Alle Kapitel von จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ: Kapitel 51 – Kapitel 57

“เหนื่อย” เขาบ่นพึมพำเสียงอู้อี้ ใบหน้าซุกไซ้กับหน้าท้องของนาง “เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว พวกขุนนางแก่นั่นพูดมากน่ารำคาญ เด็กนั่นก็ร้องไห้ขี้มูกโป่ง”หนิงอันยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู นางวางมือลงบนศีรษะของเขา ลูบผมดำขลับที่นุ่มลื่นอย่างเบามือ“เสร็จธุระแล้วหรือเจ้าคะ?”“อืม เรียบร้อยหมดแล้ว” มู่หรงเจวี๋ยหลับตาลง ซึมซับไออุ่นจากตักภรรยา “ข้าตั้งหลานห่างๆ ของเจ้าเป็นฮ่องเต้แล้ว จ้าวอี้ เจ้าเด็กนั่นหัวอ่อน คงว่าง่าย”“ท่านจะเชิดเขาหรือเจ้าคะ?”“ข้าจะสอนเขา” มู่หรงเจวี๋ยตอบทั้งที่ยังหลับตา “สอนให้เขาเป็นคนดี ไม่ให้เหมือนพี่ชายเจ้า ข้าไม่อยากให้ลูกของเราต้องมาเจอฮ่องเต้บ้าๆ แบบนั้นในอนาคต”“ท่านพี่ช่างมองการณ์ไกล” หนิงอันหัวเราะเบาๆ “ท่านทำเพื่อลูกทั้งนั้นเลยนะเจ้าคะ”“ทำเพื่อเจ้าด้วย” เขาพลิกตัวตะแคง หันหน้าเข้าหาท้องของนาง แล้วจูบลงไปผ่านเนื้อผ้า “วันนี้ลูกดิ้นไหม?”“ดิ้นแรงเชียวเจ้าค่ะ สงสัยจะรู้ว่าท่านพ่อกลับมาแล้ว”มู่หรงเจวี๋ยยิ้มกว้าง เขาถูไถหน้ากับท้องนางอย่างออดอ้อน“หนิงอัน ข้าเจ็บแผล” เขาเริ่มฟ้องเหมือนเด็กๆ “แผลที่หลังมันตึงไปหมด แผลที่แขนก็ปวดตุบๆ ข้าขยับตัวไม่ไหวแล้ว”“โถ พ่อทูนหัวขอ

“ในโลกนี้อาจจะมีคนมากมายที่โกหกเจ้า หลอกใช้เจ้า หรือทอดทิ้งเจ้า แต่จะมีคนหนึ่งที่ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ไม่ว่าเจ้าจะเป็นลูกของใคร หรือเจ้าจะเหลือตัวคนเดียวแค่ไหน เขาก็จะยังรักเจ้า”“คนๆ นั้นยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว”หนิงอันมองบุรุษตรงหน้า ผู้ชายที่นางเคยเรียกว่าปีศาจ ผู้ชายที่นางเคยเกลียดชัง แต่เขากลับเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างนางในวันที่มืดมนที่สุด เป็นคนเดียวที่ยอมแลกเลือดเนื้อเพื่อปกป้องนาง และเป็นคนเดียวที่รักนาง ในแบบที่นางเป็น“ท่านพี่” หนิงอันโผเข้ากอดรอบคอเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้นกับอกเสื้อของเขา “ข้าขอโทษ... ข้าขอโทษที่เคยผลักไสท่าน ข้ามันโง่เอง”“ไม่เป็นไร” มู่หรงเจวี๋ยกอดตอบแน่น จูบกระหม่อมนางซ้ำๆ “เจ้ากลับมาแล้ว กลับมาหาข้า นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด”“กลับบ้านกันเถอะ” เขาช้อนตัวนางขึ้นอุ้ม“เจ้าค่ะ กลับบ้านของเรา”มู่หรงเจวี๋ยอุ้มภรรยาของเขาเดินฝ่าหิมะสีขาวโพลน ทิ้งตำหนักเย็นและอดีตที่ขมขื่นไว้เบื้องหลัง รอยเท้าของเขาย่ำลงบนหิมะอย่างมั่นคง มุ่งหน้าสู่แสงไฟสีส้มที่ส่องสว่างมาจากจวนราชครูในค่ำคืนที่เหน็บหนาวที่สุดนี้ จ้าวหนิงอันได้ค้นพบความจริงที่อบอุ่นที่สุด ว่า ‘บ้าน’ ไม่ใช่สถานที่

ราตรีกาลในคืนเดือนดับ ท้องฟ้าเหนือจวนราชครูมืดมิดไร้แสงดาว ลมหนาวพัดกรรโชกแรงหวีดหวิวผ่านแมกไม้จนเกิดเสียงเสียดสีน่าขนลุก ทว่าความเงียบสงบภายในเรือนพยัคฆ์คำรามกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ“โอ๊ย!”จ้าวหนิงอัน สะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก มือเรียวบางกุมหน้าท้องนูนเด่นที่บัดนี้แข็งเกร็งราวกับหินผา ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นพล่านจากบั้นเอวร้าวลงมาถึงขา เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบิดลำไส้ของนางจนแทบขาดมู่หรงเจวี๋ย ที่นอนหลับตื้นๆ อยู่ข้างกายสะดุ้งตื่นทันที สัญชาตญาณของเขารับรู้ถึงความผิดปกติได้ไวกว่าใคร“หนิงอัน! เจ้าเป็นอะไร?” เขารีบประคองภรรยาขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดเมื่อเห็นเหงื่อกาฬเม็ดโตผุดพรายเต็มหน้าผากมนของนาง“ทะ ท่านพี่ ปวด ข้าปวดท้อง” หนิงอันกัดฟันแน่น น้ำตาคลอเบ้า “เหมือน.. เหมือนจะคลอดแล้ว”คำว่า ‘คลอด’ เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางห้อง มู่หรงเจวี๋ยตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ความตื่นตระหนกแล่นพล่านในดวงตาพยัคฆ์ร้ายที่ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด“หมอ! ตามหมอเดี๋ยวนี้!” เขาตะโกนลั่นจนเสียงแหบพร่า “ใครอยู่ข้างนอก! ฮูหยินจะคลอดแล้ว! ไปตามหมอหลวงมา! เร็วเข้า!”จวนรา

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เยือกเย็นและเปี่ยมอำนาจดั่งมัจจุราชดังขึ้น ทุกคนในอุทยานทรุดตัวลงคุกเข่าทันทีโดยไม่ต้องนัดหมายมู่หรงเจวี๋ย ราชครูผู้สำเร็จราชการ เดินออกมาจากทางเดินหินอ่อน ท่าทางองอาจผ่าเผย ชุดคลุมสีดำปักลายพยัคฆ์สะบัดพลิ้ว ข้างกายเขามีสตรีโฉมงามในชุดสีฟ้าอ่อนเดินเคียงคู่มา จ้าวหนิงอัน ฮูหยินเอกแห่งจวนราชครู“ท่านพ่อ! ท่านแม่!”มู่หรงซินทิ้งแส้ลงพื้นทันที นางวิ่งถลันเข้าไปหาบิดามารดา เปลี่ยนสีหน้าจากนางมารน้อยเป็นเด็กขี้อ้อนในเสี้ยววินาที“ท่านพ่อเจ้าขา เขาจะตีลูก!” นางชี้ไปที่แม่ทัพ โผเข้ากอดขามู่หรงเจวี๋ย “ลูกกลัวจังเลยเจ้าค่ะ!”มู่หรงเจวี๋ยอุ้มลูกสาวขึ้นแนบอก จูบแก้มยุ้ยๆ ของนางด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ“โอ๋ๆ ขวัญเอ๊ยขวัญมา” เขาปลอบโยนเสียงนุ่ม “ใครหน้าไหนกล้าจะตีหัวใจของพ่อ?”เขางยหน้าขึ้นมองแม่ทัพที่กำลังโอดโอย แววตาเปลี่ยนเป็นอำมหิตทันที“เจ้าเองรึ? ที่กล้ายกมือใส่ลูกสาวข้า?”“ทะ ท่านราชครู” แม่ทัพหน้าซีด ตัวสั่นเทา “คุณหนูมู่หรง ตีลูกชายข้าก่อน นางใช้แส้”“แล้วยังไง?” มู่หรงเจวี๋ยเลิกคิ้ว “ลูกข้าตีลูกเจ้า แปลว่าลูกเจ้าทำผิด ถ้าลูกข้าอยากตี ก็ต้องยอมให้ตีสิ”“ตะ แต่”“ไม่มีแต่!