All Chapters of นางโลมล่มเมือง: Chapter 71 - Chapter 80

เขาบดจูบลงมาอย่างรุนแรงและหิวกระหาย รสจูบของเขาเต็มไปด้วยรสชาติของเลือดและอำนาจ มือหนาฉีกกระชากชุดนอนบางเบาของนางออกอย่างไม่ไยดี เผยให้เห็นผิวขาวผ่องที่เย้ายวน"อาชิง เจ้าช่างงดงาม งามจนข้าอยากจะกลืนกินเจ้าเข้าไปทั้งตัว"เผยชวนซุกไซ้ไปทั่วเรือนร่างของนาง มือบีบเคล้นทรวงอกและสะโพกอย่างหนักหน่วง เขาเสพติดร่างกายของนาง พอๆ กับที่เขาเสพติดอำนาจทุกค่ำคืน เขาจะมาระบายความอัดอั้นและความบ้าคลั่งที่นี่ เขาต้องการการปลดปล่อยที่รุนแรง ต้องการให้นางร้องครางชื่อเขา เพื่อยืนยันว่าเขาอยู่เหนือ เยี่ยซาน"ร้องสิ! ร้องให้ดังกว่านี้!" เผยชวนสั่งเสียงพร่า ขณะกระแทกกระทั้นกายเข้าใส่นาง"อ๊า ท่านพี่ ท่านเผย ยอดเยี่ยมเหลือเกินเจ้าค่ะ!"หลิวชิงกรีดร้องครวญครางตามบทบาทที่นางต้องแสดง นางแอ่นกายรับสัมผัส โอบกอดเขา จิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขา ทำทุกอย่างให้เขาพอใจแต่ในใจของนาง นางกำลังมองดูปีศาจตนนี้ด้วยความสมเพชเผยชวนในยามนี้ ไม่ต่างอะไรจากเยี่ยซานในวาระสุดท้าย หลงระเริงในอำนาจ หวาดระแวง และใช้เรื่องบนเตียงเป็นเครื่องบำบัดจิตใจที่บิดเบี้ยวเขากวาดล้างศัตรูภายนอกจนหมดสิ้น แต่เขากำลังสร้างศัตรูภายในขึ้นมาโดยไม่รู

สายลมวสันต์พัดพาความอบอุ่นกลับคืนสู่แผ่นดินต้าเยี่ย ดอกท้อในอุทยานหลวงแข่งกันเบ่งบานอวดสีสันชมพูระเรื่อ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งจรุงใจไปทั่ววังหลัง บรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองรัชศกใหม่ภายใต้การปกครองของ ฮ่องเต้เผยชวน ยังคงคุกรุ่น ขุนนางน้อยใหญ่ต่างแซ่ซ้องสรรเสริญ บวยไพร่ในวังเดินขวักไขว่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทว่า ความมีชีวิตชีวาเหล่านั้น กลับมิอาจแทรกซึมผ่านกำแพงสูงตระหง่านของ ตำหนักฉางเล่อ เข้ามาได้แม้แต่น้อยภายในตำหนักที่เคยหรูหราฟุ้งเฟ้อ บัดนี้กลับเงียบสงัดราวกับสุสาน หลิวชิง ในชุดลำลองสีขาวเรียบง่าย ปราศจากเครื่องประดับอัญมณีใดๆ นั่งเหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่าง สายตาทอดมองออกไปที่สระบัวอันว่างเปล่า นางปล่อยผมยาวสยายลงมาคลอเคลียแผ่นหลัง โดยมิได้ใส่ใจจะเกล้าผมทรงนางพญาอย่างที่ควรจะเป็นศัตรูตายหมดแล้ว ฮองเฮาผู้ริษยาถูกสังหาร เยี่ยซาน ทรราชผู้คลั่งรัก สิ้นลมด้วยยาพิษจากมือนาง และเสี่ยวเปา น้องสาวผู้ภักดี ก็จากไปอย่างไม่มีวันกลับนางชนะแล้ว หรือนี่คือสิ่งที่เรียกว่าชัยชนะ?"พระสนมเพคะ" นางกำนัลคนใหม่เดินเข่าเข้ามาด้วยความกล้าๆ กลัวๆ "ฝ่าบาทเสด็จเพคะ"หลิวชิงเพียงแค่กะพริบตาช้าๆ แต่มิได้ขยับกายลุกขึ้นต้อ

ขบวนเกี้ยวของกุ้ยเฟยเคลื่อนตัวออกจากตำหนักฉางเล่ออย่างเอิกเกริก ท่ามกลางสายตาของบ่าวไพร่ที่ซุบซิบกันด้วยความประหลาดใจระหว่างทางที่ผ่านอุทยานหลวง เสียงหัวเราะต่อกระซิกของสตรีกลุ่มหนึ่งดังแว่วมา หลิวชิงสั่งให้หยุดเกี้ยว แล้วเลิกม่านขึ้นมองที่ศาลาริมน้ำ สนมจาง และ สนมหลี่ สนมใหม่ที่เผยชวนเพิ่งรับเข้ามาปรนนิบัติเพื่อประชดนาง กำลังนั่งจิบชาชมดอกไม้อย่างสำราญใจ พวกนางสวมชุดสีสดใส เครื่องประดับวูบวาบแข่งกันอวดบารมีเมื่อเห็นเกี้ยวของหลิวชิง ทั้งสองชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแสร้งยิ้มเยาะหยัน"อ้าว นั่นใช่พี่หญิงกุ้ยเฟยหรือไม่?" สนมจางจีบปากจีบคอพูด "ข้านึกว่าท่านจะจำศีลอยู่ในตำหนักจนลืมวันลืมคืนเสียแล้ว วันนี้ลมอะไรหอบออกมาเพคะ?""คงจะเป็นลมเหงากระมัง" สนมหลี่หัวเราะคิกคัก "ได้ข่าวว่าฝ่าบาทไม่ได้เสด็จไปตำหนักฉางเล่อหลายคืนแล้ว คงจะทรงเบื่อของเก่า"คำพูดเสียดแทงเหล่านั้นพุ่งเข้าใส่หลิวชิงราวกับลูกธนูเจ็บ นางเจ็บปวดเหลือเกิน ไม่ใช่เพราะหึงหวงเผยชวน แต่เจ็บใจที่ตนเองต้องตกต่ำลงจนถูกสตรีปลายแถวพวกนี้ดูหมิ่น ทั้งที่นางเป็นคนกรุยทางเลือดให้เผยชวนได้นั่งบัลลังก์มือภายใต้แขนเสื้อยาวจิกเข้าหากันแน่นจน

ภายในห้องลับหลิวชิงมองถ้วยยาพิษในมือ แล้วมองร่างที่ไร้สติของเยี่ยซาน นางกัดฟันแน่น เทน้ำยาสีดำทิ้งลงในร่องระบายน้ำเล็กๆ ที่มุมห้องจนหมดเกลี้ยง จากนั้นหยิบกระบอกน้ำที่นางแอบซ่อนไว้ เทน้ำสะอาดใส่ลงไปในถ้วยเปล่านางประคองศีรษะเยี่ยซานขึ้นมา จรดถ้วยที่ปากเขา แล้วค่อยๆ ป้อนน้ำสะอาดให้เขาดื่ม"แค่กๆ..." เยี่ยซานสำลักเล็กน้อย แต่ก็กลืนน้ำลงไปอย่างกระหายหลิวชิงก้มลงกระซิบที่ข้างหูเขา เสียงแผ่วเบาดุจสายลม เพื่อไม่ให้คนภายนอกได้ยิน"เยี่ยซาน... ท่านต้องรอด...""ยาที่เขาให้มาคือยาพิษ... ข้าจะไม่ยอมให้ท่านกินมัน... ท่านต้องเข้มแข็ง ท่านต้องตื่นขึ้นมา...""ตื่นขึ้นมาดูวันที่ข้าจะลากคอคนชั่วลงจากบัลลังก์... ตื่นขึ้นมาทวงคืนทุกอย่างของท่าน"นางเช็ดคราบน้ำที่มุมปากเขา แล้วจูบที่หน้าผากเขาเบาๆ เพื่อถ่ายทอดพลังใจเมื่อนางเดินกลับออกมาพร้อมถ้วยเปล่า เผยชวนก็พยักหน้าอย่างพอใจ"ดีมาก... เจ้าทำหน้าที่ได้ดี" เขาเอื้อมมือมาเช็ดเหงื่อที่ไรผมให้นาง "จำไว้ อาชิง... ลมหายใจของมันอยู่ในกำมือเจ้า ถ้าเจ้าดื้อรั้น ข้าก็แค่สั่งหยุดยา... แล้วมันก็จะตาย"เขากำลังข่มขู่นางด้วยชีวิตของเยี่ยซาน โดยหารู้ไม่ว่า นางกำลังรั

นางเงยหน้าขึ้นมองเผยชวนเป็นครั้งสุดท้าย สายตาที่ว่างเปล่านั้น ทำให้เผยชวนรู้สึกหนาวเหน็บที่สันหลังวาบขึ้นมาอย่างประหลาด แต่เขาก็เลือกที่จะเมินเฉยหลิวชิงหันไปหาท่านข่านที่ยืนยิ้มกริ่มน้ำลายยืด นางเดินนวยนาดเข้าไปหา ปลดผ้าคลุมไหล่ผืนบางออก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ล้อกับแสงไฟ"ท่านข่าน..." นางส่งสายตาเย้ายวนที่นางไม่ได้ใช้มานานแสนนาน "คืนนี้... หม่อมฉันจะดูแลท่านเอง รับรองว่าท่านจะลืมสตรีทุกคนที่เคยผ่านมา""ฮ่าๆๆๆ! ดี! ดีมาก!" ท่านข่านหัวเราะลั่น รวบเอวนางเข้ามาในอ้อมกอด หอมแก้มเนียนฟอดใหญ่ต่อหน้าธารกำนัล "สมคำร่ำลือจริงๆ! ฮ่องเต้ต้าเยี่ยใจกว้างยิ่งนัก!"ท่านข่านโอบประคองหลิวชิงเดินออกจากท้องพระโรง มุ่งหน้าสู่ที่พัก ท่ามกลางสายตาสมเพชเวทนาของขุนนาง และสายตาโล่งอกของเผยชวนหารู้ไม่ว่า... สตรีที่เดินออกไปนั้น มิใช่ 'เหยื่อ' ที่น่าสงสารอีกต่อไปแต่นางคือ 'นางจิ้งจอก' ที่เพิ่งถูกปลดโซ่ตรวนแห่งความรักและในค่ำคืนนี้... ภายใต้กระโจมของศัตรู แผนการล้มล้างราชวงศ์ที่โหดเหี้ยมที่สุด จะถูกถักทอขึ้นด้วยรอยยิ้มและมารยาของสตรีที่ไม่มีหัวใจอีกต่อไปเผยชวน... ท่านขายข้าเพื่ออำนาจ ข้าก็จะใช้อำนาจนั้น...