“อะไรนะ!” ท่านข่านเบิกตากว้าง ผละออกจากนาง“จริงๆ นะเพคะ...” หลิวชิงบีบน้ำตาไหลริน “เขาบอกว่าพวกคนเถื่อน... เอ้อ พวกชนเผ่ามีดีแค่ใช้กำลัง แต่ไร้สมอง หลอกใช้ง่าย พอเสร็จศึก ก็จะฆ่าทิ้งเสียให้หมด จะได้ไม่ต้องแบ่งดินแดน ไม่ต้องจ่ายค่าตอบแทน”“มันกล้าพูดเช่นนั้นรึ! ไอ้ลูกเต่าเผยชวน!” ท่านข่านโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะจนจอกสุรากระเด็น “ข้าอุตส่าห์ช่วยมันล้มบัลลังก์เยี่ยซาน! ช่วยมันวางยาพิษกู่! มันกล้าคิดหักหลังข้ารึ!”“หม่อมฉันกลัวเหลือเกินเพคะ...” หลิวชิงกอดแขนเขาแน่น ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนก “หม่อมฉันไม่อยากตาย... หม่อมฉันอยากไปอยู่กับท่านข่านที่ทุ่งหญ้า... แต่เผยชวนโหดเหี้ยม เขาใช้พิษกู่ฆ่าพี่น้องตัวเองได้ เขาก็ฆ่าพวกเราได้”คำยุยงของนางได้ผลชะงัด ความระแวงและความโกรธแค้นถูกจุดชนวนขึ้นในใจท่านข่าน“พิษกู่กระจอกงั้นรึ? ฮ่ะ! มันจะทำอะไรข้าได้!” ท่านข่านแสยะยิ้มหยัน ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบขวดแก้วเล็กๆ ที่บรรจุของเหลวสีใสออกมา “พิษกู่ที่มันใช้ คือพิษจากหมอผีเผ่าข้า! และข้า... ก็มียาถอนพิษอยู่ที่นี่!”หลิวชิงลอบมองขวดแก้วใบนั้น หัวใจเต้นระรัว แต่นางยังคงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง“ย
最終更新日 : 2026-05-19
