Poison Love 2

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก

"เข้ามา!"

แกร๊ก!

ประตูถูกเปิดเข้ามาจากการตอบรับของชายที่นั่งอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง คิ้วหนารับกับใบหน้าเรียบนิ่ง แต่นัยน์ตานั้นแฝงไปด้วยความดุดันที่เมื่อใครก็ตามที่ถูกเขาจ้องมองเป็นอันต้องหลบสายตาทุกครั้ง

"ผมไปสืบมาแล้วครับ แต่ว่าดูเหมือนจะไม่ใช่จอร์น แต่เป็นคนที่ทำธุรกิจร่วมกับมัน"

กึก!

ปากกาที่เขาถืออยู่ถูกหักออกอย่างง่ายดาย เขาไม่คิดว่าจะไม่ใช่ไอ้จอร์น ผิดคาดจริงๆ

"ไปสืบมาว่าคนที่ทำธุรกิจร่วมกับมันคือใคร แล้วอย่าให้มันจับได้เด็ดขาด!"

ในเมื่อลอบกัดแบบนี้เขาไม่ทำอะไรก็คงไม่ได้น่ะสิ หึ! ยิ่งคนที่มันอยากท้าทายเขา เขาก็จะจัดให้มันอย่างสาสม!

"ได้ครับ เอ่อ...แผลของคุณเป็นยังไงบ้างครับ"

"ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร" เขามองไปที่แผลใต้ร่มผ้าของตัวเองที่เกิดขึ้นจากความประมาทของตัวเองด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ไม่ได้แสดงความเจ็บปวดอะไรออกมา แผลเล็กแค่นี้ไม่ทำให้เขาตายง่ายๆ

"แล้วคุณคิไลจะกลับไทยพรุ่งนี้เลยใช่มั้ยครับ"

"อืม"

"แล้วคุณหญิง..."

"กลับพร้อมกัน ช่วยจัดการเอกสารของท่านด้วยแล้วกัน"

"ได้ครับ แต่ว่าคุณคิดไลครับ"

".....?"

"เมื่อสองวันก่อนมีคนมาเยี่ยมคุณหญิงด้วยนะครับ"

"ใคร!"

"ท่านบอกว่าเป็นเพื่อนของท่านครับ แล้วก็เป็นคนไทยด้วย ผมสืบประวัติมาแล้วรู้สึกว่าจะชื่อคุณหญิงพิมลพรรณ"

"ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน มีข้อมูลอย่างอื่นอีกมั้ย"

"รู้สึกว่าตอนนี้ธุรกิจของคุณหญิงพิมลพรรณกำลังประสบปัญหาใหญ่อยู่นะครับ"

"คงไม่พ้นขอให้ช่วยสินะ ยังไงก็ช่วยสืบข้อมูลทั้งครอบครัวมาให้กูด้วยแล้วกัน"

"ได้ครับ"

หลังจากที่คนสนิทของชายหนุ่มออกไปแล้วนั้น เขาก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับหยิบเสื้อโค้ทของตัวเองพาดแขนไว้แล้วเดินออกไปด้านนอกที่เป็นห้องโถงกว้าง

บ้านพักที่เขาอยู่นั้นเป็นบ้านที่ซื้อไว้เมื่อ 2 ปีที่แล้วและเพิ่งได้มาอยู่ที่นี่เมื่อ 1 ปีก่อน เพราะเขาตั้งใจจะให้แม่ของเขามาบำบัดฟื้นฟูร่างกายและสภาพจิตใจที่นี่ เนื่องจากพ่อกับแม่ของเขาเกิดอุบัติเหตุก่อนหน้านั้นและมันทำให้ทั้งเขาและแม่สูญเสียพ่อไป นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาไปมาระหว่างสองประเทศนี้

แต่ตอนนี้ท่านสามารถเดินได้เป็นปกติแล้ว และสภาพจิตใจก็ดีขึ้นมากแล้ว เขาจึงตัดสินใจย้ายท่านกลับไปอยู่ที่ไทยอย่างถาวร เพราะยังไงที่นั่นก็คือบ้านและเขาจะได้ใช้เวลาอยู่กับท่านมากขึ้น

ตึก...ตึก...ตึก

"คิไลจะออกไปไหนลูก" น้ำเสียงที่อ่อนโยนเรียกเขาทันทีที่เห็นเขาเดินออกมาจากห้องทำงาน

"ผมจะออกไปทำธุระนิดหน่อยครับแม่" เขาเดินเข้าไปหาท่านด้วยความอ่อนน้อม ผู้หญิงที่เขาให้ความสำคัญมากที่สุดก็คือแม่อันเป็นที่รักของเขา "แม่ครับ..."

"....."

"เปล่าครับ ไม่มีอะไร" เขาคิดว่าจะถามเรื่องคุณหญิงนั่น แต่กลับเปลี่ยนใจไม่ถาม

"แม่จัดของเสร็จแล้วนะลูก พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกันแล้วใช่มั้ย"

"ครับ แม่พร้อมนะครับ"

"แม่พร้อมตั้งนานแล้วนะคิไล แม่อยากกลับไทยจะแย่อยู่แล้ว คิดถึงอะไรเดิมๆ"

หมับ!

"แม่ครับ"

"แต่ไม่ต้องเป็นห่วงแม่นะ แม่เข้มแข็งขึ้นมากแล้ว อ่อ แม่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องจะคุยกับลูก"

".....?"

"เอาไว้กลับไทยก่อนแล้วเราค่อยคุยกันนะ ตอนนี้ลูกมีธุระไม่ใช่เหรอ รีบไปก่อนเถอะ" ผู้เป็นแม่ยิ้มให้อย่างอบอุ่น

"ครับ" เขาบอกลาท่านแล้วเดินออกจากบ้านไปทันที

สายตาของผู้เป็นแม่มองตามลูกชายด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรัก เพราะถึงแม้คนอื่นจะมองลูกชายของเธอน่ากลัวยังไง แต่สำหรับเธอคิไลเป็นผู้ชายที่อบอุ่นมากๆ เขาคอยดูแลเธอเป็นอย่างดีมาตลอด ฃ

เรื่องของลูกชายเรากับบ้านนั้น หวังว่าจะเป็นผลดีนะคะคุณ...

______________

ตึก...ตึก...ตึก

ชายหนุ่มเดินไปตามทางขณะที่กำลังคุยโทรศัพท์กับปลายสาย สายตามองทอดไปยังท้องถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยห้างสรรพสินค้าและร้านอาหารมากมาย

(มึงจะกลับมาตอนไหน)

"พรุ่งนี้"

(ท่านหายดีแล้วใช่มั้ย)

"อืม"

(งั้นก็ดีแล้ว ถ้ามึงมาก็เอาเอกสารมาให้กูได้เลย อย่าช้าล่ะ ไม่งั้นกูจะไม่ให้มึงจบ หึหึหึ)

"หึ!"

ติ๊ด!

เขาวางสายจากเพื่อนสนิทที่อยู่ในไทยแล้วเดินไปตามทางที่มีร้านอาหารมากมายประดับประดาไปด้วยไฟคริสต์มาส เขามองบรรยากาศรอบๆ ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ก่อนที่จะเดินเข้าไปในตรอกด้านในลึกเข้าไปอีกแล้วไปหยุดที่หน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง

ตึก...ตึก...ตึก

เขาเดินเข้าไปในร้านอาหารชื่อดังที่เต็มไปด้วยผู้คนกำลังนั่งทานอาหารกันอยู่อย่างสบายๆ พร้อมกับเสียงเพลงที่เปิดคลอ ทำให้บรรยากาศเป็นกันเอง

สายตาอันดุดันของชายหนุ่มกวาดมองไปทั่วร้าน ก่อนที่จะไปสะดุดกับชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านใน เขาจึงเดินเข้าไปหาทันที

พรึ่บ!

"ไงครับพี่ชาย :⁠-⁠)" ชายหนุ่มที่นั่งรอเขาอยู่นั้นเอ่ยทักอย่างสนิทสนม

"ไม่เจอกันนานมึงดูโตขึ้นมากนะไอ้ไนท์" เขามองไปที่น้องชายคนสนิทด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

ไนท์ น้องชายคนสนิทของคิไล เป็นเด็กที่พ่อกับแม่ของเขารับมาเลี้ยง น้อยคนที่รู้เรื่องนี้ และเขาก็รักมันเหมือนน้องชายจริงๆ แต่เพราะเขาส่งมันมาเรียนที่นี่ตั้งแต่ม.ปลายจึงทำให้ไม่ได้เจอกันบ่อยเท่าไหร่ นานๆ ทีเขาจะนัดเจอมัน

"อีกหน่อยเราก็ได้เจอกันตลอดนั่นแหละครับ ผมจะกลับไปเรียนต่อที่ไทยแล้ว"

"ทำเรื่องแล้ว?"

"ยังครับ ที่ผมนัดพี่ออกมาก็เพราะอยากให้ช่วยเรื่องนี้นี่แหละ"

"หึ!"

"ผมอยากเรียนคณะเดียวกับพี่ มหาลัยเดียวกับพี่ ช่วยหน่อยนะครับพี่ชาย" ไนท์พูดพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา เพราะเขามีคิไลเป็นไอดอลในทุกๆ เรื่อง

หลังจากนั้นชายหนุ่มทั้งสองคนก็นั่งคุยกันเรื่องทั่วไปหลังจากที่ไม่ได้เจอกันนานจนกระทั่งถึงเวลาที่เขาต้องกลับแล้ว เพราะพรุ่งนี้เขาต้องขึ้นเครื่องแต่เช้า

"พรุ่งนี้พี่จะกลับแล้วใช่มั้ย"

"อืม แม่ก็จะกลับด้วยเหมือนกัน"

"เสียดายที่ไม่อยู่ด้วยกันในช่วงเทศกาล" ไนท์พูดเสียงอ่อน "แล้วเจอกันที่ไทยนะครับ ผมน่าจะกลับเดือนหน้าถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด"

"อืม แล้วเจอกัน"

เขาลุกเดินออกไปจากโต๊ะแล้วเดินออกไปจากบาร์นี้ทันที แต่เมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็มีอะไรบางอย่างมาชนเข้ากับเขาอย่างจัง

พรึ่บ!

ตุบ!

"แม่ง!" เขาสบถออกมาเสียงดัง

"อ่ะ! ขอโทษค่ะ" หญิงสาวที่ไม่ทันมองทาง เพราะมัวแต่ถือของมากมายจนเผลอชนเข้ากับเขาอย่างจัง กล่องมากมายหล่นลงพื้นทันที ทำให้เธอรีบก้มเก็บของทันที

"ทำอะไรน่ะพรีม! ของฉันหล่นหมดแล้วเนี่ย!" เสียงผู้หญิงอีกคนเอ่ยขึ้นมาเสียงดังจากข้างหลัง เมื่อเธอเห็นชายหนุ่มเธอถึงกับนิ่งไปทันที พร้อมกับน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด "เอ่อ...ขอโทษแทนน้องสาวฉันด้วยนะคะ"

คิไลปรายตามองหญิงสาวทั้งสองคนพลางครุ่นคิดอะไรขึ้นมา ก่อนที่จะจ้องมองหญิงสาวอีกคนที่ก้มหน้าเก็บของอยู่

"ไม่คิดว่าจะเจอคนไทยด้วยกันที่นี่นะ..."

ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น เขาก็เดินผ่านหน้าเธอไปทันที โดยไม่แม้แต่จะสนใจผู้หญิงคนนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว ก่อนที่จะพูดขึ้นมาเสียงดังที่ทำให้คนที่ยืนอยู่นั้นถึงกับทำตัวไม่ถูกด้วยความอาย

"มือก็ไม่ได้ถืออะไร ช่วยน้องหน่อยก็ได้นะ!"

ที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องพูดก็ได้ แต่เพราะมันรู้สึกรำคาญสายตาและเขาเป็นคนที่ไม่ชอบคนเอาเปรียบคนอื่นจึงพูดออกไปแบบนั้น

เขาจำพวกเธอสองคนได้ เพราะผู้หญิงพวกนั้นเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์ที่เขามีเรื่องกับคนของจอร์น เด็กคนนั้นที่ก้มลงเก็บของเป็นคนที่ตะโกนเตือนเขา ส่วนอีกคนคงไม่ต้องพูดถึง ไม่คิดว่ามันจะบังเอิญขนาดนี้ เพราะพวกเธอเองก็เป็นคนไทยเหมือนกัน

หึ! คงไม่บังเอิญเจอกันอีกนะ...

🔶🔶🔶🔶

📌ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยของไรท์ด้วยน๊าา

💢อย่าลืมกดไลก์ คอมเมนต์ รีวิวกันเข้ามาเยอะๆ นะง๊าบบบ😘🥰