All Chapters of เกิดใหม่ครั้งนี้แม่ทัพหญิง ขอทวงรักท่านนายพลเซี่ยงไฮ้: Chapter 61 - Chapter 70

ยามเฉิน (07.00-08.59 น.) แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องกระทบกระเบื้องเคลือบสีทองบนหลังคาตำหนักหยางซิน จนเกิดประกายระยิบระยับแสบตา บรรยากาศภายในห้องทรงอักษรกลับอึมครึมและตึงเครียด แตกต่างจากความงดงามภายนอกอย่างสิ้นเชิงฮ่องเต้ ‘จ้าวเหยียน’ ประทับนั่งอยู่หลังโต๊ะทรงงานที่ทำจากไม้จันทน์หอมราคาแพงระยับ คิ้วกระบี่พาดเฉียงขมวดเข้าหากันแน่นจนแทบจะเป็นปม นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนฎีกากองโตที่วางอยู่ตรงหน้าเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่น้ำหนักที่กดลงไปนั้นกลับบ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่อัดอั้นอยู่ภายใน“ทูลฝ่าบาท” เสียงแหลมเล็กของขันทีคนสนิท ‘หลี่กงกง’ ดังขึ้นทำลายความเงียบ “ทางตำหนักเย็น... ยังคงเงียบสงบพ่ะย่ะค่ะ”จ้าวเหยียนชะงักมือที่กำลังจะหยิบพู่กัน เงยพระพักตร์อันหล่อเหลาคมคายขึ้นมองข้ารับใช้ด้วยสายตาเคลือบแคลง “เงียบรึ? เจ้าแน่ใจนะว่านางไม่ได้อาละวาดทุบทำลายข้าวของ หรือขู่จะแขวนคอตายเหมือนทุกครั้ง?”“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมให้คนไปซุ่มดูตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้า ฮองเฮา... เอ่อ... สตรีสกุลไป๋ผู้นั้น สงบนิ่งผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ ไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย แม้แต่อาหารที่ส่งไปให้นางก็เสวยจนหมดเกลี้ยงโดยไม่บ่นสักคำ”มุมปากหยักได้รู

สายลมยามสายพัดเอื่อยเฉื่อย หอบเอากลิ่นหอมจางๆ ของดอกโมกป่าเข้ามาในตำหนักคุนหนิง ทว่าความหอมหวานนั้นมิอาจกลบกลิ่นอายความเหม็นเน่าของความเสื่อมโทรมที่ปกคลุมสถานที่แห่งนี้ได้ไป๋ลี่หลินกวาดตามองไปรอบห้องบรรทมที่นางเพิ่งย่างเท้าเข้ามา เครื่องเรือนไม้จันทน์หอมที่เคยเงางามบัดนี้เริ่มหมองคล้ำ ม่านมุ้งไหมแพรสีแดงชาดที่เคยดูหรูหราเริ่มมีรอยขาดวิ่นเล็กน้อย แจกันลายครามใบใหญ่ที่มุมห้องว่างเปล่าไร้ดอกไม้ประดับ บ่งบอกถึงความละเลยของเหล่าข้ารับใช้ทว่าสิ่งที่บาดตาและบาดใจนางที่สุด มิใช่สภาพห้องหับที่ไร้คนดูแล แต่เป็นร่างเล็กจ้อยที่นั่งกอดเข่าคู้อยู่บนตั่งเตียงกว้างใหญ่‘องค์หญิงจ้าวอิง’ หรือ ‘อิงเอ๋อร์’เด็กหญิงวัยห้าขวบในชุดกระโปรงตัวเก่าที่ชายผ้าเริ่มหลุดลุ่ย ผมเปียสองข้างถูกมัดไว้อย่างลวกๆ จนปอยผมตกลงมาปรกหน้าผากมน ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มนั้นซูบตอบจนเห็นโหนกแก้ม ดวงตากลมโตที่ควรจะสุกใสดั่งดวงดาวกลับหม่นหมองไร้แวว และเมื่อนางเงยหน้าขึ้นสบตากับมารดา ร่างเล็กนั้นก็สะดุ้งเฮือก ก่อนจะรีบขยับถอยหนีไปชิดผนัง ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ“สะ... เสด็จแม่” เสียงเล็กแหลมเอ่ยตะกุกตะกัก “อิงเอ๋อร์... อิงเอ๋อร์ไม่ได

ตอนที่นางร้องไห้จะเป็นจะตายอยากแต่งงานกับรัชทายาทจ้าวเหยียน (ฮ่องเต้ปัจจุบัน) เขาก็เป็นคนบีบบังคับราชสำนัก ข่มขู่ฮ่องเต้องค์ก่อนจนต้องยอมออกราชโองการสมรสพระราชทานแต่ดูสิ่งที่ไอ้ลูกเขยอกตัญญูนั่นตอบแทนสิ!“เตรียมรถม้า! ข้าจะเข้าวังเดี๋ยวนี้!” ไป๋อ้าวเทียนประกาศกร้าว “ข้าจะไปถามมันให้รู้เรื่อง ถ้ามันไม่ปล่อยลูกข้า ข้าจะสั่งกองทัพพยัคฆ์คำรนที่ชายแดนงดส่งเสบียง ดูซิว่าบัลลังก์มังกรของมันจะมั่นคงได้สักกี่น้ำ!”“นายท่าน! นายท่านโปรดไตร่ตรองด้วย! ทำเช่นนั้นเท่ากับก่อกบฏนะขอรับ!” พ่อบ้านรีบถลาเข้าไปกอดขาเจ้านายไว้“ปล่อยข้า! ข้าทนเห็นลี่เอ๋อร์ต้องทนทุกข์ไม่ได้!”ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงทหารยามหน้าจวน“เรียนท่านเสนาบดี... มีคนจากวังหลวงขอเข้าพบขอรับ”ไป๋อ้าวเทียนชะงัก “ใคร? ขันทีของไอ้ฮ่องเต้นั่นรึ? บอกมันว่าข้าไม่รับราชโองการ! ไล่มันไป!”“มะ... ไม่ใช่ขอรับ เป็นแม่นางชุนเถา นางกำนัลคนสนิทของฮองเฮา”สิ้นเสียงรายงาน ไป๋อ้าวเทียนรีบผลักประตูเปิดออกทันที ภาพที่เห็นทำเอาหัวใจคนเป็นพ่อกระตุกวูบชุนเถาในชุดนางกำนัลสีซีดเก่า ร่างกายเปรอะเปื้อ

กาลเวลาเปรียบดั่งสายน้ำที่ไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอเพียงครู่เดียว หนึ่งเดือนก็ผันผ่านไปราวกับกระพริบตาบรรยากาศภายในวังหลวงยังคงดำเนินไปตามครรลองเดิม การแก่งแย่งชิงดีในวังหลังยังคงคุกรุ่นอยู่ใต้น้ำที่ดูสงบนิ่ง ทว่าสิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดจนกลายเป็นหัวข้อสนทนาลับๆ ของเหล่าข้าราชบริพาร ก็คือความเงียบงันจาก ‘ตำหนักคุนหนิง’ในอดีต ฮองเฮาไป๋ลี่หลินมักจะสร้างเรื่องให้เป็นที่โจษจันไม่เว้นแต่ละวัน ไม่ว่าจะเป็นการลงโทษนางกำนัลอย่างโหดเหี้ยม การอาละวาดทุบทำลายข้าวของ หรือการวิ่งแจ้นไปฟ้องบิดาที่จวนเสนาบดีทุกครั้งที่ถูกขัดใจแต่ทว่า... หนึ่งเดือนมานี้ ฮองเฮากลับเงียบหายไปราวกับไร้ตัวตนไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีฎีกาฟ้องร้องจากเสนาบดีไป๋ ที่ยังคงลาป่วยอ้างว่าตรอมใจหนัก และที่สำคัญที่สุด... ไม่มีแม้แต่เงาของนางในงานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศที่เพิ่งผ่านมาเมื่อวันก่อนณ ตำหนักคุนหนิงหากภายนอกมองว่าที่นี่คือตำหนักเย็นที่น่าหดหู่ ภายในกำแพงสูงตระหง่านนี้กลับกลายเป็นสวรรค์บนดินขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา“องค์หญิง! ระวังเปื้อนนะเพคะ!” เสียงหัวเราะร่าเริงของชุนเถาดังขึ้นที่ลานดินกว้างหลังตำหนัก ซึ่งเคยเป็น

จ้าวเหยียนกำหมัดแน่น เขาจ้องหน้าหญิงสาวที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาเย็นชาความรู้สึกพ่ายแพ้ตีตื้นขึ้นมาในอก ไม่ใช่พ่ายแพ้ในการรบ แต่พ่ายแพ้ในสงครามประสาท“ดี! ดีมาก!” จ้าวเหยียนสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง “ในเมื่อเจ้าไม่อยากต้อนรับข้า ข้าก็จะไป! อย่าหวังว่าข้าจะมาเหยียบที่นี่อีก!”เขากระแทกเท้าเดินจากไปอย่างหัวเสีย หลี่กงกงรีบวิ่งตามหลังไปติดๆ แต่ก่อนจะพ้นประตู จ้าวเหยียนแอบหันกลับมามองแวบหนึ่งเขาเห็นไป๋ลี่หลินถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วหันไปยิ้มให้ลูกสาว คีบหมูชิ้นโตป้อนเข้าปากเด็กน้อยอย่างเอร็ดอร่อย ไม่มีความอาลัยอาวรณ์เขาแม้แต่น้อยความหงุดหงิดปะทุขึ้นในใจของโอรสสวรรค์‘นางเมินข้า! นางกล้าเมินข้าจริงๆ! แล้วไอ้หมูตุ๋นนั่นมันน่ากินกว่าข้าตรงไหน!’จ้าวเหยียนเดินกลับตำหนักด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวยิ่งกว่าเดิม โดยมีภาพรอยยิ้มของไป๋ลี่หลินและกลิ่นหมูตุ๋นตามหลอกหลอนไปตลอดทางและที่สำคัญ... คืนนั้น เขาปฏิเสธที่จะไปหาหลิวกุ้ยเฟย โดยอ้างว่า ‘ปวดหัว’ แต่นอนพลิกตัวไปมาทั้งคืน เพราะท้องร้องด้วยความหิว และสมองเอาแต่คิดถึงคำพูดและแววตาที่เปลี่ยนไปของอดีตฮองเฮาโง่เขลาผู้นั้นสงครามประสาทเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั