นางโลมล่มเมือง

บทนำ: บุปผาเปื้อนเลือด ณ หอหมื่นราตรี

ราตรียาวนานแห่งนครฉางอัน แสงโคมไฟสีแดงนับพันดวงถูกจุดขึ้น ส่องสว่างราวกับทะเลเพลิงที่เผาผลาญความเงียบเหงา ‘หอหมื่นบุปผา’ หอนางโลมอันดับหนึ่งของแผ่นดินต้าเยี่ย คลาคล่ำไปด้วยเหล่าบุรุษผู้มั่งคั่ง ขุนนางกังฉิน และเศรษฐีหน้าใหม่ ที่ต่างมารวมตัวกันด้วยจุดประสงค์เดียว

เพื่อครอบครอง ‘หยกงามล้ำค่า’ ที่จะเปิดตัวในค่ำคืนนี้

กลิ่นแป้งร่ำและสุราชั้นเลิศลอยอบอวล ผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวโลกีย์ เสียงดนตรีบรรเลงท่วงทำนองเร้าอารมณ์ ดังประสานกับเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยที่เซ็งแซ่

หลังม่านมุกระย้าที่กั้นกลางเวทีกับห้องรับรอง หลิวชิง นั่งตัวเกร็งอยู่บนตั่งไม้จันทน์ นางสวมชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงบางเบา เนื้อผ้าแนบไปกับเรือนร่างอรชรอ้อนแอ่น เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องและเรียวขาเรียวยาววับๆ แวมๆ ยามขยับกาย ผ้าปิดหน้าสีแดงโปร่งแสงบดบังใบหน้าครึ่งล่าง เหลือเพียงดวงตาหงส์คู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกและเด็ดเดี่ยวในคราเดียวกัน

“จำไว้... คืนนี้คือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง”

เสียงกระซิบของแม่เล้าดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับมือที่จัดแจงปิ่นปักผมให้นาง “ทำให้บุรุษพวกนั้นคลั่งไคล้ ทำให้พวกมันยอมควักหัวใจและเงินทองออกมาวางแทบเท้าเจ้า”

หลิวชิงกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นางนึกถึงใบหน้าของ ‘พี่ชายเผย’ บุรุษผู้เป็นดั่งเจ้าชีวิต

‘ร่างกายของเจ้า คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด อาชิง... จงใช้มันปูทางให้ข้า’

คำสั่งของเขาศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าราชโองการ นางยอมแลกทุกอย่าง แม้กระทั่งความบริสุทธิ์ของลูกผู้หญิง เพื่อให้เขาได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด

“ได้เวลาแล้ว...”

เสียงฆ้องดังขึ้น ม่านมุกถูกเลิกออก หลิวชิงถูกประคองให้ออกมายืนตระหง่านอยู่กลางเวที แสงไฟสาดส่องกระทบผิวกายที่ขาวเนียนดุจหิมะ เรียกเสียงฮือฮาและเสียงกลืนน้ำลายดังกระหึ่มไปทั่วหอ

“ท่านชายทั้งหลาย!” แม่เล้าประกาศก้อง “นี่คือ ‘แม่นางชิงชิง’ บุปผางามดอกใหม่ที่ทางหอเราฟูมฟักมาแรมปี คืนนี้จะเป็นคืนแรกที่นางจะผลิดอกแย้มบาน ผู้ใดจะได้เป็นผู้เด็ดดมความหอมหวานนี้ เชิญเสนอราคา”

“ข้าให้ห้าร้อยตำลึงทอง!” เสียงแรกดังขึ้นจากคุณชายเจ้าสำราญ

“แปดร้อยตำลึง!” พ่อค้าเกลือตะโกนสู้

“หนึ่งพันตำลึง!” ขุนนางเฒ่าผู้หนึ่งลุกขึ้นยืน แววตาหื่นกระหายจับจ้องเรือนร่างของหลิวชิงราวกับจะกลืนกิน

ราคาพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ หลิวชิงยืนนิ่งดุจรูปปั้น แต่ภายในใจกลับสั่นสะท้าน นางกวาดสายตามองเหล่าชายหนุ่มหน้าตาหยาบโลนเหล่านั้นด้วยความขยะแขยง ใครกัน... ใครจะเป็นผู้ทำลายพรหมจรรย์ของนาง?

“สามพันตำลึงทอง!”

เสียงทุ้มต่ำดังกัมปนาทราวกับฟ้าผ่า หยุดทุกสรรพเสียงในหอหมื่นบุปผาลงทันที

ผู้คนต่างหันไปมองทางต้นเสียง ที่ประตูใหญ่ ปรากฏร่างของบุรุษร่างยักษ์ผู้หนึ่ง ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางวางอำนาจ เขาสวมชุดเกราะแม่ทัพดูน่าเกรงขาม แต่ทว่า... รูปร่างของเขานั้นช่างน่ารังเกียจ

พุงพลุ้ยยื่นออกมาดันเกราะจนแทบปริ ใบหน้ามันย่องเต็มไปด้วยหนวดเครารุงรัง รอยแผลเป็นน่าเกลียดพาดผ่านแก้มซ้าย ดวงตาโปนโตฉายแววดุร้ายและหยาบช้า กลิ่นตัวเหม็นสาบเหงื่อและกลิ่นเหล้าโชยออกมาจนคนรอบข้างต้องเบือนหน้าหนี

“นะ... นั่นมัน แม่ทัพหวัง จากชายแดนเหนือ!” เสียงซุบซิบดังขึ้นด้วยความหวาดกลัว “ได้ข่าวว่าเป็นคนวิปริต ฆ่าคนไม่กะพริบตา และชอบทรมานผู้หญิง!”

หลิวชิงหน้าซีดเผือด ขาแทบหมดแรง นางต้องตกเป็นของเจ้าหมูตอนสกปรกผู้นี้หรือ?

“สามพันตำลึงทอง... มีใครจะสู้หรือไม่?” แม่ทัพอ้วนตะโกนถาม มือหนาตบลงบนดาบข้างเอวข่มขู่

ไม่มีใครกล้าสู้... ไม่ใช่เพราะไม่มีเงิน แต่เพราะไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับปีศาจสงครามผู้นี้

“ถ้าไม่มี... นางเป็นของข้า!”

แม่ทัพหวังโยนถุงทองคำหนักอึ้งลงบนเวที แล้วกระโดดขึ้นมาคว้าข้อมือของหลิวชิง กระชากนางเข้าไปปะทะกับแผงอกที่เต็มไปด้วยไขมันและกลิ่นสาบ

“มานี่สิ นังตัวดี!” เขาหัวเราะเสียงดัง ลากนางลงจากเวที มุ่งหน้าสู่ห้องหอคืนแรก ท่ามกลางสายตาสมเพชและเสียดายของฝูงชน

ภายในห้องหอสีแดงชาด

หลิวชิงถูกเหวี่ยงลงบนเตียงกว้าง ร่างกายกระแทกกับฟูกนุ่ม แต่นางไม่มีเวลาเจ็บปวด เมื่อเงาทะมึนของแม่ทัพอ้วนทาบทับลงมา

“ยะ... อย่า...” หลิวชิงถอยกรูดไปชิดหัวเตียง ตัวสั่นเทาเหมือนลูกกวางเจอเสือ

“อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลย ราคาของเจ้าแพงนัก ข้าต้องถอนทุนคืนให้คุ้มค่า” แม่ทัพหวังแสยะยิ้มน้ำลายยืด เขาปลดเกราะและเสื้อผ้าออกอย่างลวกๆ เผยให้เห็นเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยขนดกหนา

หลิวชิงหลับตาปี๋ กลั้นน้ำตา นางพยายามนึกถึงหน้าพี่ชายเผย เพื่อเป็นกำลังใจให้ผ่านคืนนรกนี้ไปให้ได้

‘เพื่อท่าน... พี่เผย ข้าทำเพื่อท่าน’

มือหยาบกร้านกระชากชุดคลุมสีแดงของนางจนขาดวิ่น เสียงผ้าไหมฉีกขาดบาดหูราวกับเสียงกรีดร้องของศักดิ์ศรี

“ผิวสวยดีนี่...” เสียงแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับริมฝีปากสากระคายที่บดขยี้ลงมาที่ซอกคอ