All Chapters of เกิดใหม่ครั้งนี้แม่ทัพหญิง ขอทวงรักท่านนายพลเซี่ยงไฮ้: Chapter 71 - Chapter 80

อิงเอ๋อร์สะดุ้งโหยง รีบเบี่ยงหน้าหนีมือที่ยื่นมา แววตาของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว“อย่ามาจับลูกข้า!” ไป๋ลี่หลินตวาดเสียงแข็ง ปัดมือของกุ้ยเฟยออกอย่างแรง“โอ๊ย!” หลิวกุ้ยเฟยร้องเสียงหลง ทั้งที่ไป๋ลี่หลินเพียงแค่ปัดเบาๆ นางแสร้งทำเซถลาล้มลงกับพื้น หญิงสาวในชุดหรูหราล้มลงไปนั่งพับเพียบ ร้องไห้โฮออกมาทันที“ฮือๆ... ฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันเพียงแค่เอ็นดูองค์หญิง เหตุใดต้องลงไม้ลงมือกับหม่อมฉันด้วย? หม่อมฉันกำลังตั้งครรภ์มังกรนะเพคะ! หากลูกในท้องเป็นอะไรไป พระองค์จะรับผิดชอบไหวหรือ!”นางกำนัลของกุ้ยเฟยรีบกรูกันเข้ามาประคอง “พระสนม! พระสนมเป็นอย่างไรบ้างเพคะ! ตายแล้ว... ฮองเฮาทรงผลักพระสนม! ใครก็ได้ช่วยด้วย! ฮองเฮาจะฆ่าทายาทมังกร!”เสียงโวยวายดังลั่นตำหนัก หวังจะเรียกให้ทหารยามหรือใครก็ตามเข้ามาเป็นพยานไป๋ลี่หลินมองภาพการแสดงอันสมบทบาทตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า‘มุกเดิมๆ... คิดว่าข้าจะโง่เหมือนในนิยายหรือไง?’นางลุกขึ้นยืน ช้าๆ สง่างาม เดินเข้าไปหาหลิวกุ้ยเฟยที่นั่งบีบน้ำตาอยู่บนพื้น“หยุดโวยวายได้แล้ว” เสียงของนางเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งขั้วโลก “ถ้าเจ้าแท้งจริงๆ ป่านนี้เลือดคงนองพื้นไปแล้ว แต

ไฟโทสะลุกโชนขึ้นในอกของโอรสสวรรค์‘ที่เจ้าทำเป็นสงบเสงี่ยม ไม่สนใจข้า ที่แท้ก็เพราะใจของเจ้าลอยกลับไปหาถ่านไฟเก่ากองนี้เองรึ! มิน่าเล่า... ถึงได้ยอมออกมาจากตำหนักคุนหนิง ทั้งที่ปกติเกลียดงานกลางแจ้งเข้าไส้ ที่แท้ก็แค่อยากมาเจอหน้าชู้รัก!’“ฝ่าบาท... ทรงเป็นอะไรไปเพคะ?” หลิวกุ้ยเฟยที่นั่งอยู่ข้างกาย เอ่ยถามเสียงอ่อนหวาน พลางรินสุราเติมให้“เปล่า” จ้าวเหยียนตอบเสียงห้วน สายตายังคงจับจ้องไปที่ฮองเฮาและแม่ทัพหลีสลับกันไปมา “ข้าแค่เห็นอะไรที่มัน... ระคายลูกตา”หลิวกุ้ยเฟยมองตามสายตาพระสวามี เมื่อเห็นเป้าหมาย นางก็แอบยิ้มเยาะในใจ‘ฮองเฮาโง่เง่า... กล้าจ้องมองบุรุษอื่นต่อหน้าฝ่าบาท เจ้ากำลังรนหาที่ตายแท้ๆ’การแข่งขันล่าสัตว์รอบแรกเริ่มขึ้น เหล่าเชื้อพระวงศ์และบุตรหลานขุนนางต่างควบม้าเข้าสู่ป่าเพื่อล่าสัตว์เล็กไป๋ลี่หลินจูงมืออิงเอ๋อร์เดินเลี่ยงความวุ่นวายไปยังบริเวณกระโจมพักผ่อน นางสั่งให้เสี่ยวตงจัดเตรียมขนมและน้ำชาอย่างดี“อิงเอ๋อร์ เจ้าหิวหรือยัง?”“ยังเพคะ... เอ๊ะ! เสด็จแม่ ดูนั่นสิเพคะ!” อิงเอ๋อร์ชี้มือไปที่ลานฝึกซ้อมยิงธนูสำหรับเด็กที่ตรงนั้น หลีเหว่ย คุณชายตระกูลหลี กำลังสอนเด็กคนอื

เสี่ยวตงวิ่งลัดเลาะผ่านพุ่มไม้และกระโจมต่างๆ เพื่อจะไปให้ถึงค่ายตระกูลหลีโดยเร็วที่สุด แต่ทว่าเมื่อเลี้ยวผ่านมุมกระโจมสีทองอร่ามของฮ่องเต้ เขาก็ต้องชะงักฝีเท้าจนแทบหัวทิ่มเบื้องหน้าของเขา คือกำแพงมนุษย์ในชุดขันทีชั้นสูง และบุรุษร่างสูงสง่าในชุดลำลองลายมังกรที่กำลังยืนกอดอก ใบหน้าบึ้งตึงราวกับไปกินรังแตนมาฮ่องเต้จ้าวเหยียน และ หลี่กงกง!"จะรีบไปไหนรึ? ขันทีน้อย" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยทัก น้ำเสียงเย็นยะเยือกจนเสี่ยวตงขนลุกซู่ไปทั้งตัว"ถะ... ถวายบังคมฝ่าบาท!" เสี่ยวตงรีบคุกเข่าลง ตัวสั่นงันงก กอดกล่องไม้ในอกแน่น "กระหม่อม... กระหม่อมกำลังจะไปทำธุระให้ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ""ธุระ?" จ้าวเหยียนหรี่ตามองกล่องไม้ในมือขันที สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องเหยื่อ "ในกล่องนั่นคืออะไร?""เอ่อ... คือ..." เสี่ยวตงอึกอัก เหงื่อกาฬไหลพลั่ก หากบอกความจริงไป ฝ่าบาทจะกริ้วหรือไม่? แต่หากโกหกแล้วถูกจับได้ หัวคงหลุดจากบ่าแน่"ส่งมาให้ข้าดู!" จ้าวเหยียนสั่งเสียงเฉียบขาดหลี่กงกงรีบปรี่เข้าไปแย่งกล่องไม้จากมือเสี่ยวตงทันที แล้วนำมาถวายให้ฮ่องเต้จ้าวเหยียนเปิดฝากล่องออก กลิ่นหอมหวานของน้ำผึ้งและสมุนไพรลอยมาแตะจม

เสียงกิ่งไม้หักดัง เปรี๊ยะ! ก้องกังวานในป่าลึกที่เงียบสงัดเบื้องหน้าของแม่ทัพใหญ่หลีเฟย คือสัตว์อสูรในตำนานที่หาดูได้ยากยิ่ง... 'พยัคฆ์ขาวเขี้ยวดาบ' ขนาดตัวของมันใหญ่โตกว่าเสือทั่วไปถึงสองเท่า ขนสีขาวปลอดดุจหิมะตัดกับลายพาดกลอนสีดำสนิท ดวงตาสีอำพันส่องประกายวาวโรจน์ด้วยสัญชาตญาณนักล่า และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือเขี้ยวคู่หน้ายาวโง้งที่โผล่พ้นริมฝีปากออกมาดั่งดาบสังหาร"แฮ่ก... แฮ่ก..."หลีเฟยหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลขีดข่วน ม้าคู่ใจของเขาถูกตะปบจนล้มกลิ้งไปนอนสิ้นใจอยู่ไม่ไกล ในมือมีเพียงดาบยาวที่บิ่นร้าวจากการปะทะ"เจ้าเสือบ้านี่... หนังเหนียวยิ่งกว่าเกราะเหล็ก!" แม่ทัพหนุ่มสบถในใจ เขาประมาทมันเกินไป พยัคฆ์ตัวนี้ไม่ใช่แค่สัตว์ป่า แต่มันมีสติปัญญาและพละกำลังมหาศาลโฮกกกกก!พยัคฆ์ขาวย่อตัวลงเตรียมกระโจนเข้าใส่เหยื่อตรงหน้า หลีเฟยกระชับดาบแน่น เตรียมพร้อมรับแรงปะทะสุดท้าย แม้รู้ดีว่าโอกาสรอดนั้นริบหรี่ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง...ฟุ่บ! เคร้ง!ลูกธนูทองคำดอกหนึ่งพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง ปักเข้าที่หัวไหล่ของพยัคฆ์ขาวอย่างจัง แม้จะไม่ทะลุหนังหนาๆ ขอ

ไป๋ลี่หลินมองหน้าเขาด้วยความแปลกใจ คำพูดนี้... ฟังดูเหมือนสามีที่รับผิดชอบครอบครัวจริงๆ"พูดแล้วห้ามคืนคำนะเพคะ""กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ!""ดีเพคะ" ไป๋ลี่หลินยิ้มกว้าง "งั้นค่ารักษาพยาบาลครั้งนี้... หม่อมฉันคิดหนึ่งพันตำลึงทอง หักจากบัญชีส่วนพระองค์เลยนะเพคะ!""หา!?" จ้าวเหยียนอ้าปากค้าง "เจ้าปล้นข้าชัดๆ!""ไม่จ่ายก็ได้เพคะ... งั้นหม่อมฉันไปล่ะ อิงเอ๋อร์รอนานแล้ว" นางทำท่าจะลุกหนี"จ่าย! จ่าย! ข้ายอมแล้ว!" จ้าวเหยียนรีบคว้าข้อมือนางไว้ "แต่อย่าเพิ่งไป... อยู่เป็นเพื่อนข้าก่อน... ข้าเจ็บแผล ขยับไม่ได้"ไป๋ลี่หลินมองมือใหญ่ที่กุมข้อมือนางไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือนั้นส่งผ่านเข้ามา นางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะนั่งลงที่เดิม"ก็ได้เพคะ... แค่แป๊บเดียวนะ"จ้าวเหยียนยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ เขาเอนตัวลงนอนหนุนตักนางอย่างถือวิสาสะ หลับตาพริ้มอย่างมีความสุขที่สุดในรอบหลายปีข้างนอกกระโจม เสียงงานเลี้ยงฉลองชัยชนะเริ่มดังขึ้น แต่ภายในกระโจมเล็กๆ นี้ กลับมีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เริ่มเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน... แม้จะยังไม่พร้อมเพรียงกันเสียทีเดียว แต่ก็ใกล้เคียงกว่าที่เคยเป็นมากลิ่นสมุนไพรฉุนกึกยังคงติดอย