ตอนที่ 2

"ศิลปกรรมครับ"ผมใจเย็นที่สุดของที่สุดแล้วนะไม่ติดที่เกรงใจพี่มันทรุดแน่ผมจะซัดให้หน้าหงายเลยคอยดูนี่ถ้าลูกรักผมมีรอยแม้แต่นิดเดียวละก็ พ่อจะปกป้องลูกเองนะลูกรัก โอ๊ยไอ้บ้าก็ยังเพ้อเน๊าะกลับมาๆดึงสติแปป

"เด็กสินกำซะด้วย"พี่มันพูดจบก็เดินกลับไปหน้าตาเฉยผมถอนหายใจโล่งอกดีนะที่ไม่เจ็บตัวพี่วินกับพี่ธันส่ายหัวเล็กน้อยแล้วก็เดินตามผมนี่แทบจะกลั้นหายใจเมื่อพี่มันเดินเฉียดตัวผมไปเส้นยาแดงเลยครับกลิ่นอะไรวะโคตรหอมอะเห้ยเหมือนผมจะลืมๆอะไรไปนะ หรือทุกคนคิดว่าไงครับ

"ไปละนะหมาปั๊กน้อย"หืดหาดๆเสียงลมหายใจของผมที่สูดลมเข้าปอดจนจมูกบานด้วยความโมโห

"ผมไม่ใช่หมาว๊อย"ผมตะโกนจนสุดเสียง...ฟิ้ววววผู้อ่านได้ยินเสียงลมพัดใบไม้มั๊ยครับไอ้ที่ผมตะโกนๆไปน่ะพวกพี่มันไม่อยู่แล้วละครับใครจะกล้าเอาคอไปพาดเขียงล่ะระหว่างที่ฮึดฮัดด้วยความโมโหก็ได้ยินเสียงไอ้ไผ่กับไอ้บู่ที่ออกมาตามหาคงเห็นว่าผมหายไปนานแล้วแน่ๆเลย

"มึงมายืนจมูกบานอะไรตรงนี้วะไอ้ม่อน"น่านไอ้เชี่ยบู่ปากหมา

"จมูกกูไม่ได้บานสัด"

"งั้นมียืนทำตาโปนไอะไรแถวนี้ก็ได้"คราวนี้ไอ้ไผ่ถามมั่งผมเลยโบกหัวพวกมันไปกันคนละที

"กูมีเรื่องหว่ะ"

"ห๊ะ/ห๊ะ"พวกมันประสานเสียงกันตกใจ

"ใครกล้ามีเรื่องกับมึงวะกูอยากรู้"ไอ้ไผ่ทำหน้าสงสัย

"ไอ้พี่เพลิงเว่ย"ผมยืดอกบอกพวกมันครับ

"เชี่ย...งั้นพวกกูไปก่อนนะมึง"พวกมันก้าวถอยหลังพร้อมๆกันมองผมเหมือนตัวประหลาด

"มึงใช้เวลาในการหลับไปนานถึงกับฝันเลยเหรอวะ"ไอ้บู่ข้องใจ

"ฝันเชี่ยไรเรื่องจริงเถอะ"ผมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พวกมันฟังเดี๋ยวนะๆทุกคนหยุดก่อนไอ้ที่ลืมคือพวกผมหันขวับไปมองพี่คนที่นอนกองอยู่กับพื้นแล้วต้องรีบวิ่งเข้าไปหาโอ้โหเละเลยครับขอบอก

"พี่ครับๆเป็นไงมั่ง"พี่คนที่นอนใบหน้าบวมบูดเลยครับเสื้อขาวมีแต่รอยรองเท้าของไอ้พี่เพลิงมัน

"ซี๊ดเบาๆจุกอยู่"พี่มันเก่งนะครับยังพูดได้เป็นผมน่ะเหรอเหอะๆ สลบคาตีนตั้งแต่โดนครั้งแรกแล้วครับ

"ขอโทษๆพี่ไหวมั๊ยอะ"ไอ้บู่ถามพวกเราช่วยกันพยุงพี่เขาลุกขึ้น

"เออขอพักแปปเจ็บชิบหาย"มันก็สมควรเจ็บหรอกครับเสียงตีนกระทบเนื้อแน่นซะขนาดนั้นอะ

"แล้วพี่โดนได้ไงอะครับ"ผมยังข้องใจพวกเราพาพี่มันไปนั่งม้าหินอ่อนหน้าห้องน้ำไอ้ไผ่วิ่งดุ๊กๆเอาผ้าเช็ดหน้าไปชุบน้ำมาเช็ดให้พี่มันขนาดหน้าช้ำแบบนี้พี่มันยังดูหน้าตาดีนะครับ แหมมอนี้สะสมแต่คนหล่อหึหึผมก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกันนะเออพวกเราดูแลพี่มันจนเห็นดีขึ้นก็ขอตัวเพราะมันใกล้เวลาจะรวมคณะแล้วครับ

"พี่ชื่ออาทขอบใจนะที่ช่วยขอเบอร์หน่อยสิไม่งั้นก็ไลน์ก็ได้"พี่มันบอกผมก็ล้วงกระเป๋าเอาโทรสับยื่น...เอ๋!!โทรสับอะเชี่ยเอ้ยอยู่ที่ไอ้พี่เพลิงแล้วจะทำไงเอาคืนอะครับทีนี้แม่ต้องด่าแน่เลยฮื่อออ อยากจิครายผมนั่งทึ้งหัวตัวเองด้วยความโมโห

"เอ้ามึงนั่งถอดจิตอีกแล้วไอ้ม่อนเอาให้พี่เขาดิวะ"ไอ้ไผ่โบกหัวผมไปทีนึงผมทำท่าจะร้องไห้จนพวกมันสงสัย

"อย่าบอกนะว่าโทรสับมึงหาย"ไอ้บู่เชี่ยแม้งตอกย้ำผมส่ายหน้าเม้มปากแน่น

"ไม่หายก็เอาออกมา"ไอ้ไผ่สั่งจะเอาจากไหนไปให้มึงวะเชี่ยผมสะอื้นในใจ

"อยู่ที่พี่เพลิงมันอะ"ผมตอบด้วยน้ำเสียงหมดอาลัยตาอยาก

"เชี่ยยยย"สองเสียงประสานกันอีกแล้วพวกมึงน่าจะไปอยู่คณะประสานเสียงกันนะพี่อาทมองหน้าผม

"เดี๋ยวกูไปเอาคืนมาให้"พี่อาทที่หน้าเยินจนหมอเอายาเบตาดีนใส่ให้ไม่ถูกจุดอะคงต้องราดเอามือที่แตกเลือดซึมปนดินสีดำๆผมกวาดตามองไปทั่วตัวโธ่พี่ดูแลตัวเองก่อนดีมั๊ยก่อนจะช่วยผมน่ะ

"ไม่เป็นไรพี่เดี๋ยวผมไปเอาเอง"ผมบอกด้วยเสียงมุ่งมั่น

"โหมึงกล้ามากอะกูไม่ไปนะเป็นกำลังใจให้ที่ม้าหินอ่อนหน้าคณะ"เออครับไอ้เพื่อนเวรรักกูมากเลยละสิผมค้อนไอ้บู่ไปแรงๆทีนึง

"มึงอยากกินอะไรวะ"ไอ้ไผ่ตบไหล่ผมเบาๆผมทำหน้างงมันถอนใจ

"ก็เวลามึงนอนโรงบาลอาหารมันไม่อร่อยกูจะซื้อไปเยี่ยม"ครับเพื่อนเชี่ยแต่ละคน

"ไอ้เพ่ื่อนเชี่ยแทนที่จะให้กำลังใจ"ผมด่าแล้วไอ้บู่ก็มองนาฬิกา

"เห้ยๆได้เลาแล้วไปกันพวกมึง"พวกเราโดนขู่เอาไว้ครับใครมาช้าก็ได้เต้นท่าไก่ย่างหรือแล้วแต่ที่พี่ๆเขาจะสั่งพวกผมเตรียมใส่เกียร์หมาแต่ต้องค้างหันมามองพี่อาทที่นั่งคอตกอยู่พวกผมมองหน้ากันไปมาพี่มันคงรู้เลยเงยหน้าขึ้นมาฌบกมือไล่

"ไปเหอะกูพักแปปเดียวเดี๋ยวก็ดีแล้ว"พวกผมเลยวิ่งหน้าตั้งไปคณะหอบเป็นหมาหอบแดดเลยครับคนที่นั่งเต็มใต้ตึกเป็นน้องๆปีหนึ่งเหมือนพวกผมมีรุ่นพี่ผู้หญิงยืนถือไมค์ไฟส่องหน้าเอ้ยถือโทรโข่งประกาศเรียกป่าวๆพวกผมเลยทรุดตัวลงนั่งด้านหลังๆมีพี่ผู้ชายยืนกดดันวนไปมาระหว่างแถว

"แล้วเอาไงกับโทรสับมึงวะไอ้ม่อน"ไอ้ไผ่พอหายเหนื่อยก็เริ่มเสือกผมถอนใจ

"ยังไม่รู้หว่ะ"ผมกระซิบตอบกลับ

"กูว่านะไม่มีหวังจะได้คืนแล้วแหละพี่เพลิงมันคงกระทีบลูกมึงจนเละคาตีนอะกูว่า"

"เชี่ยโคตรให้กำลังใจกูเลยสัด"ผมด่าไอ้บู่เบาๆ

"ก็จริงหนิเสือกมีเรื่องกับใครไม่มีดันไปมีเรื่องกับเทพแห่งมอเราซวยไปเหอะมึง"ไอ้บู่ย้อนเจ็บจึกเลยครับฮื่อออใครจะไปรู้กูไม่ได้ตั้งใจนะครับ เสียงรุ่นพี่ยังประกาศปาวๆแต่พวกผมสามคนก็ไม่สนใจจะฟังคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นมารู้ตัวอีกทีก็มีรุ่นพี่คนนึงมายืนค้ำหัวอยู่แล้วครับ

"ไม่เคยคุยกันเหรอครับน้อง....น้องแซลม่อน"หน่ะกูว่าแล้ววันนี้ไม่ทันได้เช็คเวลาเดินออกบ้านด้วยสิก้าวขาผิดข้างแหง๋

"ประเปล่าครับ"ผมทำหน้าแหย

"งั้นเมื่อกี้เค้าเรียกให้แนะนำตัวไม่ทำล่ะครับหรือตูดติดกาวลุกไม่ขึ้น"โหอายครับโคตรอาย

"ผมไม่ทันฟังขอโทษครับ"ผมอายจนหน้าแดงก็ไอ้สายตาร้อยห้าสิบคู่หันมาดูฉันมันยังใช้ได้อยู่นะครับ

"เอ้าได้ยินแล้วก็ลุกสิครับหรือให้พี่อุ้มดี"ว๊อยไอ้พี่เชี่ยมึงจะแซะกูไปถึงไหนวะผมนึกในใจแต่ก็ลุกขึ้นยืนแนะนำตัวเองแล้วไอ้สายตาที่ดูผมแบบนี้มันคืออะไรครับมันเป็นยังไงไหนบอกซิ เดี๋ยวๆสายตาทุกคู่ที่มองผมน่ะมันมองผ่านผมไปครับขนคอที่ลุกชันของผมนี่มันคือะไรผมค่อยๆหันหน้าไปมองข้างหลังแล้วต้องสะดุ้งสุดตัวพวกไอ้พี่เพลิงครับ แย่แล้วนรกมาเยือนกูแล้วพ่อจ๋าแม่จ๋าลูกขอโทษที่ดูแลจนแก่เฒ่าไม่ได้.....