All Chapters of นางโลมล่มเมือง: Chapter 61 - Chapter 70

"นี่แค่เริ่มต้น" เผยชวนชี้ดาบไปที่คอของเสี่ยวเปา "คนต่อไปคือเสี่ยวเปา ถ้าเจ้าอยากให้นางรอด เจ้าต้องพิสูจน์ความภักดีของเจ้าเดี๋ยวนี้!""ข้ายอมแล้ว ข้ายอมแล้ว" หลิวชิงกราบกรานที่เท้าของเผยชวน มือที่เปื้อนหิมะเกาะขากางเกงเขาแน่น "อย่าฆ่าเสี่ยวเปา ได้โปรด ข้าจะทำทุกอย่างที่ท่านต้องการ"เผยชวนก้มลงมองนางด้วยแววตาที่ไร้ความปรานี เขาเชยคางนางขึ้น บังคับให้สบตา"ดี.. ถ้าเช่นนั้น คืนนี้เจ้าต้องจบเรื่องนี้เสีย"เขาหยิบขวดกระเบื้องสีแดงเลือดนกออกมาจากอกเสื้อ ยาพิษ 'เจ็ดก้าวปลิดวิญญาณ' (ชีปู้ต้วนหุน) ยาพิษที่รุนแรงที่สุด ไร้สี ไร้กลิ่น และไร้ทางแก้"ไปหาเยี่ยซาน ป้อนยานี้ให้มัน แล้วดูมันตายไปต่อหน้าต่อตาเจ้า" เผยชวนยัดขวดยาใส่มือนาง "ถ้าพรุ่งนี้เช้ายังมีลมหายใจของเยี่ยซานอยู่ หัวของเสี่ยวเปาจะถูกแขวนประจานหน้าประตูเมือง!"หลิวชิงกำขวดยาแน่นจนเจ็บมือ นางมองเสี่ยวเปาที่ร้องไห้ปานจะขาดใจ มองศพขันทีที่นอนจมกองเลือด แล้วหันกลับมามองเผยชวน ชายที่นางเคยรักสุดหัวใจในวินาทีนั้น บางสิ่งในใจนางได้แตกสลายลงอย่างไม่มีวันหวนคืน"ตกลง" หลิวชิงเอ่ยเสียงแหบพร่า แววตาของนางว่างเปล่าและเย็นชาดุจน้ำแข็ง "ข้าจะทำ"เ

ฮองเฮาเดินตรงเข้าไปหา ไม่พูดพร่ำทำเพลง นางคว้าถ้วยชาร้อนๆ สาดใส่หน้าหลิวชิงทันที!"ว้าย!" หลิวชิงเบี่ยงหลบได้ทัน แต่น้ำชาก็ราดรดลงบนกระโปรงสวยจนเปียกชุ่ม"เจ้าทำบ้าอะไร!" หลิวชิงลุกขึ้นยืน จ้องหน้าฮองเฮาด้วยสายตาแข็งกร้าว"ข้ามาทวงชีวิตสามีข้าคืน!" ฮองเฮาชี้หน้าด่ากราด "เจ้าวางยาพิษฝ่าบาท! เจ้าใช้พิษกู่ทำร้ายเขาจนเสียสติ! จิตใจเจ้าทำด้วยอะไร! เขาเลี้ยงดูเจ้า มอบยศศักดิ์ให้เจ้า รักเจ้าจนยอมฆ่าพ่อตัวเองเพื่อปกป้องเจ้า แต่เจ้ากลับตอบแทนเขาด้วยความตาย!"หลิวชิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เย็นยะเยือก"รู้แล้วสินะ" หลิวชิงแสยะยิ้ม เลิกเสแสร้งเป็นดอกบัวขาวอีกต่อไป "หม่อมฉันก็นึกว่าพี่หญิงจะโง่เขลาจนวินาทีสุดท้ายเสียอีก""เจ้า" ฮองเฮาตัวสั่นด้วยความโกรธ "เอายาถอนพิษมา! เดี๋ยวนี้!""ไม่มี" หลิวชิงตอบเสียงเรียบ นั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง ไขว่ห้างอย่างท้าทาย "พิษกู่นี้ เมื่อฝังลงไปแล้ว ก็เหมือนรากไม้ที่หยั่งลึกลงในดิน ถอนไม่ได้ มีแต่ต้องตายเท่านั้น""เจ้าโกหก!" ฮองเฮาถลันเข้าไปจับไหล่หลิวชิงเขย่าอย่างแรง "หมอบอกว่าต้องใช้เลือดของคนเลี้ยงกู่! เจ้าเป็นคนวางยา เลือดของเจ้าต้อ

เขารู้จักหลิวชิงดี นางเป็นคนจิตใจอ่อนไหว หากยังมีคนคอยสนับสนุนการกระทำของนาง นางก็จะยิ่งถลำลึกในความรักจอมปลอมนั้น"เสี่ยวเปา... ข้าอุตส่าห์ไว้ชีวิตเจ้าเพราะเห็นแก่หลิวชิง แต่เจ้ากลับกล้าเป็นนกต่อ ส่งยาให้ชู้รักของนายเจ้า... เจ้ามันเลี้ยงไม่เชื่อง!"เผยชวนหยุดเดิน หันกลับมามองแม่ทัพเงาด้วยแววตาอำมหิต แผนการชั่วร้ายผุดขึ้นในสมองอย่างรวดเร็วหากเขาฆ่าเสี่ยวเปาซึ่งหน้า หลิวชิงจะต้องโกรธแค้นเขาแน่... แต่ถ้าเสี่ยวเปาตายด้วยน้ำมือของ "ศัตรู" ล่ะ?หากเสี่ยวเปาตายเพราะความชั่วร้ายของตระกูลเยี่ย... ตายเพราะคำสั่งของ ฮองเฮา ที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืด... หัวใจของหลิวชิงที่กำลังโอนเอน ก็จะถูกกระชากกลับมาด้วยความแค้น และนางจะไม่มีวันหันหลังกลับไปมองเยี่ยซานด้วยความรักได้อีกเลย"ฟังคำสั่งข้า!" เผยชวนเอ่ยเสียงเย็นยะเยือก"พ่ะย่ะค่ะ!""คืนนี้... ฮองเฮาและพรรคพวกเดนตายจะแหกคุกตำหนักเย็นออกมาเพื่อชิงตัวฮ่องเต้... ข้าได้รับข่าวมาเช่นนั้น" เผยชวนแสยะยิ้มที่มุมปาก "จงจัดฉากให้แนบเนียน... ปล่อยให้พวกมันออกมาอาละวาดได้เล็กน้อย""และในจังหวะนั้น... จงสังหารเสี่ยวเปาซะ"แม่ทัพเงาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยควา

หิมะสีขาวบริสุทธิ์ที่โปรยปรายลงมาทับถมลานหน้าตำหนักฉางเล่อ ไม่สามารถปกปิดความจริงอันโหดร้ายที่เกิดขึ้นได้ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ ผสมปนเปกับกลิ่นไอความตายที่เย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจหลิวชิง นั่งคุกเข่าอยู่ท่ามกลางกองหิมะที่ย้อมด้วยสีแดงฉาน ในอ้อมแขนของนางตระกองกอดร่างไร้วิญญาณของ เสี่ยวเปา เอาไว้แน่น ใบหน้าของสาวใช้คนสนิทซีดเผือด ริมฝีปากม่วงคล้ำ ดวงตายังคงเบิกโพลงค้างไว้ด้วยความห่วงใยเป็นครั้งสุดท้าย"เสี่ยวเปา ตื่นสิ อากาศเย็นมากนะ ลุกขึ้นไปผิงไฟข้างในกันเถิด"หลิวชิงพึมพำเสียงแผ่วเบา มือที่สั่นเทาพยายามลูบไล้แก้มที่เย็นเฉียบของน้องสาวร่วมสาบาน ราวกับหวังว่าความอบอุ่นจากฝ่ามือจะช่วยปลุกชีพจรที่ดับสูญไปแล้วให้กลับคืนมาแต่ไม่มีปาฏิหาริย์ ร่างในอ้อมกอดแข็งทื่อและหนักอึ้งความเงียบสงัดรอบข้างถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารที่กำลังลากศพของ ฮ่องเฮา ออกไป และเสียงสั่งการของ เผยชวน ที่ดังแว่วมา"จัดการทำความสะอาดพื้นที่ อย่าให้เหลือร่องรอย ประกาศออกไปว่าฮองเฮาก่อกบฏ สังหารกุ้ยเฟยไม่สำเร็จจึงฆ่าตัวตายหนีความผิด ส่วนฝ่าบาท ทรงตรอมใจและสวรรคตตามไป" เผยชวนหันมองร่างของเยี่ยซา

"ดูเจ้าจะอาลัยอาวรณ์มันเหลือเกินนะ"เสียงทุ้มต่ำที่เย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้น ทำลายความเงียบงันจนพินาศหลิวชิงสะดุ้งสุดตัว ปล่อยมือเยี่ยซานราวกับต้องของร้อน นางหันขวับไปมองด้วยความตกใจเผยชวน ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูคุก แสงเงาจากคบเพลิงด้านนอกทำให้ใบหน้าของเขาดูมืดมนและน่ากลัวดุจปีศาจ เขาเพิ่งกลับมาจากการจัดการราชกิจ สวมชุดขุนนางสีดำปักลายพยัคฆ์ กลิ่นอายสังหารยังคุกรุ่นรอบกาย"พี่เผย... ทะ... ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่?" หลิวชิงลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาเผยชวนไม่ตอบ เขาเดินเข้ามาในห้องช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองตะกร้ายา ผ้าชุบน้ำ และมือของหลิวชิงที่ยังชื้นเหงื่อจากการดูแลปรนนิบัติชายอื่น"ข้าถามว่า... เจ้าอาลัยอาวรณ์มันมากนักหรือ?" เผยชวนถามย้ำ เสียงกดต่ำลงกว่าเดิม บ่งบอกถึงโทสะที่กำลังปะทุ "ข้าสั่งให้ขังลืมมัน ให้มันนอนเน่าตายไปเอง... แต่เจ้ากลับแอบมาป้อนข้าวป้อนน้ำ เช็ดตัวให้มันประหนึ่งเมียที่กตัญญู""ข้า... ข้าเปล่า..." หลิวชิงถอยหลังกรูด "ข้าแค่เห็นว่าเขาน่าเวทนา... เขาไม่รับรู้อะไรแล้ว พิการไปแล้ว ท่านชนะแล้ว จำเป็นต้องใจร้ายกับร่างที่ไร้วิญญาณขนาดนี้ด้วยหรือ?""เวทนา?" เผยชวนแค่นหั