All Chapters of เกิดใหม่ครั้งนี้แม่ทัพหญิง ขอทวงรักท่านนายพลเซี่ยงไฮ้: Chapter 81 - Chapter 90

เขาเหลือบตามองไป๋ลี่หลินที่นั่งหลับตาพิงผนังรถม้า สตรีผู้นี้... แบกรับความทุกข์ระทมและความโดดเดี่ยวมาเพียงลำพัง เลี้ยงดูลูกให้เติบโตมาได้อย่างดีงามถึงเพียงนี้ ทั้งที่เขาเป็นคนผลักไสนาง‘ไป๋ลี่หลิน... ข้าติดค้างเจ้าและลูกมากเหลือเกิน’ความรู้สึกอยากเอาชนะ อยากครอบครอง แบบเด็กๆ ที่เคยมี เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น... คือความละอายใจ และความต้องการที่จะ ‘ไถ่โทษ’ณ ประตูวังหลวงขบวนเสด็จเดินทางมาถึงในยามบ่ายทันทีที่รถม้าเทียบจอดหน้าตำหนัก ขันทีและนางกำนัลรีบเข้ามารอรับเสด็จจ้าวเหยียนก้าวลงจากรถม้าก่อน เขาไม่รอให้ขันทีเอาบันไดมาวาง แต่หันกลับไปอุ้มอิงเอ๋อร์ที่ยังงัวเงียตื่นลงจากรถด้วยตัวเอง“อ๊ะ... ฝ่าบาท...” อิงเอ๋อร์ตกใจเล็กน้อยที่จู่ๆ ก็ตัวลอยหวือ“พ่อจะอุ้มเจ้า” จ้าวเหยียนกระชับอ้อมแขนแน่น แม้จะเจ็บแผลที่แขนซ้ายแต่เขากัดฟันทน “เจ้าตัวเบาหวิวแค่นี้ พ่ออุ้มได้สบายมาก”ไป๋ลี่หลินเดินตามลงมา มองภาพสองพ่อลูกด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อย‘เพิ่งจะมาสำนึกได้หรือไงพ่อคุณ... ก็ยังดีกว่าไม่สำนึกเลยล่ะนะ’“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันขอตัวพาอิงเอ๋อร์กลับตำหนักคุนหนิง...”“ไปที่ตำหนักหยางซ

"ทรงเชื่อหรือเพคะ... ว่าหม่อมฉันมีใจให้แม่ทัพหลี? ทรงเชื่อว่าหม่อมฉันมอบขนมกล่องนั้นให้เขาเพราะพิศวาส? ทั้งที่คนกินขนมจนหมดเกลี้ยง... คือพระองค์เอง"คำพูดนั้นเหมือนเข็มจิ้มลูกโป่งโทสะของจ้าวเหยียนจนแฟบลงทันทีภาพความทรงจำในกระโจม... รสชาติขนมหวานมัน และช่วงเวลาที่นางทำแผลให้เขาอย่างเบามือ ผุดขึ้นมาในหัว"ข้า..." จ้าวเหยียนอึกอัก "ข้า... ข้าไม่ได้เชื่อทั้งหมด! แต่... แต่การกระทำของเจ้ามันชวนให้เข้าใจผิด!""เข้าใจผิดอย่างไรเพคะ?" ไป๋ลี่หลินกอดอก "หม่อมฉันเพียงแค่เมตตาเด็ก... หลีเหว่ยเป็นเด็กดี อิงเอ๋อร์ก็ชอบเขา หม่อมฉันในฐานะแม่ ก็แค่อยากสานสัมพันธ์ให้ลูกมีเพื่อนเล่น... ผิดตรงไหน?""ผิดที่พ่อมันคือหลีเฟย!" จ้าวเหยียนสวนกลับทันควัน "เจ้าไม่รู้หรือว่าข้ากับมันไม่ถูกกัน! เจ้าไปทำดีกับศัตรูของข้า เท่ากับหักหน้าข้า!""ศัตรู?" ไป๋ลี่หลินหัวเราะเบาๆ "ฝ่าบาท... แม่ทัพหลีคือขุนนางผู้ภักดี เขาปกป้องชายแดน ปกป้องบัลลังก์ของพระองค์... ถ้าเขาเป็นศัตรู แล้วใครคือมิตร? พวกขุนนางกังฉินที่วันๆ เอาแต่ประจบสอพลอในท้องพระโรงน่ะหรือ?"จ้าวเหยียนเถียงไม่ออก เพราะลึกๆ เขาก็รู้ว่าแม่ทัพหลีซื่อสัตย์ แต่ทิฐิและป

ณ ตำหนักคุนหนิงสายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนัก เสียงฟ้าร้องครืนครั่นดังสนั่นหวั่นไหว แสงฟ้าแลบแปลบปลาบฉีกกระชากท้องฟ้าที่มืดมิดให้สว่างวาบเป็นระยะภายในห้องนอน อิงเอ๋อร์นั่งขดตัวกลมอยู่มุมเตียง ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ นางเอามืออุดหูแน่น หลับตาปี๋ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงฟ้าผ่า"อิงเอ๋อร์... ไม่ต้องกลัวลูก แม่เป่าคาถาให้แล้ว ฟ้าผ่าไม่โดนหรอก"ไป๋ลี่หลินนั่งอยู่ข้างๆ โอบกอดลูกสาวไว้แน่น นางรู้ดีว่าอิงเอ๋อร์มีปมฝังใจกับเสียงฟ้าร้อง เพราะในนิยายดั้งเดิม นางมักถูกขังไว้ในห้องมืดๆ คนเดียวเวลามีพายุ ส่วนแม่ร่างเดิมก็มัวแต่ไปอาละวาดเรียกร้องความสนใจจากฮ่องเต้"ฮือ... อิงเอ๋อร์กลัว... เสียงมันดังเหมือนปีศาจคำราม..." เด็กน้อยสะอื้นไห้ น้ำตาไหลอาบแก้ม"โอ๋ๆ... ไม่ใช่ปีศาจหรอกลูก" ไป๋ลี่หลินจูบลงบนกระหม่อมเล็กๆ "มันคือเสียงกลองของเทพเจ้าสายฟ้า ท่านกำลังตีกลองเฉลิมฉลองให้ต้นไม้ได้กินน้ำต่างหาก... เดี๋ยวแม่ร้องเพลงให้ฟังนะ จะได้ไม่ต้องได้ยินเสียงกลอง"ไป๋ลี่หลินเริ่มฮัมเพลงทำนองช้าๆ นุ่มนวล เป็นเพลงกล่อมเด็กจากโลกปัจจุบันที่นางจำได้ขึ้นใจ"ดวงดาวดวงน้อย... ลอยเด่นบนฟ้า... คอยส่องแสงมา... ให้เจ้าฝั

ฮองเฮาผู้นี้... นางเห็นคุณค่าของ 'เงินสด' และ 'หมูสามชั้น' มากกว่าของล้ำค่าจากฮ่องเต้เสียอีก!ณ ห้องทรงอักษร ตำหนักหยางซิน"เป็นอย่างไรบ้าง?" จ้าวเหยียนละสายตาจากฎีกา เงยหน้าถามด้วยความกระตือรือร้น "นางดีใจไหม? นางยิ้มแก้มปริเลยหรือเปล่าตอนเห็นปิ่นทองคำอันนั้น?"หลี่กงกงคุกเข่าลง สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก"ทูลฝ่าบาท... ฮองเฮาทรง... เอ่อ... ทรงมีวิสัยทัศน์กว้างไกลพ่ะย่ะค่ะ""หมายความว่าไง?""พระนางรับสั่งให้นำผ้าไหมไปตัดชุดบ่าวไพร่และทำม่านกันแดดแปลงผัก... นำปิ่นทองไปหลอมทำลูกคิด... และนำแจกันราชวงศ์ถังไปขายแลกเงินซื้อหมูสามชั้นพ่ะย่ะค่ะ!"แกร๊ก!พู่กันในมือฮ่องเต้หักคามือ"จะ... เจ้าว่ากระไรนะ?" จ้าวเหยียนถามย้ำเหมือนไม่อยากเชื่อหู "นางเอาของรักของข้าไป... ไปแลกหมูสามชั้น?""พ่ะย่ะค่ะ..." หลี่กงกงก้มหน้ากุด "พระนางตรัสว่า... 'ความสวยกินไม่ได้ แต่หมูสามชั้นทำให้อิ่มท้อง' พ่ะย่ะค่ะ"จ้าวเหยียนทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ ยกมือกุมขมับ"นางจงใจยั่วโมโหข้าชัดๆ! สตรีหน้าเงิน! สตรีเห็นแก่กิน!""ฝ่าบาท..." หลี่กงกงรวบรวมความกล้า เอ่ยเตือนสติ "กระหม่อมบังอาจทูล... บางที ฮองเฮาอาจจะมิได้ต้องการสิ่งขอ

“หม่อมฉันคิดว่า การเก็บแจกันไว้ดูเล่นเพียงลำพัง มิสู้เปลี่ยนเป็นข้าวปลาอาหารให้คนนับพันได้อิ่มท้อง กุศลผลบุญนี้ย่อมส่งเสริมให้เสด็จแม่อายุยืนนาน... หรือเสด็จแม่ทรงเห็นว่า การช่วยเหลือราษฎรเป็นเรื่องน่าอับอายเพคะ?”“.......”เงียบกริบ... ไทเฮาอ้าปากค้าง พูดไม่ออกโดนย้อนศรเข้าจังๆ! หากนางด่าฮองเฮาตอนนี้ ก็เท่ากับด่าว่าการทำบุญเป็นเรื่องไม่ดี“ฮ่าๆๆๆ!” จ้าวเหยียนหัวเราะลั่น ตบเข่าฉาด “ฮองเฮาช่างมีเมตตาธรรมและกตัญญูยิ่งนัก! เสด็จแม่... ลูกสะใภ้ของท่านช่างประเสริฐจริงๆ!”ไทเฮากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ฝืนยิ้มที่บิดเบี้ยวออกมา “ดะ... ดี... ดีมาก ขอบใจเจ้าที่มีน้ำใจ”หลิวกุ้ยเฟยเห็นท่าไม่ดี รีบแทรกขึ้นมาเพื่อเปลี่ยนเกม“เสด็จป้าเพคะ วันนี้เป็นวันมงคล หม่อมฉันเตรียมการแสดงระบำ ‘บุปผาสวรรค์’ มาถวาย เพื่อความเบิกบานพระทัยเพคะ”ไทเฮาพยักหน้า “ดีๆ ซูเอ๋อร์ เจ้าเป็นคนมีความสามารถ แสดงให้ทุกคนดูเถิด... ว่าสตรีที่เพียบพร้อมนั้นเป็นเช่นไร” จิกกัดฮองเฮาอีกดอกหลิวกุ้ยเฟยลุกขึ้นเดินไปกลางลาน ดนตรีบรรเลงเพลงอ่อนหวาน นางร่ายรำด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยงดงาม แขนเสื้อยาวพลิ้วไหวราวกับกลีบดอกไม้ รอยยิ้มหวานหยดย