Lahat ng Kabanata ng นางโลมล่มเมือง: Kabanata 51 - Kabanata 60

แสงตะวันยามสายสาดส่องผ่านม่านมุ้งไหมสีแดงชาด ภายในห้องบรรทมของตำหนักฉางเล่อที่ถูกปิดตายจากโลกภายนอก บรรยากาศภายในห้องยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวโลกีย์และกลิ่นอายของความรุนแรงที่หลงเหลือจากศึกรักเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาเยี่ยซาน หรือฮ่องเต้ผู้กุมอำนาจเหนือแผ่นดิน ได้เสด็จออกไปว่าราชการตั้งแต่ยามเหม่า ทิ้งไว้เพียงร่องรอยความยับเยินบนเรือนร่างของสตรีอันเป็นที่รักหลิวชิง นอนตะแคงอยู่บนเตียงกว้าง ร่างกายเปลือยเปล่าถูกคลุมไว้ด้วยผ้าห่มไหมปักลายหงส์เพียงหมิ่นเหม่ ที่ข้อมือขาวผ่องทั้งสองข้างมีรอยแดงช้ำจากการถูกมัดตรึงกับหัวเตียงตลอดทั้งคืน ผิวเนื้อเนียนละเอียดที่เคยขาวดุจหิมะ บัดนี้เต็มไปด้วยรอยจูบสีม่วงคล้ำ รอยฟัน และรอยบีบเค้นที่เกิดจากน้ำมือของบุรุษผู้คุ้มคลั่งนางลืมตาโพลงมองเพดานตำหนักที่สลักลวดลายวิจิตร น้ำตาที่แห้งเหือดไปแล้วไหลรินลงมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดทางกายแล่นพล่านทุกครั้งที่ขยับตัว แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความว่างเปล่าในหัวใจ"กรงทอง" นางพึมพำเสียงแหบแห้ง "ข้าต้องตายอยู่ในกรงนี้กระมัง"เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นที่หน้าต่างด้านทิศตะวันตก ซึ่งเป็นจุดอับสายตาของทหารยาม หลิวชิงสะดุ้งเฮือก พย

"อย่าทรงกริ้วไปเลยเพคะ เสียสุขภาพเปล่าๆ" หลิวชิงนวดไหล่ให้เขาเบาๆ "พวกเขาก็แค่ห่วงบ้านเมือง แต่อาจจะมองไม่เห็นการณ์ไกลเหมือนฝ่าบาท""ฮึ! พวกมันแค่อิจฉาบารมีของเจิ้นต่างหาก!" เยี่ยซานแค่นเสียง ดวงตาฉายแววหงุดหงิดงุ่นง่านผิดปกติ "เจิ้นเป็นฮ่องเต้ แผ่นดินนี้เป็นของเจิ้น เจิ้นจะสร้างวังให้เมียรักสักหลัง มันจะหนักหัวใคร!""ฝ่าบาท" หลิวชิงส่งสัญญาณให้นางกำนัลยกถาดน้ำแกงเข้ามา "เสวยน้ำแกงไก่ตุ๋นโสมสักหน่อยเถิดเพคะ หม่อมฉันลงมือเคี่ยวด้วยตัวเองนานถึงสามชั่วยาม เพื่อบำรุงพระวรกายของท่าน"เยี่ยซานมองถ้วยน้ำแกง คลื่นความหงุดหงิดเมื่อครู่จางหายไปเมื่อเห็นสายตาออดอ้อนของนาง เขารับถ้วยมา ถือไว้ในมือ"ลำบากเจ้าแล้ว อาชิง มีเพียงเจ้าที่ดีต่อเจิ้น"เขายกถ้วยขึ้นดื่ม รสชาติกลมกล่อมของน้ำแกงไหลผ่านลำคอ โดยหารู้ไม่ว่า หนอนกู่ตัวร้ายกำลังไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา ไปฝังตัวและเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะทีละนิดหลิวชิงมองดูเขาดื่มจนหมดถ้วย รอยยิ้มของนางยังคงงดงาม แต่แววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งเจ็ดวันผ่านไปฤทธิ์ของพิษกู่เริ่มแสดงผลชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศในวังหลวง โดยเฉพาะตำหนักฉางเล่อและท้องพระโรง เต็มไปด้วยความห

"จำไว้ น้ำตาของสตรี คืออาวุธที่ร้ายกาจกว่าดาบ" เผยชวนสอน พลางเช็ดน้ำตาให้นาง "จงร้องไห้เมื่อจำเป็น และจงยิ้มเมื่อถือมีดจ่อคอหอยศัตรู"เสี่ยวเปา ซึ่งถูกฝึกให้เป็นสาวใช้และหน่วยข่าวกรอง คอยดูแลหลิวชิงอยู่ไม่ห่าง นางเห็นความเจ็บปวดที่หลิวชิงต้องแบกรับ ทั้งการฝึกฝนที่โหดร้ายและการถูกล้างสมอง"คุณหนู" เสี่ยวเปาเคยถามในคืนหนึ่ง "ท่านมีความสุขจริงๆ หรือเจ้าคะ?"หลิวชิงมองออกไปนอกหน้าต่าง มองไปยังเรือนพักของเผยชวน"ความสุขของข้า คือการได้เห็นเขายิ้ม คือการได้เป็นประโยชน์ต่อเขา เสี่ยวเปา ชีวิตข้าเป็นของเขาตั้งแต่เขาฉุดข้าขึ้นมาจากกองหิมะแล้ว"เมื่อหลิวชิงอายุครบสิบแปดปี นางงดงามไร้ที่ติ เพียบพร้อมด้วยจริตมารยาและความสามารถเผยชวนเดินเข้ามาหานางในวันนั้น มอบปิ่นปักผมลายดอกบัวขาวให้นาง"ถึงเวลาแล้ว อาชิง" เขาเอ่ยเสียงเคร่งขรึม "หมากกระดานนี้ต้องเริ่มเดินแล้ว ข้าจะส่งเจ้าไปที่ 'หอโคมแดง' ""หอโคมแดง?" หลิวชิงใจหายวาบ "ท่านจะให้ข้าไปขายเรือนร่างหรือ?""เพียงชั่วคราว" เผยชวนจับไหล่นางแน่น "เจ้าต้องไปสร้างชื่อเสียงที่นั่น ให้เป็นนางโลมอันดับหนึ่ง เพื่อดึงดูดความสนใจของ 'เยี่ยซาน' รัชทายาทผู้มักมากใน

สายลมหนาวเหน็บพัดกรรโชกผ่านหน้าต่างตำหนักทรงพระอักษร เสียงลมหวีดหวิวราวกับเสียงภูตผีกรดร้อง แต่เสียงที่ดังยิ่งกว่าในยามนี้คือเสียงโอดครวญด้วยความเจ็บปวดของโอรสสวรรค์เยี่ยซาน นั่งกุมขมับอยู่บนบัลลังก์ทอง ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบัดนี้ซูบตอบจนเห็นโหนกแก้ม ขอบตาดำคล้ำลึกโหล ดวงตาแดงก่ำปูดโปนด้วยเส้นเลือดฝอย ฤทธิ์ของ 'พิษกู่กินใจ' ที่ได้รับมาอย่างต่อเนื่องกำลังกัดกินเส้นประสาทสมองของเขาอย่างหนักหน่วง ราวกับมีหนอนแมลงนับพันตัวชอนไชอยู่ภายในกะโหลกศีรษะ"ปวด ปวดเหลือเกิน! เอามันออกไป! เอาเสียงพวกนี้ออกไป!"เยี่ยซานปัดกองฎีกาตรงหน้าทิ้งกระจัดกระจาย เขาอ่านตัวหนังสือไม่ออกอีกแล้ว ตัวอักษรพวกนั้นดูเหมือนจะบิดเบี้ยวและกลายเป็นงูพิษที่จ้องฉกกัดเขา ความหวาดระแวงทำให้เขามองเห็นขุนนางทุกคนเป็นศัตรู เห็นเงาหัวของตัวเองเป็นนักฆ่า"ฝ่าบาท" ขันทีคนสนิทคลานเข่าเข้ามาด้วยความกลัว "ยาต้มมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ""ไสหัวไป! พวกเจ้าจะวางยาข้า!" เยี่ยซานถีบขันทีจนหงายหลัง ถ้วยยาหกเรี่ยราดในสภาวะที่จิตใจพังทลายและร่างกายทรุดโทรมถึงขีดสุด เขาต้องการที่พึ่ง ใครสักคนที่เขาไว้ใจได้ ใครสักคนที่ไม่ใช่ขุนนางลิ้นสองแฉกพวกนั้น"เผ

"หม่อมฉันอยู่นี่เพคะฝ่าบาท" หลิวชิงตอบเสียงเบา บีบมือตอบเขา "หม่อมฉันจะทิ้งท่านได้อย่างไร"เยี่ยซานยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยความรักอันบริสุทธิ์ รอยยิ้มที่นางไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากบุรุษผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นทรราช"ข้ารู้ตัวดี อาชิง ข้าคงอยู่ได้อีกไม่นาน" เยี่ยซานกล่าวอย่างยากลำบาก "ปีศาจร้ายในหัวข้ามันเริ่มคำรามดังขึ้นทุกที ข้ากลัว ข้ากลัวว่าสักวันข้าจะจำเจ้าไม่ได้ และพลั้งมือทำร้ายเจ้าอีก""อย่าตรัสเช่นนั้นเพคะ ฝ่าบาทจะต้องหาย" หลิวชิงพยายามปลอบ แต่ในใจกลับรู้สึกหนักอึ้งเยี่ยซานส่ายหน้าเบาๆ เขาพยายามล้วงเข้าไปใต้หมอน หยิบม้วนผ้าแพรสีทองออกมา มันคือ 'ราชโองการลับ' ที่ประทับตราลัญจกรสีแดงสดไว้เรียบร้อยแล้ว แต่ยังเว้นว่างในส่วนของเนื้อหา"รับไป" เยี่ยซานยัดมันใส่มือนาง "นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ข้าจะให้เจ้าได้ ราชโองการเปล่าที่มีตราประทับของข้า ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า หรือถ้าข้ากลายเป็นบ้าจนสั่งประหารเจ้า จงใช้สิ่งนี้เขียนละเว้นโทษตายให้ตัวเอง หรือเขียนสั่งเบิกทองคำจากท้องพระคลังแล้วหนีไปให้ไกล"หลิวชิงเบิกตากว้าง มองราชโองการในมือด้วยความตกตะลึง นางรู้ดีว่าราชโองการแ