นางโลมล่มเมือง のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

นางก้มหน้าลงปักผ้าต่อ ลวดลายมงคล 'มังกรคู่หงส์' ที่นางกำลังปักให้นางโลมผู้นั้น ช่างดูน่าขันและน่าสมเพชยิ่งนักที่มุมมืดของหลังคาตำหนักบูรพา เผยชวน ในชุดองครักษ์เงา เฝ้ามองดูความวุ่นวายที่เกิดขึ้นด้วยสายตาเย็นชาเขามองเห็นขุนนางที่เดินคอตกออกจากตำหนัก มองเห็นความแตกแยกที่เริ่มร้าวลึกในฐานอำนาจของเยี่ยซาน"ดีมาก อาชิง" เขาพึมพำ "เจ้าใช้ความรักที่เขามีต่อเจ้า สร้างกรงขังและโซ่ตรวนล่ามเขาไว้ เขาคิดว่าเขากำลังใช้อำนาจเพื่อปกป้องเจ้า แต่แท้จริงแล้ว เขากำลังใช้อำนาจทำลายตัวเอง"เยี่ยซานผู้โง่เขลา ยอมแลกฐานเสียงสนับสนุนและทำลายกฎเกณฑ์เพียงเพื่อรอยยิ้มของหญิงงาม หารู้ไม่ว่า หญิงงามผู้นั้นคือเพชฌฆาตที่ถือมีดรอวันเชือดคอเขาอยู่บนเตียงนอนเส้นทางสู่อำนาจของเยี่ยซานกำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด แต่ในขณะเดียวกัน พันธนาการแห่งความหายนะก็ได้เริ่มรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออกแล้วเสียงกลองมงคลดังรัวกึกก้องไปทั่วถนนสายหลักของเมืองหลวงฉางอัน ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหามสีแดงสดที่ประดับประดาด้วยม่านไหมทองและพู่ห้อยระย้า เคลื่อนตัวผ่านฝูงชนที่เบียดเสียดกันมามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น นี่มิใช่ขบวนรับพระชายาเอก หากแต่เป

สายลมแห่งฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านกำแพงสีแดงชาดสูงตระหง่านของวังหลวง หอบเอาความหนาวเหน็บเสียดแทงผิวเข้ามาสู่ตำหนัก ‘คุนหนิง’ อันเป็นที่ประทับของ กุ้ยเฟย พระสนมเอกผู้ทรงอิทธิพลพระชายาเอก (หวางเฟย) แห่งตำหนักบูรพา นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าพี่สาวร่วมอุทร ใบหน้าที่เคยงดงามหมดจดบัดนี้ซูบซีดไร้สีเลือด ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักมาตลอดหลายคืน นางพยายามฝืนกลั้นก้อนสะอื้น แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพี่สาวที่นางเคารพรัก ความเข้มแข็งที่สร้างมาเป็นเกราะป้องกันก็พังทลายลง"พี่หญิง" หวางเฟยเอ่ยเสียงเครือ "ข้า.. ข้าไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครแล้ว"กุ้ยเฟยในชุดผ้าไหมปักลายหงส์ทองจิบชาหอมกรุ่น พลางทอดสายตามองน้องสาวด้วยความเวทนาปนโทสะ "ลุกขึ้นเถิด น้องหญิง เล่ามาให้ข้าฟัง ว่าไอ้คนเนรคุณผู้นั้น มันทำอะไรเจ้าอีก?"หวางเฟยลุกขึ้นนั่งบนเก้าอี้ไม้พะยูง นางมิได้ตั้งใจจะมาฟ้องร้องเพื่อทำลายสามี นางเพียงแค่ต้องการระบายความอัดอั้นตันใจที่สุมอกจนแทบระเบิด"ท่านอ๋อง.. ท่านอ๋องเปลี่ยนไปมากเพคะ ตั้งแต่รับสตรีผู้นั้นเข้ามา" หวางเฟยเริ่มเล่า น้ำตาไหลริน "นางชื่อหลิวชิง เป็นนางโลมจากหอโคมแดง ท่านอ๋องไม่เพียงแต่งตั้งนางเป็นอนุข

"ออกมาเถิด พี่ชายเผย" นางเอ่ยเรียกเบาๆ กับความว่างเปล่าสิ้นเสียงนาง เงาดำสายหนึ่งก็ทิ้งตัวลงมาจากยอดไม้ไผ่อย่างไร้สุ้มเสียง ร่างสูงสง่าในชุดดำรัดกุมยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า หน้ากากเงินสะท้อนแสงจันทร์วาววับเผยชวน หรือองครักษ์เงาผู้กุมชะตาชีวิตของนางเขาเดินเข้ามาใกล้นาง ดวงตาคมกริบภายใต้หน้ากากกวาดมองเรือนร่างของนางที่สวมใส่อาภรณ์น้อยชิ้น ร่องรอยสีแดงช้ำตามลำคอและไหปลาร้าที่เกิดจากฝีมือเยี่ยซาน ทำให้แววตาของเขาแข็งกร้าวขึ้นวูบหนึ่ง"มันหลับแล้วหรือ?" เขาถามเสียงเย็นชา"หลับสนิทเจ้าค่ะ ฤทธิ์ยาของท่านไม่เคยพลาด" หลิวชิงตอบ สายตาจ้องมองเขาด้วยความภักดี "ท่านมาหาข้าในยามวิกาลเช่นนี้ มีเรื่องด่วนอันใดหรือ?"เผยชวนแค่นเสียงในลำคอ "พวกมดปลวกในจวน อนุสองคนนั้นกำลังวางแผนจะเล่นงานเจ้า"เขาถ่ายทอดเรื่องราวแผนการจัดงานเลี้ยงและรายชื่อแขกเหรื่อให้หลิวชิงฟังอย่างละเอียด น้ำเสียงของเขาเจือด้วยความดูแคลนและความโกรธ"พวกมันคิดจะฉีกหน้าเจ้า เชิญบุรุษโสมมพวกนั้นมาประจานความหลังของเจ้าต่อหน้าเยี่ยซาน เพื่อให้เขาอับอายและทอดทิ้งเจ้า" เผยชวนกล่าวจบ ก็ชักมีดสั้นเล่มเล็กออกมาควงเล่น "ข้าจะไปจัดการพวกมันคื

เหล่าบุรุษที่กำลังหัวเราะร่าเริ่มหุบยิ้ม พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาในอก คำพูดของหลิวชิงทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนใจร้ายที่กำลังรังแกผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่พยายามจะกลับตัวเป็นคนดีเศรษฐีจางเกาหัวแกรกๆ หน้าแดงด้วยความละอาย "เอ่อ แม่นางหลิว อย่าพูดเช่นนั้น ข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจจะมาซ้ำเติมเจ้า ข้าแค่นึกถึงวันเก่าๆ""ใช่ๆ พวกเราแค่มาเยี่ยมเยียน" ใต้เท้าหลี่รีบแก้ตัว เสียงอ่อนลง "เห็นเจ้าสุขสบายดี พวกเราก็ดีใจ"อนุจูเห็นท่าไม่ดี รีบแทรกขึ้น "อย่าไปหลงกลมารยานางนะ! มันกำลังบีบน้ำตาหลอกพวกท่าน! มันก็แค่นางโลมร้อยเล่มเกวียน ลืมกำพืดตัวเอง!""พี่สาวเจ้าขา" หลิวชิงเงยหน้ามองอนุจูด้วยสายตาตัดพ้อที่เจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม "ข้าไม่เคยลืมกำพืด ข้าเจียมตัวเสมอว่าข้ามาจากที่ใด แต่ท่าน.. ท่านเป็นถึงคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ จิตใจงดงาม เหตุใดจึงใจร้ายกับข้าถึงเพียงนี้? ข้าทำผิดอะไรต่อท่านหรือเจ้าคะ ท่านถึงต้องจัดฉากนี้ขึ้นมาเหยียบย่ำข้า?"นางยกมือขึ้นปาดน้ำตา แต่ยิ่งปาดก็ยิ่งไหล "หากการตายของข้าจะทำให้พวกท่านสบายใจ ข้าก็ยินดี"หลิวชิงทำท่าจะลุกขึ้นวิ่งไปชนเสาเพื่อฆ่าตัวตาย แต่ความเร็วระ

บทรักเริ่มบรรเลงขึ้นอย่างร้อนแรงยิ่งกว่าทุกครั้ง หลิวชิงรู้ดีว่าเวลานี้จิตใจของเยี่ยซานกำลังเปราะบางและต้องการที่ยึดเหนี่ยว นางจึงงัดเอากลเม็ดเด็ดพรายทั้งหมดที่ได้รับการฝึกฝนมา ปรนเปรอเขาอย่างถึงใจนางผลักเขานอนลงบนเตียง แล้วขึ้นคร่อมร่างแกร่ง นางเป็นฝ่ายคุมเกม บดเบียดเรือนร่างนุ่มนิ่มเข้าหาเขา ขยับกายด้วยท่วงท่าที่เร่าร้อนและเชี่ยวชาญ"อืม อาชิง" เยี่ยซานครางต่ำในลำคอ สองมือขยำสะโพกมนของนางอย่างมันเขี้ยว"ท่านพี่ ชอบไหมเจ้าคะ?" นางกระซิบถามพลางขยับสะโพกร่อนวน ปลุกเร้าอารมณ์เขาจนถึงขีดสุด กลิ่นดอกบัวสวรรค์จากกายของนางฟุ้งกระจายผสมกับกลิ่นเหงื่อแห่งราคะ มอมเมาเขาจนสติพร่าเลือนเยี่ยซานทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาพลิกตัวนางลงมาอยู่ใต้ร่าง แล้วโหมกายเข้าใส่ดุจพายุคลั่ง ระบายความอัดอั้นและความโกรธแค้นทั้งหมดออกมาในรูปแบบของพลังรัก"เจ้าเป็นของข้า! ของข้าคนเดียว!" เขาคำราม"เจ้าค่ะ ข้าเป็นของท่าน แรงอีกเจ้าค่ะท่านพี่!"หลิวชิงจงใจส่งเสียงร้องครวญครางให้ดังที่สุด เสียงหวานแหลมบาดใจเล็ดลอดผ่านหน้าต่างเรือนเหมยฮวา ลอยไปตามลมยามค่ำคืนเรือนท้ายสวน (คุกตำหนัก)บรรยากาศที่นี่ช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหว เรือ