All Chapters of นางโลมล่มเมือง: Chapter 1 - Chapter 10

หลิวชิงสะดุ้งเฮือก ความขยะแขยงแล่นพล่านไปทั่วร่าง นางกำหมัดแน่น จิกเล็บลงบนฝ่ามือเพื่อระบายความเจ็บปวดแต่ทว่า...ในวินาทีที่ร่างหนาหนักทาบทับลงมาจนแนบสนิท กลิ่นสาบเหงื่อที่นางได้กลิ่นเมื่อครู่กลับจางหายไป... แทนที่ด้วยกลิ่นหอมเย็นๆ ของ ‘ไม้กฤษณา’ ที่นางคุ้นเคยและสัมผัสที่นางคิดว่าจะหยาบโลน กลับแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งแกร่งและดุดันที่เต็มไปด้วยอำนาจ... ไม่ใช่ความอุ้ยอ้ายของคนอ้วนหลิวชิงเบิกตากว้างในความมืดสลัว“เจ้ากำลังคิดถึงใคร?”เสียงกระซิบที่ข้างหูเปลี่ยนไป... ไม่ใช่เสียงแหบห้าวของแม่ทัพหวัง แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำที่เย็นยะเยือกและทรงเสน่ห์“พะ... พี่...”นิ้วแข็งแกร่งปิดปากนางไว้ทันที“ชู่ว...”ชายตรงหน้ายังคงมีรูปลักษณ์เป็นแม่ทัพอ้วนอัปลักษณ์ แต่แววตาในความมืดนั้นกลับวาวโรจน์คมกริบดุจพยัคฆ์ มันคือดวงตาของ เผยชวน!เขาไม่ได้เป็นแค่คนดู... แต่เขาปลอมตัวมาเป็นผู้เล่น! ชายหนุ่มถอดหน้ากากมนุษย์และชุดที่ปลอมตัวมาออกเผยให้เห็นร่างที่แท้จริง“ข้าจะไม่ยอมให้ชายอื่นแตะต้องของๆ ข้า... แม้แต่นิ้วเดียว” เผยชวนกระซิบเสียงพร่า “เจ้าเป็นอาวุธของข้า เป็นหมากของข้าและร่างกายนี้ ก็ต้องเป็นข้าที่ประเดิม

นางเป็นเพียงเด็กกำพร้าสกปรก หิวโซ และกำลังจะตายท่ามกลางกองหิมะในฤดูหนาวที่โหดร้าย ไม่มีใครเหลียวแล ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ จนกระทั่ง เขา ปรากฏตัวขึ้นบุรุษหนุ่มผู้มีใบหน้าซ่อนอยู่ในเงามืด หรือบางครั้งก็ภายใต้หน้ากาก รัศมีของเขาลึกลับและอันตราย แต่ฝ่ามือที่ยื่นมาฉุดนางขึ้นจากความตายกลับอบอุ่นยิ่งนัก'อยากจะมีชีวิตอยู่หรือไม่?' เสียงทุ้มต่ำของเขาถามในวันที่นางไร้ซึ่งความหวัง'อยากเจ้าค่ะ ข้ายอมทำทุกอย่าง ขอเพียงได้มีชีวิต' นางตอบกลับไปด้วยเสียงแหบแห้งนับแต่นั้น ชีวิตของนางก็เป็นของเขา 'คุณชาย' หรือที่นางแอบเรียกในใจว่า 'พี่ชายเผย' เขาชุบเลี้ยงนาง มอบชื่อใหม่ให้ว่า 'หลิวชิง' มอบอาหาร ที่พัก และวิชาความรู้ เขาไม่ได้สอนให้นางเย็บปักถักร้อยดั่งกุลสตรี แต่สอนให้นางอ่านเขียน เรียนรู้จริตมารยา การร่ายรำ ดนตรี และจิตวิทยาในการควบคุมบุรุษเขาจ้างครูที่ดีที่สุดมาสอนนางขัดเกลาร่างกายและผิวพรรณ ด้วยสมุนไพรหายากนับพันชนิดที่เขาเสาะหามาแช่ตัวนางตั้งแต่เด็ก จนร่างกายของนางซึมซับกลิ่นหอมของสมุนไพรและดอกไม้นานาพันธุ์ ผสมผสานจนกลายเป็นกลิ่นกายเฉพาะตัวที่ไม่มีใครเลียนแบบได้ กลิ่นหอมดุจดอกบัวสวรรค์

"โอ้! ท่านไม่ต้องห่วง หอโคมแดงจ่ายหนัก ข้าจะให้เบี้ยหวัดท่านเดือนละห้าสิบตำลึงทอง! และท่านจะได้เป็นหัวหน้าคนคุ้มกันส่วนตัวของแม่นางหลิวชิง ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับแขกคนอื่น" เหนียงเยว่รีบเสนอข้อแลกเปลี่ยน นางรู้ดีว่าหลังจากคืนนี้ ผู้คนจะยิ่งบ้าคลั่งหลิวชิงมากขึ้น นางจำเป็นต้องมีคนฝีมือดีอย่างเขาไว้ข้างกายเยี่ยซานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "ตกลง"เหนียงเยว่ปรบมืออย่างดีใจ แล้วหันไปตะโกนสั่งบ่าวไพร่ "พวกเจ้า มัวยืนบื้ออยู่ทำไม! รีบพาแม่นางหลิวชิงกลับเข้าหอ แล้วจัดห้องพักให้ท่านเยี่ยซานอยู่ใกล้ๆ เรือนรับรองของนาง!"ขณะที่ความวุ่นวายเริ่มคลี่คลาย เยี่ยซานหันไปมองสตรีบนเกี้ยวอีกครั้งคราวนี้ หลิวชิงเองก็กำลังจ้องมองเขาอยู่เช่นกัน สายตาของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางแสงไฟสลัวเยี่ยซานชะงักกึก วินาทีที่สบตา กลิ่นหอมประหลาดนั่นก็พุ่งเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสของเขาอย่างรุนแรง มันไม่ใช่กลิ่นฉุนรุนแรง แต่เป็นกลิ่นหอมลึกซึ้งที่แทรกซึมเข้าไปในกระแสเลือด กลิ่นหอมที่ปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายบุรุษให้ตื่นเพริดหัวใจของเยี่ยซานกระตุกวูบ เขาเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว กลิ่นนั้นหอมหวานจนเขาเกื

"คนเราเลือกเกิดไม่ได้ และเลือกทางเดินไม่ได้เสมอไปหรอกเจ้าค่ะ" หลิวชิงยิ้มเศร้า นางขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จนอกเสื้อของนางเกือบชิดแผงอกเขา "บางครั้ง เพื่อความอยู่รอด เราจำต้องขายวิญญาณ แต่ท่านรู้หรือไม่ ท่านเยี่ยซาน ทุกครั้งที่ข้าต้องปรนนิบัติบุรุษเหล่านั้น ข้าจินตนาการว่า ข้ากำลังถูกโอบกอดโดยใครสักคนที่ไม่ได้มองข้าเป็นเพียงสินค้า"มือเรียวบางของนางยกขึ้นวางทาบลงบนอกเสื้อของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นแรงของเยี่ยซาน"ท่านใจเต้นแรง" นางกระซิบ "ท่านหวั่นไหวกับข้าบ้างหรือไม่?"เยี่ยซานจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้น เขารู้ว่านี่อาจเป็นมารยา เป็นหลุมพรางที่นางขุดล่อเขา แต่กลิ่นหอมและแววตาเว้าวอนนั้นทำให้กำแพงในใจเขาสั่นคลอนมือแกร่งคว้าข้อมือนางไว้ บีบแน่นจนนางนิ่วหน้า"อย่าเล่นกับไฟ แม่นางหลิว" เขาเตือนเสียงต่ำ พยายามข่มกลั้นความปรารถนา "ข้ามาที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ใช่เพื่อเป็นของเล่นของเจ้า และข้าอันตรายกว่าที่เจ้าคิด""ข้าชอบเล่นกับไฟเจ้าค่ะ" หลิวชิงตอบอย่างท้าทาย แววตาเป็นประกายวูบวาบ "ยิ่งร้อนแรง ยิ่งอันตราย ข้ายิ่งชอบ"เยี่ยซานกัดฟันกรอด เขาผลักนางออกเบาๆ แล้วหันหลังเดินกระแทกเท้าอ

"ข้าน้อย รับทราบเจ้าค่ะ""ดี" เผยชวนยืดตัวขึ้น แววตาอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความห่างเหิน "เสร็จงานนี้ ข้าสัญญาว่าเจ้าจะได้รับอิสระ และได้กลับไปเป็นเพียง 'อาชิง' คนเดิม"คำสัญญาที่หอมหวานแต่ว่างเปล่าร่างของเผยชวนเลือนหายไปในความมืด รวดเร็วและไร้ร่องรอยดั่งภูตผี ทิ้งให้หลิวชิงนั่งคุกเข่าอยู่เพียงลำพังบนพื้นพรมที่เย็นเฉียบนางยกมือขึ้นกอดตัวเอง สัมผัสที่ไหล่ยังคงจดจำความอบอุ่นจากมือของเยี่ยซานได้"ตกเขาให้ได้หรือ" นางพึมพำกับตัวเอง น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงมา คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความสิ้นหวังนางต้องทำให้บุรุษที่ดีที่สุดคนหนึ่งต้องพังทลาย เพื่อตอบแทนบุญคุณบุรุษอีกคนหนึ่งที่นางรักและเคารพ ชะตากรรมนี้นางไม่อาจหลีกเลี่ยงแต่ในส่วนลึกของหัวใจ นางเริ่มตั้งคำถาม หากวันหนึ่งนางทำสำเร็จ คนที่พังทลายอาจจะไม่ใช่แค่เยี่ยซาน แต่เป็นตัวนางเองด้วยกระมัง?หลิวชิงลุกขึ้นเดินไปที่เตียง ทิ้งตัวลงนอนท่ามกลางกลิ่นหอมของดอกบัวสวรรค์ที่นางเริ่มรู้สึกว่ามันฉุนจนอยากจะอาเจียนสงครามในใจของนาง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริงรัตติกาลดึกสงัด พระจันทร์เสี้ยวลอยเด่นเหนือหอโคมแดงสาดแสงนวลตาลงมากระทบหลังคากระเบื้องเคลือบ ท