นางโลมล่มเมือง のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

เขาเชยคางนางขึ้น จูบซับน้ำตาที่แก้ม "เมื่อข้าได้ครองบัลลังก์ เมื่อแผ่นดินนี้เป็นของเรา ข้าจะหาหมอเทวดาที่เก่งที่สุดในหล้ามาปรุงยารักษาเจ้า ข้าสัญญา เราจะมีลูกด้วยกัน จะมีองค์ชายน้อยและองค์หญิงน้อยวิ่งเล่นในอุทยานหลวง"คำโกหกที่แสนหวาน เขารู้ดีว่ายาของวังหลวงนั้นไร้ยาแก้ พิษของมันทำลายมดลูกอย่างถาวร แต่เขาก็เลือกที่จะมอบความหวังจอมปลอมนี้ให้นาง เพื่อให้นางมีแรงใจที่จะสู้ต่อ"จริงหรือเจ้าคะ?" หลิวชิงถามด้วยแววตามีความหวัง ราวกับคนจมน้ำที่เห็นขอนไม้"จริงสิ ข้าเคยโกหกเจ้าหรือ?" เผยชวนยิ้มอ่อนโยน ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง "อดทนหน่อยนะอาชิง อีกไม่นาน วันของเราจะมาถึง"เขากดจูบที่หน้าผากนาง แล้วค่อยๆ ประคองนางให้นอนลง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกาย"คืนนี้ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า จะกอดเจ้าไว้จนกว่าความเจ็บปวดจะหายไป"เผยชวนถอดรองเท้าแล้วขึ้นไปนอนเคียงข้าง ดึงนางเข้ามาสู่อ้อมกอด หลิวชิงซุกตัวเข้าหาไออุ่นจากกายเขาอย่างโหยหา ความเจ็บปวดที่ท้องน้อยยังคงอยู่ แต่หัวใจของนางกลับพองโตด้วยความสุขนางหลับตาลงพร้อมกับรอยยิ้ม ฝันถึงอนาคตที่ไม่มีวันเป็นจริง อนาคตที่นางได้เป็นฮองเฮาเคียงคู่กับเผยชวน และมีลูกๆ

สายลมแห่งเหมันตฤดูเริ่มพัดพาความหนาวเหน็บเข้ามาเยือนเมืองหลวงฉางอัน ใบไม้สีเหลืองทองร่วงหล่นปลิดขั้วลงสู่พื้นดิน เปรียบดั่งอำนาจวาสนาของผู้คนที่ไม่ยั่งยืน ทว่าภายในจวนอ๋อง หรือตำหนักบูรพาขององค์รัชทายาท กลับยังคงคุกรุ่นไปด้วยไฟแห่งความขัดแย้งที่ไม่มีวันมอดดับยามซื่อ เสียงแหลมสูงของขันทีจากวังหลวงดังขึ้นที่หน้าประตูใหญ่ ทำลายความเงียบงันของเช้าวันใหม่"มีราชโองการ! องค์รัชทายาทเยี่ยซานรับราชโองการ!"เยี่ยซาน ซึ่งกำลังพลอดรักอยู่กับ หลิวชิง ในเรือนเหมยฮวา จำต้องละจากอ้อมกอดนุ่มนิ่มอย่างเสียดาย เขาจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินออกไปรับราชโองการที่ห้องโถงใหญ่ โดยมีหลิวชิงเดินก้มหน้าตามหลังมาไม่ห่างกงกงเฒ่าผู้เชิญราชโองการกวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นเพียงความเงียบเหงาของจวนที่ไร้เงาของพระชายาเอกและอนุคนอื่นๆ เนื่องจากถูกสั่งกักบริเวณและลงโทษ มีเพียงสตรีใบหน้างดงามปานล่มเมืองนางหนึ่งยืนอยู่ข้างกายรัชทายาท กงกงลอบถอนหายใจในใจ ก่อนจะคลี่ม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองออกอ่าน"ด้วยกองทัพทหารม้าเหล็กภายใต้การนำของแม่ทัพจ้าว ได้รับชัยชนะเหนือชนเผ่าซยงหนูทางชายแดนทิศเหนือ นำความสงบสุขมาสู่แผ่นดินต้าเย

ณ พระที่นั่งไท่เหออันวิจิตรตระการตา แสงเทียนจากโคมระย้าคริสตัลนับพันดวงสาดส่องลงมากระทบเครื่องทองของใช้และอาภรณ์หลากสีของเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูง บรรยากาศภายในงานเลี้ยงฉลองชัยชนะศึกชายแดนเต็มไปด้วยความหรูหราฟุ้งเฟ้อ เสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงพูดคุยและเสียงชนจอกสุราทว่า ท่ามกลางความรื่นเริงนั้น มีกระแสความตึงเครียดสายหนึ่งไหลวนอยู่รอบโต๊ะเสวยขององค์รัชทายาทเยี่ยซาน นั่งยืดตัวตรงด้วยท่วงท่าสง่างาม ข้างกายด้านขวาคือ หลิวชิง ในชุดสีชมพูอ่อนปักลายดอกท้อที่ขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นเกินหน้าเกินตาผู้ใด ส่วน พระชายาเอก (หวางเฟย) จำต้องนั่งสงบเสงี่ยมอยู่ที่ด้านซ้าย ก้มหน้าซ่อนความอัปยศที่สามีให้ความสำคัญกับอนุภรรยามากกว่าสายตาของเหล่าฮูหยินตราตั้ง ภรรยาขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ต่างจับจ้องมาที่หลิวชิงเป็นจุดเดียว สายตาเหล่านั้นเต็มไปด้วยความดูแคลน เหยียดหยาม และริษยา"ดูสิ ไก่ป่าคิดจะชูคอในฝูงหงส์" ฮูหยินจ้าว ภรรยาแม่ทัพใหญ่ผู้มีนิสัยโผงผางและเคร่งครัดในจารีต กระซิบกระซาบกับสหายข้างกาย แต่เสียงนั้นดังพอที่จะได้ยินไปทั่วโต๊ะข้างเคียง "เป็นแค่นางโลมต่ำต้อย ใช้ร่างกายแลกเงิน

หลิวชิงค่อยๆ ปลีกตัวออกจากงานเลี้ยง นางเดินผ่านระเบียงยาวที่เงียบสงบ ลมหนาวพัดโชยมาปะทะใบหน้า ช่วยบรรเทาความมึนงงลงได้บ้าง นางเดินลึกเข้าไปในอุทยานหลวง แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบสระบัวหลวง เกิดเป็นภาพงดงามดุจภาพวาดนางเดินมาหยุดที่ศาลาริมน้ำ ทอดสายตามองดูเงาสะท้อนของพระจันทร์ในน้ำ พลางลูบหน้าท้องที่แบนราบของตน ความเจ็บปวดจากยาพิษที่ดื่มเข้าไปยังคงหลงเหลือเป็นความหน่วงลึกๆ ที่เตือนใจนางเสมอถึงเป้าหมาย"จันทร์คืนนี้งดงามนัก แต่คนงามที่ยืนชมจันทร์กลับงดงามยิ่งกว่า"เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลังหลิวชิงสะดุ้งเฮือก หมุนตัวกลับไปทันที ก่อนจะรีบคุกเข่าลงเมื่อเห็นผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า"ฝ่าบาท" นางเอ่ยเสียงสั่น ก้มหน้าลงต่ำ "หม่อมฉันมิบังอาจ หม่อมฉันไม่ทราบว่าฝ่าบาทประทับอยู่ที่นี่ ขอประทานอภัยเพคะ"ฮ่องเต้ ในชุดลำลองลายมังกรสีทอง ยืนไพล่มืออยู่เบื้องหลัง พระพักตร์ที่เริ่มมีริ้วรอยแห่งวัยแต่ยังคงความสง่างาม จ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่เป็นประกายวาววับ พระองค์เองก็หลบความวุ่นวายออกมาเดินเล่นเช่นกัน ไม่นึกว่าสวรรค์จะประทานพรให้ได้พบกับ 'บุปผางาม' ที่ทรงหมายปองตามลำพัง"ลุกขึ้นเถิด แม

หลิวชิงหวีดร้องเมื่อเขาฝังคมเขี้ยวลงบนซอกคอขาวเนียนของนาง กัดเม้มอย่างแรงจนขึ้นรอยฟันสีแดงช้ำเลือดช้ำหนอง เขาดูดดึงผิวเนื้ออ่อนนุ่มนั้นซ้ำๆ ราวกับต้องการประทับตราความเป็นเจ้าของที่ไม่มีวันลบเลือน"เจ็บสิดี! จะได้จำ!" เยี่ยซานคำรามชิดผิวเนื้อ "จำไว้ว่าเจ้าเป็นเมียใคร!"เขาพรมจูบและกัดไปทั่วเรือนร่างของนาง ตั้งแต่ลำคอ เนินอก หน้าท้อง ไปจนถึงต้นขาด้านใน ทุกที่ที่ริมฝีปากเขาพาดผ่าน ล้วนทิ้งรอยรักสีแดงก่ำและรอยช้ำสีม่วงจางๆ ไว้เป็นหลักฐานหลิวชิงน้ำตาไหลพราก นางนอนนิ่งปล่อยให้เขากระทำย่ำยี นางรู้ดีว่าขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์ และที่สำคัญ ยิ่งเขารุนแรงเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าเขาหวาดกลัวที่จะเสียนางไปมากเท่านั้น'ทำเลยเยี่ยซาน' นางคิดในใจอย่างขมขื่น 'ทำลายข้าให้พอใจ สร้างรอยมลทินบนตัวข้าให้ทั่ว เพราะรอยพวกนี้แหละ ที่จะเป็นเชื้อไฟชั้นดีให้พ่อของท่านคลุ้มคลั่งเมื่อได้เห็นมัน'บทรักในค่ำคืนนี้ยาวนานและทรมาน เยี่ยซานตักตวงความสุขจากร่างกายนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาจับนางพลิกคว่ำพลิกหงาย บังคับให้นางรองรับอารมณ์ในท่วงท่าที่น่าอับอาย จนกระทั่งร่างกายของหลิวชิงระบมไปทุกสัดส่วน ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยั