All Chapters of เกิดใหม่ครั้งนี้แม่ทัพหญิง ขอทวงรักท่านนายพลเซี่ยงไฮ้: Chapter 91 - Chapter 100

เรื่องอะไรที่จะทำให้ฝ่าบาทโกรธแค้นไป๋ลี่หลินจนลืมเรื่องสมุดบัญชี? เรื่องอะไรที่จะทำให้ไทเฮาเกลียดชังไป๋ลี่หลินจนอยากประหารนาง?ดวงตาของหลิวกุ้ยเฟยเป็นประกายวาวโรจน์เมื่อเหลือบไปเห็นตุ๊กตาผ้าตัวเล็กๆ ที่นางเคยแอบทำไว้สาปแช่งฮองเฮาเมื่อนานมาแล้ว"วิชาคุณไสย..." นางแสยะยิ้มมุมปาก"ไปเตรียมของ!" หลิวกุ้ยเฟยสั่งเสียงเหี้ยม "เตรียมเข็มเงิน ตุ๊กตาผ้า เขียนวันเดือนปีเกิดของ 'ไทเฮา' ใส่ลงไป... แล้วเอาไปซ่อนไว้ที่ตำหนักคุนหนิง!""ตะ... แต่ตำหนักคุนหนิงมีการคุ้มกันแน่นหนา...""ใช้เงินซื้อตัวคนใน! ข้าไม่เชื่อว่าในนั้นจะไม่มีใครหน้าเงิน!" หลิวกุ้ยเฟยหยิบตั๋วเงินปึกใหญ่ออกมา "แล้วพรุ่งนี้เช้า... ข้าจะไปเข้าเฝ้าไทเฮา ข้าจะทำให้ไทเฮา 'ประชวร' จนต้องมีการค้นวัง!"นี่คือการเดิมพันครั้งสุดท้าย นางจะยอมแลกทุกอย่าง... แม้กระทั่งชีวิตของไทเฮา ผู้เป็นป้าที่รักนาง เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง!ยามอิ๋น (03.00-04.59 น.) ณ คุกใต้ดินเสียงร้องโหยหวนของหมอหลวงประจำตำหนัก เหมยฮวาดังสะท้อนกำแพงหินที่เปียกชื้น"ข้าบอกแล้ว! ข้าบอกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"ชายชราร่างท้วมในชุดนักโทษที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ร้องขอชีวิตแทบเท้าฮ่

สายฝนที่โหมกระหน่ำมาตลอดคืนได้หยุดลงแล้ว ท้องฟ้าหลังพายุก็เริ่มเปิดเผยให้เห็นแสงสีทองของดวงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องลงมากระทบกระเบื้องหลังคาวังหลวง ประกายระยิบระยับนั้นดูราวกับเป็นการชะล้างความมัวหมองและคราบสกปรกที่ปกคลุมราชสำนักฝ่ายในมานานนับปีให้มลายหายไปข่าวการเนรเทศ ‘อดีตพระสนมหลิวกุ้ยเฟย’ และการประหารชีวิตขุนนางรวมถึงบ่าวไพร่ที่เกี่ยวข้องนับร้อยชีวิต สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองหลวง บรรยากาศในวังหลังเงียบสงัดลงถนัดตา ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ด้วยเกรงว่าจะถูกหางเลขไปด้วยทว่า... ณ ตำหนักคุนหนิง ศูนย์กลางอำนาจของฮองเฮา กลับเต็มไปด้วยความคึกคักและมีชีวิตชีวา“เสี่ยวตง! ขนหีบพวกนั้นไปไว้ที่คลัง อย่าให้เกะกะทางเดิน!” “ชุนเถา! ตรวจสอบบัญชีรายชื่อนางกำนัลใหม่ ใครที่มีประวัติพัวพันกับตำหนักเหมยฮวา ให้ส่งตัวกลับกรมวังเพื่อตรวจสอบซ้ำ!”เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจของ ‘ไป๋ลี่หลิน’ ดังขึ้นเป็นระยะ ร่างระหงในชุดฮองเฮาสีม่วงอ่อนปักลายดอกโบตั๋น เดินตรวจตราความเรียบร้อยด้วยท่วงท่าสง่างาม นางไม่ได้นั่งจิบชาชมดอกไม้เหมือนฮองเฮาในอดีต แต่กำลังสวมบทบาท ‘แม่บ้านใหญ่’ ที่กำลังจัดระเบียบองค์กรใหม่ท

เสียงกลองบอกเวลายามเช้าดังกระหึ่มก้องทั่ววังหลวง ทว่าบรรยากาศในการประชุมเช้าวันนี้กลับเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก เหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ต่างยืนก้มหน้า สงบปากสงบคำผิดปกติ สายตาทุกคู่ลอบชำเลืองมองไปที่ตำแหน่งหัวแถวของขุนนางฝ่ายขวา... ที่ซึ่งเคยว่างเปล่ามานานนับเดือนบัดนี้... ที่ตรงนั้นมีบุรุษร่างสูงใหญ่ดุจหมีควายยืนตระหง่านอยู่อัครมหาเสนาบดี ‘ไป๋อ้าวเทียน’ผู้ที่เมื่อวานยังมีข่าวลือว่านอนพะงาบๆ ใกล้ตายด้วยโรคตรอมใจ แต่วันนี้กลับมายืนหน้าแดงก่ำ หนวดเคราเฟิ้มเงางาม รัศมีอำนาจบารมีแผ่ซ่านจนขุนนางรอบข้างแทบหายใจไม่ออกบนบัลลังก์มังกร ฮ่องเต้จ้าวเหยียน ประทับนั่งด้วยสีหน้าที่พยายามจะรักษาความเคร่งขรึม แต่มุมปากกลับกระตุกยิกๆ“อะแฮ่ม...” จ้าวเหยียนกระแอมไอทำลายความเงียบ “ท่านเสนาบดีไป๋... ข้าได้ยินว่าท่านป่วยหนัก อาการสาหัสเจียนตาย ไฉนวันนี้ถึงได้... เอ่อ... ดูแข็งแรงปานนี้เล่า?”ไป๋อ้าวเทียนก้าวออกมาข้างหน้า ประสานมือคารวะเสียงดังฟังชัด“ทูลฝ่าบาท! กระหม่อมป่วยด้วยโรค ‘คิดถึงลูกหลาน’ พ่ะย่ะค่ะ! พอได้ยินข่าวดีว่าฝ่าบาททรงมีพระเมตตา อนุญาตให้กระหม่อมเข้าเฝ้าองค์หญิงน้อยได

“อีกอย่าง...” นางยิ้มเจ้าเล่ห์ “เงินท่านพ่อก็เหมือนเงินเรา... ท่านรวย หม่อมฉันก็รวย ฝ่าบาทก็สบายไปด้วย ไม่ดีหรือเพคะ? จะได้ไม่ต้องเปลืองงบหลวง”จ้าวเหยียนหลุดขำออกมา“เจ้านี่มัน... งกจริงๆ”“ประหยัดเพคะ เรียกว่าประหยัด”จ้าวเหยียนดึงนางเข้ามากอดแน่น ซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น“ข้ารักเจ้า...”คำบอกรักที่หลุดออกมาอย่างแผ่วเบา แต่หนักแน่นในความรู้สึก ไป๋ลี่หลินนิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรง“หม่อมฉัน... ก็จะพยายามรักท่านเพคะ”“แค่พยายามรึ?”“ก็ท่านทำตัวน่าหมั่นไส้มาตั้งห้าปี... ต้องให้เวลาหม่อมฉันหน่อยสิ”จ้าวเหยียนยิ้มกว้าง“ได้... ข้าจะรอ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ข้าก็จะรอจนกว่าเจ้าจะรักข้าเต็มหัวใจ”บรรยากาศหวานชื่นอบอวลไปทั่วห้อง แต่ทว่า... ในมุมมืดของเงามืดนอกกำแพงวัง ยังมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่‘อ๋องแปด’ น้องชายของฮ่องเต้ ผู้มีความทะเยอทะยาน ยืนมองแสงไฟจากตำหนักคุนหนิงด้วยแววตาอำมหิต“พี่ข้า... เจ้ามัวแต่หลงเมียหลงลูก จนลืมระวังหลัง... บัลลังก์มังกรนั้น ข้าจะช่วยดูแลให้เอง!”คลื่นใต้น้ำลูกใหม่กำลังก่อตัวขึ้น... และคราวนี้ มันไม่ใช่เรื่องในมุ้งของฝ่ายใน แต่เป็นศึกชิงบัลลังก์ที่เดิมพันด้วยชี

“พอที!” จ้าวเหยียนตวาด “อ๋องแปด! เจ้าพาคนแบบนี้เข้ามาในวังหลวง คิดจะลอบปลงพระชนม์ข้ารึ?”“น้องมิกล้า! น้องถูกนางหลอกเหมือนกันพ่ะย่ะค่ะ!” จ้าวจินรีบคุกเข่าลง “ขอเสด็จพี่ลงโทษ! น้องสะเพร่าเอง!”จ้าวเหยียนกำหมัดแน่น อยากจะสั่งประหารให้สิ้นซาก แต่เขารู้ว่าจ้าวจินฉลาดพอที่จะไม่ทิ้งหลักฐานมัดตัว ถ้าฆ่าแม่นางคนนี้ จ้าวจินก็จะรอดตัวไปในฐานะ ‘ผู้ถูกหลอก’ และอาจจะใช้เรื่องนี้ไปปลุกระดมขุนนางว่าฮ่องเต้โหดเหี้ยม ฆ่าน้องชาย“เอาตัวนางไปขังคุกหลวง! สอบสวนให้หนัก!” จ้าวเหยียนสั่งทหารองครักษ์“ส่วนเจ้า... น้องแปด” ฮ่องเต้หันมามองน้องชายด้วยสายตาเย็นชา“เจ้านำของอัปมงคลเข้ามาในเขตพระราชฐาน ทำให้ฮองเฮาและองค์หญิงตกใจ... กลับไปสำนึกผิดที่จวนของเจ้าเป็นเวลาสามเดือน! ห้ามออกไปไหน ห้ามรับแขก! และส่งคืนตราบัญชาการทหารทางใต้มาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”นี่คือการตัดแขนตัดขา! จ้าวจินหน้าซีดเผือด การถูกยึดอำนาจทหารคือหายนะ“รับ... รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” เขากัดฟันตอบ ก้มหน้าซ่อนแววตาอาฆาตไว้‘ฝากไว้ก่อนเถอะ... ไป๋ลี่หลิน จ้าวเหยียน... ครั้งหน้าข้าจะไม่พลาด!’จ้าวจินเดินจากไปพร้อมความพ่ายแพ้ที่น่าอับอายเมื่อความวุ่นวายจบ