.3K Dibacaเสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว
หลิ่วเยว่132.0K Dibacaข้าคือนางร้ายคนนั้นที่ท่านสังหาร
Camellia.ma66 Dibacaเกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน
อวิ๋นมาวเฟย899 Dibacaหวนคืนครานี้ ข้ามิขอเป็นเบี้ยล่าง
ดอกไม้หนาม36 Dibacaหวนคืนครานี้ ข้าจะไม่เป็นไทเฮา
พิชชาพร26 Dibaca
