ตอนที่ 7

ให้ตายสิทำไมอยู่ผมก็ขนคอลุกขึ้นมานะผมหันซ้ายหันขวาเหมือนกับจะมีชัตเตอร์เกาะติดยังไงก็ไม่รู้แฮะ ผมสะบัดหน้าไปเหมือนกับหลอนๆตัวเองพิกลพอค่อยยังชั่วก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัววันนี้มีเรียนนะครับเหมือนกับจะปรับพื้นฐานเพราะต่างคนต่างมาจากหลากหลายสถาบันแต่งตัวเสร็จผมจัดแจงโทรหาเพื่อนอีกสองตัวคอลกลุ่มไลน์

3หนุ่มสินกำหล่อสาด'

**ม่อนมั๊ยม่อน :**พร้อมยังวะพวกมึง

ปลาบู่อยู่คอนโด**:** เออเจอกันหน้าตึก

​ไผ่ไงนี่ไผ่เอง : พร้อมรบเว้ย

ไอ้บู่โหวกเหวกมาตามสายไอ้ไผ่ก็ถามว่าจะเอายังไงให้มารับหรือว่าจะไปเองผมเลยบอกว่าไปเจอกันที่โน่นเลยแล้วกัน

"ตื่นแล้วเหรอลูกวันนี้ไม่ต้องปลุกเลยนะดีจัง"คุณแม่แสนสวยผมทักผมก้มลงหอมแก้มยุ้ยๆของแม่ทีนึงให้ชื่นใจ

"โตแล้วค้าบไม่ต้องเป็นภาระให้แม่ปลุกแล้ว"ผมยักคิ้ว

"ไม่ใช่เห่อเหรอลูก"

"แหมเกลียดคนรู้ทันจริงจิ๊ง"ผมหน้าบู้

"คิกๆมากินอะไรรองท้องก่อนไปเรียนสิลูกแม่ทำแซนวิซทูน่าไว้ให้ด้วยเอาไปเผื่อสองหนุ่มนั่นด้วยนะแล้วก็นี่นมของลูกแม่เห็นกินเข้าไปก็สูงเท่าเดิมเลิกกินกีกว่ามั้ง"แม่ผมแซวยิ้มๆ

"โหแม่เนี่ยเดี๋ยวก็สูงอีกเชื่อผมดิแล้วนี่พี่มี่ไปไหนอะครับ"ผมเหลียวหาพี่ซามี่เป็นพี่สาวคนเดียวของผม อ่อเขาไม่ใช่พี่จริงๆของผมหรอกครับเป็นลูกของป้าที่มาอยู่ด้วยกันที่บ้านของผมเพราะป้าเค้าตามสามีไปอยู่ที่ต่างประเทศส่วนพี่มี่เค้าอยากเรียนที่มหาลัยเมืองไทยป้าก็เลยฝากไว้ที่บ้านผม

"ผั๊วะ ..อะ..โอ๊ย"ผมร้องลั่นก็มือที่มีแรงเหมือนช้างตบหัวผมซะหัวเกือบทิ่ม

"ไงคิดถึงพี่เหรอน้อง"พี่มี่ครับตัวเล็กนิดเดียวสูงพอๆกับผม( = ="เล็กเหรอเจ้าม่อนไรท์ว่าแกอะเตี้ยมากกว่ามั้ง)ผมเบ้ปาก พี่มี่เป็นสาววายครับเห็นอะไรก็จิ้นไปหมดสาเหตุหลักๆที่พี่แกไม่ไปอยู่กับลุงกับป้าเพราะให้เหตุผลว่าจิ้นคู่ไหนไม่เท่าจิ้นหนุ่มวายไทย

"ผมถามเฉยๆเถอะพี่มี่แล้วนี่พี่จะไปไหนอะ"ผมมองผู้หญิงตัวบางหน้าใสใส่เชิ๊ตขาวกางเกงยีนส์ขาดๆสีซีดสะพายกล้องที่มีเลนส์ซูมตัวยาวเท่าไม้บรรทัดค่อยๆบรรจงวางไว้ข้างตัวก่อนจะเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงข้างๆผม

"ชั้นจะไปถ่ายรูปที่คณะ"พี่แกสวาปามแซนวิซอันใหญ่เข้าปากในคำเดียว

"มี่กินดีๆสิลูกเป็นผู้หญิงนะเดี๋ยวก็หาแฟนไม่ได้หรอก"

"โธ่น้ามินคะมี่ไม่อยากมีแฟนหรอกค่ะมี่ให้ผู้ชายเค้ารักกันยังมีความสุขซะกว่า"พี่มี่บอกหน้าเฉยแม่ผมถึงกับส่ายหน้า

"มีอย่างที่ไหนชอบเห็นผู้ชายเค้ารักกันน้าไม่เข้าใจหนูจริงๆ"

"สมัยนี้เค้าไม่แบ่งแยกแล้วค่ะรักๆกันไปเถอะอีกหน่อยโลกแตกแล้วจะมาเสียใจทีหลังว่ารักกันแล้วทำเฉยตายไปจะมานั่งเสียใจทีหลัง"

"โหพี่มี่นี่เป็นคิวปิดเหรอแหมอยากเห็นผัวพี่มี่จังเลย โอ๊ยยยเจ็บนะ"ผมแหกปากลั่นเพราะพี่แกเขกหัวผมดังป๊อก

"ชั้นไม่มีผัวแกเหอะมีผัวเมื่อไหร่ชั้นจะปิดซอยเลี้ยง"

"ระดับผมมีเมียเหอะครับ"ผมหน้าบูด

"หึหึแกไม่รู้อะไรออร่าความเคะแกอะเด่นชัดมากกกชั้นคอนเฟิร์มแกมีผัวแน่ๆ"แม่ผมมองเราสองคนเถียงกันแล้วส่ายหัวไปมาแม่ผมทันสมัยนะครับเห็นแบบนี้แล้ว

"เถียงกันอยู่ได้เดี๋ยวก็สายหรอก"ผมตาโตคว้าเอาแซนวิซคาบไว้ในปากคว้าเอานมตราวัวสีแดงมากล่องพลาสติกที่แม่เตรียมไว้ให้ผมก็ยัดๆเอาใส่ในเป้

"ไปแล้วคร้าบคนสวย"ผมวิ่งไปหอมแก้มสุดสวยแล้วกำลังจะก้าวออกจากห้องอาหารเสียงโทรศัพท์ก็แผดดังขึ้น

"ใครโทรมาวะ"ผมรีบรับสายโดยที่ไม่ทันมองว่าใคร

"ใครจะพูดกับม่อนคร้าบ"

"........."

"เอ้าเชี่ยแล้วไม่พูดวะ"ผมด่าไปใส่รองเท้าไป

"กูเอง"เห้ยผมรีบดึงโทรศัพท์ออกมาดูหน้าจอชิบหายแล้วไอ้พี่เชี่ยนั่น

"อะ..เอ่อ"ผมอึกอัก

"ไอ้ปั๊กมึงรีบออกมาดิ๊"

"ห๊ะ อะไรนะครับ"

"กูบอกให้มึงรีบออกมาหูหนวกหรือไง"ผมรีบดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูตัวเองเสียงแม้งกี่สิบเดซิเบลวะดังชิบหาย

"ออกไปไหนครับ"ผมถามงงๆ

"............"เอ๋าแล้วไม่พูดอะผมได้แต่เกาหัว

"พี่ครับ"

"มึงจะกวนตีนอีกนานมั๊ยกูบอกให้รีบออกมาจากบ้านกูรอสัด"พี่มันด่ามาเป็นบทสวดเลยครับผมตกใจก็ไอ้เสียงที่ดังลอดเข้ามานั่นด้วย

"มึงจะฆ่าน้องหรือไงไอ้เพลิง"

"ทำไมไม่พูดกับน้องมันดีๆวะไอ้เชี่ยเพลิง"บลาๆ

"นั่งทำจมูกบานอะไรตรงนี้ม่อนไม่รีบไปหรือไง"พี่มี่ครับบางทีผมก็อยากจะบีบคอพี่สาวตัวเองเหมือนกันนะ

"ใครจมูกบานออกจะหล่อ"ผมยักคิ้วแผล่บแล้วรีบเผ่นออกบ้านพอวิ่งไปเปิดประตูรั้วผมก็ต้องหลับตาแทบไม่ทัน โหมันสว่างจ้าเลยครับความหล่อของพี่ทั้งสามนั้นทิ่มแทงจนผมฝืนลืมตาไม่ไหว

"มึงจะยืนอึนอีกนานมั๊ยวะ"ไอ้พี่เพลิงเอาสองมือล้วงกระเป๋ากางเกงยืนส่วนพี่วินก็เอาสองแขนเกาะประตูรถที่เปิดอ้าเอาไว้นั่งหย่อนขาลงมา พี่ธันก็เอาศอกสองข้างเท้าหน้ารถตะแคงหน้าหันมามองผมหูยหล่อไม่บันยะบันยังกันเลยครับพวกมันจะไปมหาลัยหรือไปเดินแบบวะเนี่ย

"ยืนเอ๋ออีก"พี่เพลิงมันพาดแขนที่ใหญ่เท่าซุกมาวางบนไหล่ผม

"อ้าวพวกแก"เสียงพี่มี่ครับ

"อ้าวมี่"พี่ธันครับพี่เขาอยู่ปีเดียวกันคงจะรู้จักกันมั้งครับ

"มาทำอะไรบ้านชั้นวะ"

"นี่บ้านแกเหรอ"พี่วินเลิกคิ้ว

"ไม่ใช่ก็เหมือนใช่แล้วพวกแกรู้จักไอ้ม่อนได้ไง"

"น้องแก?"พี่ธันถาม

"ป่าวสัตว์เลี้ยงน่ะ"พี่มี่ส่ายหน้า

"ฮ่าๆๆๆๆ เออเหมือน"พี่วินแหกปากหัวเราะเหมือนคนไม่เคยหัวเราะมาแต่ชาติปางไหนผมหน้าบูด

"ไอ้ปั๊กไปขึ้นรถ"พี่เพลิงมันไม่คุยกับใครเลยครับจิกผมลากๆขึ้นรถ

"เดี๋ยวๆพวกแกอย่าพึ่งไป"พี่มี่เบรคทุกคนเอาไว้

"อะไร?"คราวนี้ไอ้พี่เพลิงถามเสียงหงุดหงิด

"มาให้ชั้นถ่ายรูปก่อนดิพวกแกมาบ้านชั้นทั้งที"

"แลกกับอะไร"พี่เพลิงถามเสียงห้วนมือก็ไม่อมปล่อยจากไหล่ผมนะครับหนักนะเว้ย

"รูปนู๊ดไอ้ม่อน"ดูพี่มี่มันดิ

"กูจะเอามาทำอะไรวะไอ้มี่"พี่วินหัวเราะ

"เออ"พี่เพลิงครับที่ตอบส่วนพวกผมอะเหรอ

".............."

"สัดเพลิงเหี้ยนะมึง"พี่ธันมันด่าแต่พี่เพลิงยักไหล่ส่วนพี่มี่อะเหรอครับหรี่ตามองผมสลับกับพี่เพลิงไปมา

"มีอะไรที่ชั้นต้องรู้มั๊ย"

"ไม่เสือกดิ"พี่เพลิงมันรู้มั๊ยครับว่าพี่มี่มันเป็นผู้หญิง

"ชั้นได้กลิ่นความวาย"

"ไวน์อะไร"คราวนี้พี่ธันมันงงโธ่ไอ้พวกไม่ทันสมัย(ผมได้แต่ด่าในใจ)

"วายเว้ย ยาโอย ไง yaoi อะรู้จักมะ"

"ไม่รู้แต่กูรีบจะถ่ายก็รีบถ่าย"พี่เพลิงมันดี๊ดีย์นะครับให้ความร่ววมมือดีมากโดยไม่ถามผมซักคำพี่มันยืนแทบจะโอบผมอยู่ละให้พี่มี่ถ่ายมีหวังครับกระจายทั่วมหาลัยแน่ๆเพราะพี่มี่เป็นเจ้าของเพจ cuteboyแถมคนตามหลักแสน

"เอ่อ..."ผมกำลังจะประท้วง

"แกกอดน้องมันหน่อยดิ"พี่มี่สั่งผมหน้าเหว๋อแต่ไอ้พี่เพลิงมันทำหน้านิ่งโอบผมมาจากข้างหลังเต็มตัวเลยครับโอยยจิครายยยย

"เลิกทำจมูกบานดิม่อน"บางทีผมก็เกลียดพี่ผมนะครับ

"ไปเหอะสายแล้ว"พี่วินเคาะกระจกรถเบาๆพี่เพลิงมันถึงเลิกเป็นนายแบบโดยเอาผมมาเป็นคนประกอบฉากซักที

"เดี๋ยวๆทำไมพวกแกถึงมารับน้องชั้นวะ"พี่มี่ทำหน้าสงสัยแต่พี่ทั้งสามมันไม่ตอบครับลากผมขึ้นรถแล้วก็หายไปกับสายลมเหลือแต่ฝุ่นให้พี่มี่ดม