ตอนที่ 3

บรรยากาศใต้ตึกมันเย็นยะเยือกจนผมต้องห่อไหล่ตัวเอง​ ก้มหน้านิ่งรุ่นพี่ที่กำลังว๊ากผมอยู่ชะงักเงียบกริบเหมือนเกิดเดตแอร์ขึ้น

"มะมีอะไรครับพี่เพลิง"พี่ครับมันเป็นรุ่นพี่คณะอื่นพี่จะไปกลัวมันทำไมกันผมนึก

"กูมาหาคน"เชี่ยยยผมก้มหน้างุดมากกว่าเดิมหลับตานิ่ง ถ้ากูหลับตาแล้วไม่เห็นมันๆก็ต้องไม่เห็นกูสิ

"ใครครับพี่"

"เด็กกูเอง"พอได้ฟังผมถึงกับถอนใจโล่งอกเด็กมันไม่เกี่ยวผมสิงั้นก็

"เอ่อปีไหนชั้นไหนครับผมจะได้ให้เพื่อนกาสให้ครับ"

"ปีหนึ่ง"

"เฮือก"ผมสะดุ้งภาวนาในใจสาธุหลงพ่อครับผมสัญญาว่าจะไปบูชาพระรอดมาแขวนขอให้ไม่ใช่ผมเถอะครับผมจะแก้ผ้ารำวงรอบคณะเลยถ้ามันลืมผมไปแล้ว

"น้องแซลม่อนของกูเอง"

"เชี่ยยยยยยยยยย"ผมเผลอแหกปากแล้วต้องยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง

"ฮั่นแน่มาแอบกูอยู่ตรงนี้เองมานี่มา"ผมเงยหน้าขึ้นส่ายหน้าไปมาทั้งที่มือปิดปากก้าวถอยหลังไม่สนว่าจะเหยียบหัวใครบ้างพอมีพื้นที่ให้ผมโกยผมก็ใส่เกียร์หมาเต็มที่

"ฮึบ!!! อืออออ ปล่อยดิโว๊ย"ขาผมปั่นอากาศอยู่แบบนั้นเพราะมือยาวๆมาคว้าคอเสื้อผมยกขึ้นทุกคนครับทำไมพวกมึงไม่ปกป้องเพื่อนแล้วพี่คณะผมเป็นอะไรกันครับน้องถูกรังแกแต่ทำไมทุกคนถึงยืนก้มหน้าแคะเล็บบางคนก็แกะโทรโข่งราวกับจะหาว่าเสียงมันออกมาได้ยังไงพี่ๆอีกหลายคนเค้าก็งานยุ่งนะครับเกาขามั่งโบกมือว่อนในอากาศบ้าง

"ปล่อยกูดิ๊ไอ้พี่เพลิง"ผมทนไม่ไหวแล้วครับเราต้องปกป้องอธิปไตย...เอ่อไม่ใช่สินะมันไม่เกี่ยวนี่

"เรียกกูดีๆ"ดูท่าทางพวกพี่มันสามคนสนุกสนานนะครับ

"พี่เพลิงปล่อยผมเถอะค้าบผมผิดไปแล้วอภัยให้ผมนะครับ"ผมหลับตาปี๋เมื่อรู้สึกถึงลมพัดผ่านใบหน้าตัวเอง

"หึหึ"มันจับจุกต้นมะพร้าวบนหัวผมดึงหนังยางสีดำออกปอยผมระลงปรกหน้าผากของผมจนคันยิบๆ

"ปล่อยน้องก่อนไอ้เพลิงเดี๋ยวมันตายห่าเป็นผีเฝ้าคณะหรอก"เสียงนี้...เสียงของพี่วินที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋าสองข้างมองผมแบบขำๆ

"หึหึ"ผมเกลียดเสียงหัวเราะของมันจริงๆให้ตายสิ

"ไม่ต้องกลัวนะเบ๋บี๋พี่เพลิงเค้าแค่อยากมาทำความรู้จักเท่านั้น"หู๊ยยยเสียงหล่อครับจะใครได้อีกก็พี่ธันวาคาสโนว่าของสาวๆเค้าละครับ

"ผมไม่อยากรู้จักอะครับ"ผมเถียงครับ

"มึงว่าไงนะ"เสียงโหดๆดังอยู่บนหัวเล่นเอาผมต้องรีบหดคอเอาสองมือจับปกเสื้อมาชิดกันไว้เพื่อนผมไอ้บู่กับไอ้ไผ่เลยลุกขึ้นมาหาผมรักเพื่อนครับซึ้งมากที่มันมาร่วมต่อสู้ไปพร้อมๆกับผม

"พี่ครับพวกผมขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะครับมันยิ่งโง่ๆอาจจะทำอะไรให้พวกพี่ไม่พอใจ"ไอ้ไผ่ครับโอยผมบอกทุกคนหรือยังว่าผมรักเพื่อนผมมากแค่ไหน

"มึงจะรับผิดแทนว่างั้น"น้ำตาผมจะไหลพอไอ้พี่เพลิงมันถามเพื่อนผม

"เปล่าครับผมแค่จะบอกว่าถ้าพี่ทำโทษมันเสร็จแล้วเอามาคืนที่คณะนะครับผมรอมันอยู่"

"สาดดด"คราวนี้ผมไม่กลัวแล้วครับขอมีปากเสียงกับเขาบ้างเถอะ

"พี่ผมไม่ได้ถ่ายจริงๆนะ"ผมยกมือไหว้ปะหลกๆ

"เรื่องของมึงไหนมึงมานี่ดิ๊..เห้ยกูขอเด็กกูไปนะ"ครับพี่มึงถามกูก่อนก็ได้นะครับว่าอยากไปด้วยมั๊ยผมได้แต่ค้านในใจ

"เดี๋ยวดิวะไอ้เพลิงเด็กคณะกูมึงจะเอาไปไหน"เสียงสวรรค์ครับใครๆกันที่ช่วยผมไว้สงสัยว่าใบหน้าผมมีออร่าการรอดตายไอ้พี่เพลิงได้ตบผั๊วะที่หัวผมไปทีนึง

"ทำไมวะไอ้กันต์มึงมีปัญหาเหรอ"ไอ้พี่เพลิงปล่อยแขนที่พาดออกจากคอผมแล้วมองหน้ารุ่นพี่คณะผมน่าจะเป็นปีเดียวกับพี่เพลิงมันแน่ๆพี่เขากล้าหาญมากเลยครับผมจะเอาพี่เป็นไอดอลของผม เย่!!รอดตายแล้วกู

"กูไม่มีปัญหาแต่พ่อแม่เด็กมันจะห่วงถ้ามึงเอามันไปนานๆ"

"ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวกูไปส่งมันเอง"

"ไม่เป็นไรครับพี่ผมกลับกับเพื่อนได้"ผมเสนอหน้าตัวเองพี่เพลิงมันก้มลงมองผมทำหน้าดุ

"กูถาม?"

"เปล่าครับ"ผมยิ้มแหย

"เออ"พี่เพลิงมันเลิกสนใจผมแล้วหันไปพูดกับพี่ที่ชื่อกันต์

"เด็กกูๆจัดการเองไปนะ"พี่กันต์ครับพี่ต้องเป็นฮีโร่ต่อสิครับนิ่งทำไมอย่าไปยอมมันๆเป็นมาเฟียมหาลัยพี่ไม่รู้เหรอพี่ต้องต่อต้านมันนะครับมันก้าวข้ามมาหือในคณะเราได้ยังไงสู้มันครับพี่

"เออดูแลน้องคณะกูดีๆล่ะมึง"เอ๋าไหง๋งั้นหน้าผมคงจ๋อยจนเห็นได้ชัดจนไอ้พี่เพลิงมันยกยิ้มมุมปาก

"เอ๊าไหง๋งั้นล่ะพี่"ผมแย้งแต่ตอนนี้ผมเซหลุนๆไปตามแรงลากของไอ้พี่เพลิงกับแบ็คดรอปของมันครับ

"ลาก่อยเพื่อน"ใครวะใครตะโกนผมหันไปยกนิ้วกลางให้เพื่อนคือไอ้ไผ่กับไอ้บู่ที่โบกผ้าเช็ดหน้าหยอยๆ

"เดี๋ยวดิ๊"พี่เพลิงมันหยุดหน้าเฉยจนผมต้องเอาหน้าตาอันหล่อเหลาของผมไปกระแทกกับแผ่นหลังมันจนเจ็บจมูก

"อะไร"พี่ธันมันถามครับ

"กูว่ามึงไปเอาเพื่อนมันมาด้วยดีกว่าทั้งสองคนเลย"ดีงามครับเอ้ยไม่ใช่ๆ

"พี่จะเอาพวกมันมาทำไมพวกมันไม่เกี่ยว"ผมต้องปกป้องเพื่อนครับผมหล่อทั้งใจและกาย

"กูกลัวมึงเหงา"แหมใจดี๊ดีย์นะ

"ไม่เป็นไรพี่ผม..."ครับพวกมันสองคนมายืนหน้าซีดข้างๆผมแล้วแหละตอนนี้

"มะ..มึงพี่มันจะเอาพวกเราไปฝังกลบที่ไหนวะ"ไอ้บู่กระซิบถามเสียงเบา

"กูไม่รู้หว่ะมึงพกปากกามะมั๊ย"คราวนี้ไอ้ไผ่ถามมั่งผมสองคนเลยทำหน้าสงสัย

"เอามาทำอะไรวะ"ผมกระซิบถามกลับ

"กูจะเอามาเขียนพินัยกรรม"

"เชี่ยยย"ผมกับไอ้บู่พูดพร้อมกันเลยครับ

"ไงประชุมกันเสร็จหรือยัง"ไอ้พี่เพลิงมันถาม

"พี่คือผมไม่ได้ถ่ายจริงๆนะครับเอ่อ...ถ่ายนิดเดียวพี่ลบไปเลยก็ได้ผมขอโทรสับคืนนะครับแม่ผมด่าแน่ๆอะแล้วผมไม่บอกใครด้วยว่าพี่ซ้อมคนผมสาบานเลย"ผมสูดลมเข้าปอดเฮือกใหญ่แล้วตัดสินใจพูดไม่งั้นพวกผมดับหมู่ครับ

"แล้วไงล่ะ"น๊านดูมันครับตอบแบบนี้ตายมาเยอะแล้วนะครับ พวกผมนี่แหละจะตายถ้าตอบแบบนี้

"มึงนี่มันตื่นตูมจริงๆเลยไอ้ปั๊ก"พี่เพลิงมันส่ายหัวเพื่อนผมตาโตแล้วหัวเราะก๊ากแบบไม่เกรงใจหน้าตาผมเลยให้ตายสิ

"เชี่ยม่อนหมาปั๊ก ฮ่าๆๆๆๆๆ"ไอ้ไผ่กุมท้องหัวเราะพอๆกับไอ้บู่ที่หัวเราะจนน้ำตาเล็ดบรรยากาศรอบๆตัวผมดูเบาบางลงนะครับไอ้พี่วินกับพี่ธันก็ดูชิลๆ

"เอ่องั้นพี่จะคืนโทรสับให้ผมเหรอครับ"ผมยิ้มแบบใจดีสู้เสืออยู่ๆไอ้พี่เพลิงมันก็ชะงักไปนิดแล้วก็รีบหันหน้าหนีไปคุยกับเพื่อนมันแทนผมได้ยินไม่ถนัดแต่แล้วพวกผมก็ถูกต้อนให้ขึ้นรถ suv สีดำคันใหญ่โดยที่มีพี่วินเป็นคนขับ

"ไปไหนอะ"ผมอดถามไม่ได้

"หาไรแดก"คนที่ตอบห้วนๆก็มีคนเดียวแหละครับ

"เอ้าแล้วลากพวกผมมาทำไม"คราวนี้ผมงงจริงๆนะครับ

"กูอยากกิน"สั้นๆง่ายๆแล้วพี่แกก็นั่งเอามือเท้ากับพนักแขนมองออกไปข้างนอกไม่สนใจอะไรอีกผมกับไอ้ไผ่ไอ้บู่มองหน้ากันแบบงงๆต่างกับพี่วินที่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถกับพี่ธันที่นั่งเล่นโทรสับไม่สนใจอะไร

"แล้วคืนโทรสับให้ผมได้ยังอะพี่"ผมถามแบบกล้าๆกลัวๆ

"เดี๋ยวคืนให้ทำไมใครจะโทรหามึงหรือไง"เสียงเขียวเลยครับอะไรของเค้าวะ

"เปล่าพี่เดี๋ยวแม่ผมโทรมา"ผมแก้ตัวเสียงอ่อย

"อ่อโทรมาแล้วกูบอกว่าจะพามึงไปหาอะไรกินเดี๋ยวไปส่งบ้าน"

"เห้ยแบบนี้ก็ได้เหรอพี่"ผมทำหน้าเหวอ