Se connecterPartager
ตอนที่55
Date de publication:
2026-05-02 12:51:00
Dernier chapitre
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่58 บทสุดท้าย
น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เยือกเย็นและเปี่ยมอำนาจดั่งมัจจุราชดังขึ้น ทุกคนในอุทยานทรุดตัวลงคุกเข่าทันทีโดยไม่ต้องนัดหมายมู่หรงเจวี๋ย ราชครูผู้สำเร็จราชการ เดินออกมาจากทางเดินหินอ่อน ท่าทางองอาจผ่าเผย ชุดคลุมสีดำปักลายพยัคฆ์สะบัดพลิ้ว ข้างกายเขามีสตรีโฉมงามในชุดสีฟ้าอ่อนเดินเคียงคู่มา จ้าวหนิงอัน ฮูหยินเอกแห่งจวนราชครู“ท่านพ่อ! ท่านแม่!”มู่หรงซินทิ้งแส้ลงพื้นทันที นางวิ่งถลันเข้าไปหาบิดามารดา เปลี่ยนสีหน้าจากนางมารน้อยเป็นเด็กขี้อ้อนในเสี้ยววินาที“ท่านพ่อเจ้าขา เขาจะตีลูก!” นางชี้ไปที่แม่ทัพ โผเข้ากอดขามู่หรงเจวี๋ย “ลูกกลัวจังเลยเจ้าค่ะ!”มู่หรงเจวี๋ยอุ้มลูกสาวขึ้นแนบอก จูบแก้มยุ้ยๆ ของนางด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ“โอ๋ๆ ขวัญเอ๊ยขวัญมา” เขาปลอบโยนเสียงนุ่ม “ใครหน้าไหนกล้าจะตีหัวใจของพ่อ?”เขางยหน้าขึ้นมองแม่ทัพที่กำลังโอดโอย แววตาเปลี่ยนเป็นอำมหิตทันที“เจ้าเองรึ? ที่กล้ายกมือใส่ลูกสาวข้า?”“ทะ ท่านราชครู” แม่ทัพหน้าซีด ตัวสั่นเทา “คุณหนูมู่หรง ตีลูกชายข้าก่อน นางใช้แส้”“แล้วยังไง?” มู่หรงเจวี๋ยเลิกคิ้ว “ลูกข้าตีลูกเจ้า แปลว่าลูกเจ้าทำผิด ถ้าลูกข้าอยากตี ก็ต้องยอมให้ตีสิ”“ตะ แต่”“ไม่มีแต่!
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่57 ด้วยชีวิต
เวลาผ่านไปจนรุ่งสาง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาในห้องหนิงอันค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ความเจ็บปวดยังคงหลงเหลืออยู่ แต่เบาบางลงมาก นางกวาดสายตามองไปรอบห้อง เห็นมู่หรงเจวี๋ยนั่งหลับสัปหงกอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งยังคงกุมมือนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“ท่านพี่” นางเรียกเบาๆมู่หรงเจวี๋ยสะดุ้งตื่นทันที “หนิงอัน! เจ้าตื่นแล้ว! เจ็บตรงไหนไหม? หิวน้ำไหม?”“ลูกล่ะเจ้าคะ” นางถามด้วยรอยยิ้มมู่หรงเจวี๋ยหันไปพยักหน้าให้แม่นมที่ยืนรออยู่มุมห้อง แม่นมอุ้มห่อผ้าสีชมพูอ่อนเดินเข้ามาส่งให้เขาราชครูหนุ่มรับทารกน้อยมาอุ้มด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ราวกับกำลังอุ้มระเบิดที่พร้อมจะแตก เขามองดูสิ่งมีชีวิตเล็กจิ๋วในอ้อมแขนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ“ลูกสาว” เขาบอกนาง ยิ้มกว้างจนตาหยี “นางตัวเล็กนิดเดียว แต่เสียงดังเหมือนข้าไม่มีผิด”เขาวางลูกน้อยลงข้างกายหนิงอัน หนิงอันมองดูใบหน้าจิ้มลิ้ม ผิวขาวอมชมพู จมูกโด่งรั้น และดวงตาที่หลับพริ้ม นี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของนาง ของขวัญที่แลกมาด้วยชีวิต“น่าเกลียดน่าชังจริง” หนิงอันน้ำตาซึม ใช้นิ้วเขี่ยแก้มยุ้ยๆ ของลูก “หน้าเหมือนท่านเลยเจ้าค่ะ”“เหมือนเจ้าต่างหาก” มู่หรงเจ
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่56 เสียงกรีดร้องแห่งชีวิตและน้ำตาพยัคฆ์
ราตรีกาลในคืนเดือนดับ ท้องฟ้าเหนือจวนราชครูมืดมิดไร้แสงดาว ลมหนาวพัดกรรโชกแรงหวีดหวิวผ่านแมกไม้จนเกิดเสียงเสียดสีน่าขนลุก ทว่าความเงียบสงบภายในเรือนพยัคฆ์คำรามกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ“โอ๊ย!”จ้าวหนิงอัน สะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก มือเรียวบางกุมหน้าท้องนูนเด่นที่บัดนี้แข็งเกร็งราวกับหินผา ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นพล่านจากบั้นเอวร้าวลงมาถึงขา เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบิดลำไส้ของนางจนแทบขาดมู่หรงเจวี๋ย ที่นอนหลับตื้นๆ อยู่ข้างกายสะดุ้งตื่นทันที สัญชาตญาณของเขารับรู้ถึงความผิดปกติได้ไวกว่าใคร“หนิงอัน! เจ้าเป็นอะไร?” เขารีบประคองภรรยาขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดเมื่อเห็นเหงื่อกาฬเม็ดโตผุดพรายเต็มหน้าผากมนของนาง“ทะ ท่านพี่ ปวด ข้าปวดท้อง” หนิงอันกัดฟันแน่น น้ำตาคลอเบ้า “เหมือน.. เหมือนจะคลอดแล้ว”คำว่า ‘คลอด’ เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางห้อง มู่หรงเจวี๋ยตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ความตื่นตระหนกแล่นพล่านในดวงตาพยัคฆ์ร้ายที่ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด“หมอ! ตามหมอเดี๋ยวนี้!” เขาตะโกนลั่นจนเสียงแหบพร่า “ใครอยู่ข้างนอก! ฮูหยินจะคลอดแล้ว! ไปตามหมอหลวงมา! เร็วเข้า!”จวนรา
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่55
“ฮะ ฮูหยิน” แม่นางหวังหน้าซีดเผือด รีบคุกเข่าลง “พวกบ่าว... พวกบ่าวแค่เอาน้ำแกงมาถวาย”หนิงอันเดินอุ้ยอ้ายเข้ามาในห้อง สายตาของนางจ้องมองถ้วยน้ำแกงสลับกับสตรีสองนางด้วยความรังเกียจ“เอาน้ำแกงมาถวาย หรือเอาตัวมาถวายกันแน่?”นางเดินมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะทำงาน มู่หรงเจวี๋ยรีบลุกขึ้นประคองภรรยาทันที“ทำไมไม่นอน?” เขาถามเสียงอ่อนโยน “ดึกแล้วน้ำค้างแรง เดี๋ยวจะไม่สบาย”“ข้าจะนอนหลับได้อย่างไร” หนิงอันปรายตามองสามี “ในเมื่อมีแมลงวันบินว่อนอยู่รอบจวน คอยจ้องจะตอมอาหารของข้า”มู่หรงเจวี๋ยหัวเราะในลำคอ “ข้าไม่ได้เชิญพวกมันเข้ามานะ”“ข้ารู้” หนิงอันหันกลับไปจ้องแม่นางทั้งสอง “ใครใช้ให้พวกเจ้าเข้ามาในเรือนใหญ่? ข้าสั่งแล้วใช่ไหมว่าห้ามเหยียบย่างเข้ามาที่นี่!”“พวกบ่าว... พวกบ่าวเห็นใจท่านราชครู” แม่นางหวังใจกล้าเถียง “ฮูหยินตั้งครรภ์ ปรนนิบัติสามีไม่ได้ บุรุษย่อมมีความต้องการ ฮูหยินจะใจแคบเก็บท่านราชครูไว้คนเดียวหรือเจ้าคะ? นี่มันผิดธรรมเนียม”เพียะ!ฝ่ามือของหนิงอันฟาดลงบนใบหน้าแม่นางหวังอย่างแรงจนหน้าหัน เลือดซึมที่มุมปาก“ใจแคบงั้นรึ?” หนิงอันแค่นหัวเราะ “ข้าไม่ได้ใจแคบ แต่ข้า ‘หวง’ เข้าใจหรือไม่!
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่54 ยาปลุกกำหนัด
“ในโลกนี้อาจจะมีคนมากมายที่โกหกเจ้า หลอกใช้เจ้า หรือทอดทิ้งเจ้า แต่จะมีคนหนึ่งที่ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ไม่ว่าเจ้าจะเป็นลูกของใคร หรือเจ้าจะเหลือตัวคนเดียวแค่ไหน เขาก็จะยังรักเจ้า”“คนๆ นั้นยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว”หนิงอันมองบุรุษตรงหน้า ผู้ชายที่นางเคยเรียกว่าปีศาจ ผู้ชายที่นางเคยเกลียดชัง แต่เขากลับเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างนางในวันที่มืดมนที่สุด เป็นคนเดียวที่ยอมแลกเลือดเนื้อเพื่อปกป้องนาง และเป็นคนเดียวที่รักนาง ในแบบที่นางเป็น“ท่านพี่” หนิงอันโผเข้ากอดรอบคอเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้นกับอกเสื้อของเขา “ข้าขอโทษ... ข้าขอโทษที่เคยผลักไสท่าน ข้ามันโง่เอง”“ไม่เป็นไร” มู่หรงเจวี๋ยกอดตอบแน่น จูบกระหม่อมนางซ้ำๆ “เจ้ากลับมาแล้ว กลับมาหาข้า นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด”“กลับบ้านกันเถอะ” เขาช้อนตัวนางขึ้นอุ้ม“เจ้าค่ะ กลับบ้านของเรา”มู่หรงเจวี๋ยอุ้มภรรยาของเขาเดินฝ่าหิมะสีขาวโพลน ทิ้งตำหนักเย็นและอดีตที่ขมขื่นไว้เบื้องหลัง รอยเท้าของเขาย่ำลงบนหิมะอย่างมั่นคง มุ่งหน้าสู่แสงไฟสีส้มที่ส่องสว่างมาจากจวนราชครูในค่ำคืนที่เหน็บหนาวที่สุดนี้ จ้าวหนิงอันได้ค้นพบความจริงที่อบอุ่นที่สุด ว่า ‘บ้าน’ ไม่ใช่สถานที่
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่53 อ้อมกอดเดียวที่เหลืออยู่
เขายกไหสุราขึ้นกระดกโดยไม่ใช้จอก น้ำสุราไหลหกเลอะเทอะเปรอะเปื้อนเสื้อผ้า แต่เขาไม่สนใจ ดื่มกินอย่างตะกละตะกลามราวกับคนอดอยากหนิงอันยืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง นางรอจนเขาวางไหสุราลง แล้วจึงตัดสินใจถามคำถามที่ค้างคาใจมาตลอดชีวิต“เสด็จพี่” นางเรียกเขาอีกครั้ง น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “หม่อมฉันมีเรื่องอยากจะถาม เป็นครั้งสุดท้าย”“ถามอะไร?” จ้าวเหยียนเช็ดปากด้วยหลังมือ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้โยกเยก “ถามว่าข้าสบายดีไหมงั้นรึ? มองดูสิ! ข้าอยู่ในนรก!”“ไม่ใช่เรื่องนั้นเพคะ” หนิงอันสบตาเขา แววตาของนางคาดคั้น “หม่อมฉันอยากรู้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่เด็กจนโต ที่เราวิ่งเล่นด้วยกัน ที่ท่านคอยปกป้องหม่อมฉัน ที่ท่านบอกว่ารักหม่อมฉันที่สุด”นางกลืนก้อนสะอื้นลงคอ“ท่านเคยรักหม่อมฉัน ในฐานะน้องสาวจริงๆ บ้างไหมเพคะ?”“เคยมีความผูกพันจริงๆ บ้างไหม? หรือทุกอย่างเป็นเพียงการเสแสร้ง?”จ้าวเหยียนนิ่งเงียบไป เขาจ้องมองหนิงอัน มองดูใบหน้าหวานละมุนที่กำลังรอคอยคำตอบด้วยความหวังอันริบหรี่เขาแสยะยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่โหดร้ายที่สุดเท่าที่หนิงอันเคยเห็น“รักรึ?” เขาแค่นเสียง “เจ้านึกว่าข้ารักเจ้าจร
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่22 แววตาวาวโรจน์
มู่หรงเจวี๋ยหันกลับมา แววตาวาวโรจน์ “เพื่อให้เจ้ารู้ความจริง ว่าความหวังของเจ้ามันริบหรี่เพียงใด”เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาหา กดดันจนนางต้องถอยหลังไปชนกับตั่งเตียง“และเพื่อให้เจ้ารู้หน้าที่ของตนเอง” เขาหยุดยืนตรงหน้านาง ใช้หลังมือไล้แก้มเนียนเบาๆ “เจ้าเป็นภรรยาข้า ในหัวสมองของเจ้าควรจะมีแต่เรื่องของ
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่8 ข้าไม่ไป
“ไม่! ข้าไม่ไป!” หนิงอันหันไปมองพี่ชายบนระเบียง สายตาตัดพ้อรุนแรง “เสด็จพี่! ทำไมท่านทำเช่นนี้! ท่านรู้ว่าเขาบริสุทธิ์! ท่านสัญญากับข้าแล้วว่าจะดูแลพวกเรา!”จ้าวเหยียนเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตาน้องสาว หัวใจของพระองค์แหลกสลายไม่ต่างกัน“ทหาร!” มู่หรงเจวี๋ยที่ยืนเงียบอยู่นาน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรีย
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่7 กับดักทิศอุดร
รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนเมืองหลวงฉางอันด้วยความสดใส แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องลงมากระทบกระเบื้องหลังคาสีเขียวมรกตของวังหลวงจนเกิดประกายระยิบระยับ นกกระจิบส่งเสียงร้องขับขานรับวันใหม่อย่างร่าเริง ราวกับโลกใบนี้ช่างเปี่ยมไปด้วยความหวังและความสุขทว่า สำหรับผู้คนในวังหลวงแล้ว แสงแดดอันอบอุ่นนี้กลับมิอาจส
จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ ตอนที่6 ไพ่ทุกใบในมือ
มู่หรงเจวี๋ยม้วนราชโองการเก็บอย่างประณีต แล้วถือมันไว้ในมือข้างหนึ่ง เขาเดินเข้าประชิดตัวฮ่องเต้ ใช้ราชโองการม้วนนั้นเคาะเบาๆ ที่บ่าของโอรสสวรรค์ เป็นกิริยาที่จาบจ้วงล่วงเกินจนโทษประหารเจ็ดชั่วโคตรก็ยังน้อยไป แต่ ณ เวลานี้ กฎหมายใดๆ ก็ไม่อาจใช้กับบุรุษผู้นี้ได้“ฝ่าบาททรงคิดจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ ว่าก
Vous vous intéresseriez aussi à
เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน114.4K Vuesโทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด125.0K Vuesเคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
ต้าซ้อ26.7K Vuesลิขิตรักภรรยาตัวร้าย
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ31.1K Vuesทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร
ภัสสพิชชา312 Vuesคล้องรักครอบครองใจ
หรงเย่า / นาย่า360 Vuesทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย
อักษรามณี1.5K Vuesฮูหยินเอก
ไป๋เหลียน/ฑริกา360 Vues
