All Chapters of นางโลมล่มเมือง: Chapter 1 - Chapter 5

หลิวชิงสะดุ้งเฮือก ความขยะแขยงแล่นพล่านไปทั่วร่าง นางกำหมัดแน่น จิกเล็บลงบนฝ่ามือเพื่อระบายความเจ็บปวดแต่ทว่า...ในวินาทีที่ร่างหนาหนักทาบทับลงมาจนแนบสนิท กลิ่นสาบเหงื่อที่นางได้กลิ่นเมื่อครู่กลับจางหายไป... แทนที่ด้วยกลิ่นหอมเย็นๆ ของ ‘ไม้กฤษณา’ ที่นางคุ้นเคยและสัมผัสที่นางคิดว่าจะหยาบโลน กลับแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งแกร่งและดุดันที่เต็มไปด้วยอำนาจ... ไม่ใช่ความอุ้ยอ้ายของคนอ้วนหลิวชิงเบิกตากว้างในความมืดสลัว“เจ้ากำลังคิดถึงใคร?”เสียงกระซิบที่ข้างหูเปลี่ยนไป... ไม่ใช่เสียงแหบห้าวของแม่ทัพหวัง แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำที่เย็นยะเยือกและทรงเสน่ห์“พะ... พี่...”นิ้วแข็งแกร่งปิดปากนางไว้ทันที“ชู่ว...”ชายตรงหน้ายังคงมีรูปลักษณ์เป็นแม่ทัพอ้วนอัปลักษณ์ แต่แววตาในความมืดนั้นกลับวาวโรจน์คมกริบดุจพยัคฆ์ มันคือดวงตาของ เผยชวน!เขาไม่ได้เป็นแค่คนดู... แต่เขาปลอมตัวมาเป็นผู้เล่น! ชายหนุ่มถอดหน้ากากมนุษย์และชุดที่ปลอมตัวมาออกเผยให้เห็นร่างที่แท้จริง“ข้าจะไม่ยอมให้ชายอื่นแตะต้องของๆ ข้า... แม้แต่นิ้วเดียว” เผยชวนกระซิบเสียงพร่า “เจ้าเป็นอาวุธของข้า เป็นหมากของข้าและร่างกายนี้ ก็ต้องเป็นข้าที่ประเดิม

นางเป็นเพียงเด็กกำพร้าสกปรก หิวโซ และกำลังจะตายท่ามกลางกองหิมะในฤดูหนาวที่โหดร้าย ไม่มีใครเหลียวแล ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ จนกระทั่ง เขา ปรากฏตัวขึ้นบุรุษหนุ่มผู้มีใบหน้าซ่อนอยู่ในเงามืด หรือบางครั้งก็ภายใต้หน้ากาก รัศมีของเขาลึกลับและอันตราย แต่ฝ่ามือที่ยื่นมาฉุดนางขึ้นจากความตายกลับอบอุ่นยิ่งนัก'อยากจะมีชีวิตอยู่หรือไม่?' เสียงทุ้มต่ำของเขาถามในวันที่นางไร้ซึ่งความหวัง'อยากเจ้าค่ะ ข้ายอมทำทุกอย่าง ขอเพียงได้มีชีวิต' นางตอบกลับไปด้วยเสียงแหบแห้งนับแต่นั้น ชีวิตของนางก็เป็นของเขา 'คุณชาย' หรือที่นางแอบเรียกในใจว่า 'พี่ชายเผย' เขาชุบเลี้ยงนาง มอบชื่อใหม่ให้ว่า 'หลิวชิง' มอบอาหาร ที่พัก และวิชาความรู้ เขาไม่ได้สอนให้นางเย็บปักถักร้อยดั่งกุลสตรี แต่สอนให้นางอ่านเขียน เรียนรู้จริตมารยา การร่ายรำ ดนตรี และจิตวิทยาในการควบคุมบุรุษเขาจ้างครูที่ดีที่สุดมาสอนนางขัดเกลาร่างกายและผิวพรรณ ด้วยสมุนไพรหายากนับพันชนิดที่เขาเสาะหามาแช่ตัวนางตั้งแต่เด็ก จนร่างกายของนางซึมซับกลิ่นหอมของสมุนไพรและดอกไม้นานาพันธุ์ ผสมผสานจนกลายเป็นกลิ่นกายเฉพาะตัวที่ไม่มีใครเลียนแบบได้ กลิ่นหอมดุจดอกบัวสวรรค์