นางโลมล่มเมือง のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

นางต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดในการควบคุมสีหน้าไม่ให้แสดงความเขินอายหรือตื่นตระหนกต่อหน้าเหนียงเยว่"ค้นพอหรือยัง!" หลิวชิงแสร้งหวีดร้อง ขว้างหมอนใบหนึ่งใส่ทหาร "ออกไปให้หมด! ข้าจะนอน!""ไม่เจอขอรับเถ้าแก่เนี้ย" ทหารคนหนึ่งรายงานเหนียงเยว่ถอนหายใจ "คงหนีไปทางอื่นแล้ว ขอโทษทีนะอาชิง เจ้าพักผ่อนต่อเถิด"เมื่อประตูห้องปิดลงและความเงียบกลับคืนมา หลิวชิงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ร่างกายของนางอ่อนยวบยาบลงนอนราบกับเตียง"พวกเขาไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านเยี่ยซาน"นางหันไปกระซิบกับคนที่นอนอยู่ข้างๆ แต่เยี่ยซานกลับไม่ขยับ"ท่านเยี่ยซาน?"ทันใดนั้น เยี่ยซานก็พลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างของนางไว้อย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบของเขาในความมืดวาวโรจน์ด้วยเพลิงปรารถนาที่ไม่อาจกักเก็บได้อีกต่อไป ใบหน้าของเขาแดงก่ำ ลมหายใจหอบกระชั้น"กลิ่นของเจ้า" เขาคำรามเสียงต่ำในลำคอ "มันคือยาปลุกกำหนัดหรืออย่างไร?"หลิวชิงตกใจกับท่าทีคุกคามของเขา นางพยายามจะดันอกเขาออก "ท่าน.. ท่านใจเย็นก่อน นี่ข้าเอง หลิวชิง""ข้ารู้ว่าเป็นเจ้า เพราะเป็นเจ้านั่นแหละ ข้าถึงทนไม่ไหว!"ความอดกลั้นของเยี่ยซานขาดผึงลงในวินาทีนั้น ความเครียดจากการถูกไล่ล่า

ความคับแน่นและใหญ่โตที่รุกล้ำเข้ามาทำให้นางรู้สึกจุกเสียดและเสียวซ่านไปพร้อมกัน ร่างกายของนางบีบรัดตัวตนของเขาแน่นตุบๆ ราวกับจะกลืนกินเยี่ยซานขบกรามแน่น สูดปากด้วยความเสียวซ่าน ช่องทางรักของนางตอดรัดเขาแน่นจนแทบคลั่ง ผนังเนื้อนุ่มหยุ่นภายในร้อนระอุราวกับลาวา เขาแช่ค้างไว้ครู่หนึ่งเพื่อให้ร่างกายของนางปรับตัว ปล่อยให้กลิ่นหอมดอกบัวสวรรค์ที่เข้มข้นขึ้นจากการร่วมรักโอบล้อมพวกเขาไว้"มองหน้าข้า" เยี่ยซานสั่งเสียงเข้ม ตรึงใบหน้าของนางไว้ "จำไว้ว่าบุรุษที่อยู่บนร่างเจ้าตอนนี้คือ เยี่ยซาน ไม่ใช่ใครหน้าไหนทั้งนั้น!"หลิวชิงปรือตามองเขา ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวด้วยน้ำตาแห่งความสุขสม "เจ้าค่ะ เป็นท่าน เป็นท่านคนเดียว"เมื่อนางตอบรับ เยี่ยซานก็เริ่มขยับสะโพก เนิบช้าแต่หนักหน่วง ทุกจังหวะที่กระแทกกระทั้นเข้าไปล้วนตอกย้ำความเป็นเจ้าของ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง พั่บ พั่บ ประสานไปกับเสียงเตียงไม้ที่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามแรงอารมณ์จากจังหวะเนิบนาบ แปรเปลี่ยนเป็นรัวเร็วและดุดันดั่งพายุฝนกระหน่ำ เยี่ยซานโหมกายเข้าใส่นางไม่ยั้ง ราวกับสัตว์ป่าที่หิวกระหาย เขาจับเอวบางของนางไว้แน่น กระแทกจุดกระสันซ้ำๆ จนหลิวชิงไม่

"อาชิง" เยี่ยซานกระซิบเรียกเบาๆ นิ้วมือเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้านางหลิวชิงปรือตาขึ้น แพขนตายาวงอนกระพริบถี่ๆ ก่อนจะยิ้มหวานให้เขา "ตื่นแล้วหรือเจ้าคะท่านพี่"เยี่ยซานจ้องมองนางด้วยแววตาที่แน่วแน่และจริงจังกว่าทุกครั้ง เขาตัดสินใจแล้ว"ข้าจะพาเจ้าไป"รอยยิ้มของหลิวชิงชะงักค้าง นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "ท่านหมายความว่าอย่างไร?""ข้าจะพาเจ้าหนีไปจากที่นี่ ไปจากนรกขุมนี้" เยี่ยซานลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ดึงนางเข้ามากอดแนบอก "ข้าทนเห็นเจ้ารับแขกไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ทุกครั้งที่เจ้าต้องยิ้มให้ชายอื่น ข้าเหมือนตายทั้งเป็น""แต่ สัญญาว่าจ้าง ท่านติดสัญญาอยู่กับแม่เล้าเหนียงเยว่ และข้าก็มีสัญญาทาส" หลิวชิงแสร้งทำเป็นกังวล "เราจะหนีไปได้อย่างไรเจ้าคะ? หากถูกจับได้""ข้ามีวิธี" เยี่ยซานกล่าวเสียงเข้ม นัยน์ตาฉายแววอำนาจที่ปิดไม่มิด "ข้าได้เตรียมการไว้แล้ว อีกสามวัน จะมีเรือสินค้าล่องลงใต้ ข้าจะพาเจ้าลักลอบขึ้นเรือลำนั้น ไปอยู่ที่เมืองท่าชายทะเล ข้ามีสหายอยู่ที่นั่น เขาจะช่วยคุ้มครองเราได้""แล้ว งานของท่านล่ะเจ้าคะ? ท่านบอกว่ามีภารกิจสำคัญ"เยี่ยซานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบาหว

อ๋องห้าตาเหลือก หันซ้ายหันขวาหาทางหนี "เหนียงเยว่! นังเฒ่าเจ้าเล่ห์! เรียกคนมาช่วยข้าสิ!"แต่เหนียงเยว่กลับยืนตัวสั่นงันงกอยู่ที่มุมห้อง ไม่กล้าขยับแม้แต่ปลายนิ้วอ๋องห้าเห็นท่าไม่ดี จึงคว้าแจกันลายครามขว้างใส่เยี่ยซาน แล้ววิ่งหนีไปทางระเบียง หวังจะกระโดดหนี"คิดจะหนี?" เยี่ยซานใช้กระบี่ปัดแจกันทิ้ง แล้วใช้วิชาตัวเบาทะยานข้ามห้องไปดักหน้าอ๋องห้าที่ระเบียง"เจ้าพี่สาม! ไว้ชีวิตข้าด้วย!" อ๋องห้าทรุดตัวลงคุกเข่า เมื่อเห็นปลายกระบี่จ่ออยู่ที่คอหอย "ข้าเป็นน้องชายเจ้านะ ข้า ข้าแค่หลงผิดไปชั่ววูบ"เยี่ยซานมองดูน้องชายผู้ขี้ขลาดตาขาวด้วยความสมเพช "ยามเจ้าวางแผนฆ่าข้า เจ้าเคยนึกถึงความเป็นพี่น้องหรือไม่? ยามเจ้าคิดจะย่ำยีสตรีผู้นี้ เจ้ามีความเมตตาบ้างหรือไม่?""ข้าผิดไปแล้ว! ข้ายอมแล้ว!" อ๋องห้าโขกศีรษะกับพื้นโป๊กๆขณะที่เยี่ยซานกำลังลังเลว่าจะจับเป็นหรือจับตาย หลิวชิงที่มองดูเหตุการณ์อยู่ก็ตัดสินใจทำตามแผนขั้นสุดท้ายของเผยชวนนางแสร้งทำเป็นหวีดร้อง "ระวังเจ้าค่ะท่านพี่ซาน! เขามีมีดซ่อน!"เยี่ยซานสะดุ้ง เขาคิดว่าอ๋องห้าจะลอบกัดจริงๆ จึงตวัดกระบี่ด้วยสัญชาตญาณป้องกันตัวฉัวะ!คมกระบี่พาดผ่านลำ

ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัว ภาพเด็กหญิงตัวน้อยที่เขาเก็บมาเลี้ยง ภาพนางที่เติบโตขึ้นมาเป็นหญิงสาวงดงามที่คอยแย้มยิ้มให้เขา ภาพที่นางสัญญาว่าจะภักดีต่อเขาเพียงผู้เดียว"อาชิง" เผยชวนพึมพำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "เจ้ามีความสุขหรือ? ในอ้อมกอดของศัตรู เจ้าลืมข้าไปแล้วหรือ?"ความริษยาแล่นพล่านในอก เขาอยากจะพังประตูเข้าไป กระชากเยี่ยซานออกมาแล้วบั่นคอให้ขาดสะบั้น อยากจะพาหลิวชิงหนีไปให้ไกลแต่เขาทำไม่ได้แผนการยังอีกยาวไกล การโค่นล้มราชวงศ์เยี่ยที่เน่าเฟะ การแก้แค้นให้มารดาที่ถูกทอดทิ้ง การทวงคืนบัลลังก์ที่ควรจะเป็นของเขา ทุกอย่างเพิ่งจะเริ่มต้นเยี่ยซานเพิ่งจะกำจัดอ๋องห้า แต่นั่นเป็นเพียงการตัดกิ่งก้าน สาขาใหญ่คือฮ่องเต้ยังคงอยู่ และเยี่ยซานต้องถูกบีบให้กลายเป็นทรราชเสียก่อนเผยชวนสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มกลั้นความเจ็บปวดและความโกรธแค้นลงไปในส่วนลึกสุดของจิตใจ เขาคลายมือที่กำแน่นออก ปล่อยให้เลือดหยดลงพื้น ก่อนจะใช้รองเท้าบดขยี้รอยเลือดนั้นจนเลือนหายไปดวงตาของเขาภายใต้หน้ากากกลับมาเย็นชาและว่างเปล่าอีกครั้ง ดุจดวงตาของอสรพิษที่จำศีลรอวันฉกกัด"เสพสุขไปเถิดเยี่ยซาน" เขาคิดในใจ "ยิ่งเจ้ารักนางมาก