All Chapters of เกิดใหม่ครั้งนี้แม่ทัพหญิง ขอทวงรักท่านนายพลเซี่ยงไฮ้: Chapter 101 - Chapter 110

“ไม่!!!” จ้าวเหยียนตะโกนลั่นห้อง “ลูกข้าเพิ่งห้าขวบ! ข้าไม่ยอมยกนางให้ใครเด็ดขาด! โดยเฉพาะไอ้ลูกชายหน้าตายของหลีเฟย!”“ฝ่าบาท... ใจเย็นก่อน” ไป๋ลี่หลินกลั้นขำ “หม่อมฉันไม่ได้บอกว่าจะให้แต่งเดี๋ยวนี้เสียหน่อย แค่ ‘จองตัว’ ไว้ก่อน... เป็นการแสดงความจริงใจว่าราชวงศ์ไว้วางใจตระกูลหลีถึงขั้นยอมเกี่ยวดอง แบบนี้แม่ทัพหลีถึงจะยอมถวายหัวสู้ตายถวายชีวิต”“และที่สำคัญ...” นางกระซิบข้างหูเขา “หลีเหว่ย เป็นเด็กฉลาด สุขุม และมีวรยุทธ์ล้ำเลิศ หากเขากลายเป็นลูกเขย... เขาก็คือองครักษ์ส่วนตัวที่ไว้ใจได้ที่สุดของอิงเอ๋อร์ ฝ่าบาทไม่อยากให้มีคนเก่งๆ มาคอยปกป้องลูกสาวหรือเพคะ?”จ้าวเหยียนนิ่งคิด ภาพเหตุการณ์ในป่าล่าสัตว์ผุดขึ้นมา... เด็กคนนั้นเอาตัวบังลูกสาวเขาจากธนู โดยไม่ลังเล“...ก็ได้” จ้าวเหยียนกัดฟันตอบอย่างยากลำบาก “แต่แค่ ‘ดูตัว’ เท่านั้นนะ! ยังไม่หมั้นหมาย! ถ้าไอ้เด็กนั่นทำตัวไม่เข้าท่า ข้าจะสั่งประหารเจ็ดชั่วโคตร!”ยามเย็น ณ อุทยานหลวง (งานเลี้ยงส่วนพระองค์)บรรยากาศในงานเลี้ยงเล็กๆ นี้แตกต่างจากงานเลี้ยงทางการอย่างสิ้นเชิง ไม่มีดนตรีบรรเลง ไม่มีนางรำ มีเพียงโต๊ะอาหารกลมตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางศาลา

ลมหนาวพัดผ่านไป ลมวสันต์พัดหวนคืนมาอีกครา เทศกาลหยวนเซียว (เทศกาลโคมไฟ) เวียนมาบรรจบ นครหลวงฉางอันถูกประดับประดาไปด้วยโคมไฟหลากสีสันสว่างไสวดุจทิวาราตรี ผู้คนออกมาเฉลิมฉลองกันอย่างคึกคัก เสียงประทัดและเสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วทุกสารทิศฮ่องเต้จ้าวเหยียน ทนลูกอ้อนของ อิงเอ๋อร์ ไม่ไหว จึงอนุญาตให้ครอบครัวมังกรปลอมตัวเป็นคหบดีผู้มั่งคั่ง ออกมาเดินเที่ยวชมงานเทศกาล โดยมี แม่ทัพน้อยหลีเหว่ย และกองกำลังองครักษ์เงาแฝงตัวคุ้มกันอยู่อย่างแน่นหนา“ท่านพ่อ! ดูโคมกระต่ายนั่นสิเจ้าคะ! สวยจังเลย!”อิงเอ๋อร์ในชุดคุณหนูน้อยสีแดงสด ชี้ชวนให้บิดาดูโคมไฟยักษ์กลางลานเมือง มือข้างหนึ่งจับมือบิดา อีกข้างจับมือ หลีเหว่ย แน่น“สวยมาก... อยากได้ไหม? พ่อจะเหมาให้หมดร้านเลย!” จ้าวเหยียนตามใจลูกสาวจนเสียคนตามเคยไป๋ลี่หลิน เดินตามหลังมาพร้อมกับ ‘แม่นมจาง’ หญิงชราผู้ภักดีที่เลี้ยงดูนางมาตั้งแต่เล็กและตามเข้าวังมาดูแลอิงเอ๋อร์ต่อ รอยยิ้มบางๆ ประดับบนใบหน้าของฮองเฮา แต่ในใจกลับสังหรณ์ใจแปลกๆ“แม่นมจาง... ข้ารู้สึกตาขวากระตุกชอบกล” ไป๋ลี่หลินกระซิบ“ฮูหยินคิดมากไปเจ้าค่ะ” แม่นมจางยิ้มอบอุ่น “คืนนี้เป็นคืนมงคล มีแต่ค

จ้าวจิน... เจ้าอยากได้บัลลังก์ ข้ายังพอเข้าใจว่าเป็นความทะเยอทะยานของลูกผู้ชาย แต่การสมคบคิดกับศัตรู ยกแผ่นดินบรรพบุรุษให้ต่างชาติเพื่อแลกกับอำนาจส่วนตน... นี่มันเลวระยำเกินกว่าที่คนแซ่จ้าวจะรับได้!“หลี่กงกง!” จ้าวเหยียนตวาดสั่ง“พ่ะย่ะค่ะ!”“ขังมันไว้! อย่าให้มันตาย! ข้าจะใช้มันเป็นพยานปากเอก ลากคอคนขายชาติออกมาประจานกลางท้องพระโรง!”จ้าวเหยียนสะบัดแขนเสื้อ เดินออกจากคุกใต้ดินด้วยฝีเท้าหนักหน่วง แต่ในใจกลับหนักอึ้งยิ่งกว่าเขาเดินผ่านระเบียงยาวที่มุ่งหน้าสู่ตำหนักคุนหนิง สายลมหนาวพัดมากระทบผิวหน้า แต่เขาไม่รู้สึกหนาว สิ่งเดียวที่เขารู้สึกคือ ความละอายเขาละอายต่อบรรพชน ที่เกือบเสียแผ่นดินเพราะความไว้ใจผิดคน และที่สำคัญที่สุดเขาละอายต่อ ไป๋ลี่หลินตลอดเวลาที่ผ่านมา นางพยายามเตือนเขา นางแกล้งทำเป็นโง่เขลาเพื่อลดความระแวงของเหล่าขุนนางและอ๋องแปด นางยอมถูกตราหน้าว่าเป็นสตรีร้ายกาจ เพื่อปกป้องเขาและลูกจากเงามืดที่เขามองไม่เห็น‘ข้ามันตาบอด... ข้ามันโง่เขลาเบาปัญญาเสียเอง ไม่ใช่นาง...’ณ ตำหนักคุนหนิงภายในห้องโถงใหญ่ที่ถูกเปลี่ยนเป็นสถานที่ตั้งศพ บรรยากาศเงียบสงัดและวังเวง ควันธูปลอยอ้อย

นางเดินขึ้นไปบนบัลลังก์อย่างมั่นคง แล้วนั่งลงเคียงข้าง ฮ่องเต้จ้าวเหยียน อย่างสง่าผ่าเผย“ฮองเฮา...” ขุนนางฝ่ายซ้ายผู้เคร่งครัดธรรมเนียมก้าวออกมา “การที่พระองค์เสด็จมาในที่ว่าราชการเช่นนี้ ผิดกฎมณเฑียรบาลนะพ่ะย่ะค่ะ! สตรีไม่ควรยุ่งเกี่ยวการเมือง!”ไป๋ลี่หลินปรายตามองขุนนางผู้นั้น แสยะยิ้มมุมปาก“สตรีไม่ควรยุ่งเกี่ยวการเมือง?” นางทวนคำเสียงเรียบ “แล้วตอนที่พวกกบฏสมคบคิดกับสนมในวังหลัง วางยาพิษ ขโมยงบประมาณ และลักพาตัวองค์หญิง... พวกท่านมัวแต่ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน?”“ข้า...” ขุนนางผู้นั้นอึกอัก“ในเมื่อปัญหาเกิดจาก ‘ในบ้าน’ ข้าในฐานะแม่บ้านใหญ่ ย่อมมีสิทธิ์ที่จะมาจัดการกวาดล้างขยะ!”นางโยนบัญชีรายชื่อเล่มหนึ่งลงมากลางวง“นี่คือรายชื่อขุนนางและฮูหยินที่รับสินบนจากอ๋องแปด... ข้าตรวจสอบเส้นทางการเงินร่วมกับท่านพ่อ (เสนาบดีไป๋) เรียบร้อยแล้ว ใครที่มีชื่ออยู่ในนี้... เตรียมตัวเก็บของย้ายไปนอนในคุกได้เลย!”จ้าวเหยียนนั่งมองภรรยาด้วยความทึ่งและภาคภูมิใจ เขาเอื้อมมือไปกุมมือนางไว้แน่น แล้วประกาศก้อง“ฮองเฮาคือตัวแทนของข้า! คำสั่งของนาง คือคำสั่งของข้า! ใครกล้าขัดขืน ถือเป็นกบฏ!”สิ้นเสียงประกาศ ทห

พลุสีแดงแตกกระจายเหนือท้องฟ้าเมืองหลวง มองเห็นได้ไกลถึงร้อยลี้นั่นไม่ใช่แค่พลุฉลอง... แต่มันคือ “สัญญาณไฟ”ณ ชายแดนใต้ ริมแม่น้ำวิปโยคท่ามกลางความมืด แม่ทัพใหญ่แคว้นฉู่ ทัวป๋าหาน นั่งอยู่บนหลังม้า มองดูพลุสัญญาณสีแดงจากทิศเมืองหลวงด้วยรอยยิ้ม“สายลับส่งสัญญาณมาแล้ว! ฮ่องเต้ต้าจ้าวเสียสติ ฮองเฮาแท้งลูก เมืองหลวงโกลาหล!” ทัวป๋าหานชักดาบขึ้นฟ้า“ทหาร! บุกข้ามแม่น้ำ! ยึดเมืองหน้าด่าน! วันนี้ต้าจ้าวต้องสิ้นชื่อ!”กองทัพเรือแคว้นฉู่นับพันลำเริ่มเคลื่อนพลข้ามแม่น้ำที่เชี่ยวกราก เสียงโห่ร้องกึกก้องแต่ทว่า... เมื่อเรือของพวกมันแล่นมาถึงกึ่งกลางแม่น้ำตึง! ตึง! ตึง!เสียงกลองรบดังสนั่นหวั่นไหวมาจากฝั่งต้าจ้าว ไม่ใช่เสียงกลองแห่งความแตกตื่น แต่เป็นเสียงกลองแห่งการจัดทัพที่พร้อมรบ!บนหน้าผาสูงชันริมฝั่งแม่น้ำ คบเพลิงนับหมื่นดวงถูกจุดขึ้นพร้อมกัน สว่างไสวราวกับกลางวัน เผยให้เห็นกองทัพ พยัคฆ์ทมิฬ ยืนเรียงรายเต็มหน้าผานำทัพโดย แม่ทัพใหญ่หลีเฟย ที่ยืนตระหง่านดุจเทพเจ้าสงคราม“ยินดีต้อนรับสู่ต้าจ้าว!” หลีเฟยตะโกนก้องเสียงกัมปนาท “ข้ามารอพวกเจ้านานแล้ว!”“ยิง!”สิ้นเสียงคำสั่ง ลูกธนูเพลิงนับแสนดอกพ