Poison Love 3

1 สัปดาห์ต่อมา

ตึก...ตึก...ตึก

หญิงสาวในชุดนักศึกษาที่สวมทับด้วยเสื้อช๊อปคณะของวิศวะกับกระโปรงทรงเอสั้นอย่างถูกระเบียบกับรองเท้าผ้าใบตัวโปรด ผมยาวถูกมัดรวบตึงเพราะเธอเป็นคนขี้ร้อนเอามากๆ นานๆ ทีจึงจะปล่อยผมกับใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆ เพราะเธอเป็นคนไม่ค่อยแต่งเท่าไหร่ แต่ถ้าไปมหาลัยแบบนี้จะแต่งให้เบาบาง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ดูสวยและมีเสน่ห์เหมือนเดิม

"พรีม จะออกไปพร้อมกับลุงเลยมั้ย เดี๋ยวรอพี่แพทก่อนแล้วเราออกไปพร้อมกัน"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พรีมไปเองได้ เดี๋ยวคุณหญิงจะไม่พอใจเอานะคะคุณลุง ^⁠_⁠^" เธอพูดกับผู้เป็นพ่อด้วยรอยยิ้มเหมือนทุกครั้ง แต่ไม่ลืมที่จะเอ่ยถึงใครอีกคนที่ไม่ชอบหน้าเธอมากๆ "พรีมไปก่อนนะคะ"

"เดี๋ยวยัยพรีม!"

"มีอะไรหรือเปล่าคะพี่แพท" เธอถามพี่สาวที่เรียกเธอ

"ฝากเอาเอกสารไปส่งให้ฉันหน่อยสิ เดี๋ยวฉันต้องไปเข้ากิจกรรมอีก"

"เอกสารอะไรเหรอคะ?"

"ไม่ต้องถามมากแค่เอาเอกสารไปส่งให้ฉันก็พอ"

"งั้นพี่ก็คงต้องเอาไปส่งเองนะคะ เช้านี้พรีมก็ไม่ว่างเหมือนกัน" เธอต้องรีบเอารายงานไปเข้าเล่มอีก วันนี้เธอจึงค่อนข้างไปมหาลัยเช้ากว่าปกติ "พรีมไปก่อนนะคะ"

"พรีม! ยัยพรีม!"

"พอแล้วแพท น้องก็มีธุระต้องไปทำเหมือนกัน"

เสียงตะโกนเรียกดังจากข้างหลังเธอ แต่นั่นก็ไม่ทำให้เธอกลับไปเอาเอกสารนั่นหรอกนะ เพราะเธอรีบมากจริงๆ และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่แพทชอบให้เธอทำอะไรให้ โดยที่ตัวเองนั้นก็ไม่ได้ยุ่งหรือมีธุระอะไรมากมาย

ร่างบางรอรถเมล์ไม่นานก็รีบขึ้นไปทันที จนกระทั่งมาถึงหน้ามหาลัยของเธอ จึงรีบลงจากรถแล้วไปหาเพื่อนสนิทที่นัดกันไว้

"พรีม/พรีม!"

"โทษทีที่มาช้า"

"แค่ 10 นาทีเองไม่เป็นไรหรอก"

"เฟิร์น"

"ฉันไม่ได้ว่าอะไรจริงๆ นะ :⁠-⁠)"

"จ้าาา"

เฟิร์นคือเพื่อนคนสนิทของเธอ เราทั้งคู่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่มัธยมจนตอนนี้ก็เรียนมหาลัยเดียวกัน แต่คนละคณะ เธอกับเพื่อนคนนี้เรียกได้ว่าสนิทกันมากที่สุดเลยก็ว่าได้ ถึงแม้เฟิร์นจะดูเป็นคนพูดตรงๆ ห้าวๆ แต่ขอบอกเลยว่ายัยนี่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอจริงๆ

"แล้วนี่ไปเที่ยวกับครอบครัวที่แสนจะอบอุ่นมาคงไม่ได้แผลกลับมาหรอกนะ"

"อย่ามาประชด"

เธอคิดถึงตอนที่ไปต่างประเทศก็อดคิดถึงบรรยากาศแบบนั้นไม่ได้เลยจริงๆ เพราะเธอเป็นคนชอบฤดูหนาวเอามากๆ เลยน่ะสิ

"ก็มันจริงนี่"

"ไม่มีหรอกน่า ฉันเชื่อฟังคุณหญิงกับพี่แพททุกอย่าง!" เธอพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ถึงอย่างนั้นภายในใจเธอกลับไม่ยิ้มตามเลย

"เหอะ! พวกนั้นคงอยากให้แกเป็นครอบครัวเดียวกันหรอกนะ อ่อ ยกเว้นลุงของแกน่ะ"

"เฟิร์น!"

"ตกลงแกจะไม่ย้ายคณะจริงๆ"

"อืม เปลี่ยนใจแล้วล่ะ ถึงไม่มีเพื่อนผู้หญิงก็ยังทีเพื่อนผู้ชาย"

"ยัยพวกนั้นก็ยิ่งหมั่นไส้แกอีกน่ะสิพรีม คิดให้ดีๆ ล่ะ เฮ้อออ...อย่างว่าแหละนะเพื่อนฉันมันสวยจริงๆ"

"หยุดพูดไร้สาระได้แล้วน่า ไปกันเถอะ เดี๋ยวรายงานของฉันจะไม่เสร็จจริงๆ เพราะมัวแต่คุยกับแกอยู่เนี่ย"

"อืม"

ทั้งสองคนรีบเดินไปที่ร้านถ่ายเอกสารของมหาวิทยาลัยและรีบเข้าเล่มรายงานของตัวเองทันที หลังจากนั้นจึงแยกย้ายกันไปที่คณะของตัวเอง

_____________

วันนี้เธอมีเรียนแค่วิชาเดียว แต่กลับรู้สึกเหมือนเรียนหลายวิชายังไงไม่รู้สิ

ตั้งแต่ที่เธอเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เธอคิดว่ามันจะดีกว่าม.ปลายซะอีก แต่กลับกันมันทั้งยาก งานก็เยอะ ยิ่งเธอไม่มีเพื่อนที่เรียนคณะเดียวกันเลยนั้นยิ่งยากเข้าไปอีก

เฮ้อ นี่แค่ปีแรกเองนะ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองจะไปไม่รอดซะแล้วสิ...

"สำหรับเด็กปี 1 ที่เพิ่งจะสนิทกันได้ไม่นาน อาจารย์คิดว่าโปรเจคที่อาจารย์ให้ทำจะช่วยทำให้พวกเราสนิทกันมากขึ้นนะคะ...." อาจารย์พูดถึงเรื่องรายงานกลุ่มที่ไม่ว่าวิชาไหนก็จะมีงานกลุ่มกันทั้งนั้น นี่เป็นวิชาที่ 3 แล้วที่เธอต้องทำงานกลุ่ม "ส่งความคืบหน้าให้อาจารย์อาทิตย์หน้านะคะ" พออาจารย์พพูดจบก็เดินออกไปทันที

ครืดดด!

กึก!

ระหว่างที่พรีมกำลังเก็บของอยู่นั้น เพื่อนผู้ชายที่เรียนเอกเดียวกันก็เดินเข้ามาหาเธอ

"พรีม"

"หืม?"

"มีกลุ่มอยู่มั้ย อยู่กลุ่มเดียวกันหรือเปล่า" เขาถามเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

"ฉันอยู่ได้เหรอ?" ฉันถามกลับทันทีพลางมองไปรอบๆ ห้องที่มีเพื่อนคนอื่นกำลังมองมาที่ฉันอยู่

ผู้ชายที่เข้ามาทักพรีมนั้นเป็นถึงเดือนคณะ และก็คงไม่ต้องพูดถึงความหล่อ เก่ง เพราะเขานั้นมีครบจริงๆ

"อยู่ได้ดิ ตกลงหรือเปล่า"

"อืม"

"ถ้าจะทำเดี๋ยวบอกอีกทีแล้วกัน"

"อืม"

หลังจากที่เพื่อนผู้ชายคนนั้นเดินออกไป ทุกสายตาของพวกผู้หญิงต่างมองมาที่ร่างบางพร้อมกับหันไปซุบซิบกัน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงได้ยินมันอยู่ดี แต่แค่ไม่ใส่ใจ เพราะเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เปิดเทอมแล้ว เธอก็ไม่รู้สาเหตุที่แท้จริงเหมือนกันว่าทำไมเพื่อนถึงไม่พูดหรือไม่คุยกับเธอเลย ทั้งๆ ที่เธอก็พยายามเข้าหามาโดยตลอด แต่กลับโดนเมินทุกครั้ง เธอจึงเลือกที่จะคุยกับเพื่อนผู้ชายมากกว่า เพราะรู้สึกสบายใจ ไม่ต้องมานั่งปั้นหน้าเข้าหากัน เหนื่อยเปล่าๆ

หลังจากที่เรียนเสร็จ ร่างบางเดินออกมาที่หน้ามหาวิทยาลัยคนเดียว เพราะเพื่อนสนิทของเธอนั้นมีเรียนตอนบ่ายอีกเธอจึงกลับคนเดียว

เธอเลือกที่จะนั่งรถเมล์เพื่อไปห้างแห่งหนึ่งใจกลางกรุง เพราะต้องการที่จะซื้ออุปกรณ์วาดภาพ ซึ่งเป็นงานอดิเรกของเธอ

ตึก...ตึก...ตึก

เธอเดินไปที่มุมประจำก่อนที่สอดสายตามองหาอุปกรณ์วาดภาพ พอเห็นสิ่งที่ต้องการจึงเดินเข้าไปหยิบมันทันที

พรึ่บ!

"อ่ะ!"

"หืม"

"เอาก่อนเลยค่ะ ^⁠_⁠^"

"ขอบใจนะจ๊ะหนู"

เธอมองหญิงวัยกลางคนที่กำลังเลือกแผ่นกระดาษวาดภาพ ดูจากใบหน้าที่ยังดูสวย อ่อนวัยเหมือนกับว่าดูแลตัวเองอย่างดี รวมถึงท่าทางและการแต่งตัวของท่านแล้วคงเป็นคนมีฐานะแน่นอน

"หนูชอบวาดภาพเหรอจ๊ะ"

"คะ!" เพราะมัวแต่เหม่อมอง จึงตกใจเล็กน้อยที่คุณน้าคนนี้พูดกับเธอ "อ่อ ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ แต่แค่วาดเป็นงานอดิเรกเฉยๆ ค่ะ"

"แบบนี้นี่เอง อ่ะ! ฉันเลือกเสร็จแล้วล่ะจ๊ะ"

"ค่ะ ^⁠_⁠^"

พรึ่บ!

ตุบ!

"คุณน้าคะ! เป็นอะไรหรือเปล่าคะ" เธอประคองแขนท่านไว้อย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าท่านทำท่าจะล้มลง

"ฉันเวียนหัวนิดหน่อยน่ะจ๊ะ ขอบใจมากนะหนู"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณน้าไหวมั้ยคะ" เธอถามท่านด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่สายตาจะสอดส่องหาคนที่คิดว่าจะมากับท่านด้วย "คุณน้ามากับใครเหรอคะ"

"ฉันนั่งรถมาคนเดียว คิดว่าจะออกมาซื้ออุปกรณ์พวกนี้เสร็จก็จะกลับแล้วล่ะจ๊ะ อีกอย่างแอบลูกชายมาด้วยน่ะ" ท่านกระซิบประโยคหลังให้ฉันฟัง จนฉันอดยิ้มไม่ได้จริงๆ

"คุณน้าโทรให้ลูกชายมารับสิคะ หนูว่ามันจะดีกว่าถ้านะนั่งแท็กซี่กลับคนเดียวนะคะ"

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ บ้านฉันอยู่ใกล้แค่นี้เอง ขอบใจมากนะจ๊ะหนูที่เป็นห่วง"

"ค่ะ"

ร่างบางได้แต่ยืนมองหญิงวัยกลางคนคนนั้นเดินจากไปนิ่งๆ แล้วเดินเลือกซื้อของที่เหลือต่อจนเสร็จสิ้น....

ตึก...ตึก...ตึก

"เอ๊ะ นั่นคุณน้าคนนั้นนี่นา" เธอเดินเข้าไปหาท่านที่นั่งรอใครอยู่ "ยังไม่กลับอีกเหรอคะ"

"อ้าว หนูนี่เอง ยังหรอกจ้ะ ฉันกำลังรอลูกชายมารับน่ะ แล้วหนูล่ะจ๊ะซื้อของเสร็จเรียบร้อยดีใช่มั้ย"

"ค่ะ หนูกำลังจะกลับแล้วเจอคุณน้าก่อน"

"เอ๊ะ! นั่นไงรถลูกชายฉัน หนูมายังไงจ๊ะ" ท่านหันมาหาเธอพร้อมกับถามด้วยรอยยิ้ม

"อ่อ นั่งรถเมล์มาค่ะ ลูกชายคุณน้ามาแล้ว งั้นหนูกลับก่อนนะคะ"

"เดี๋ยวฉันไปส่งหนูดีกว่านะ จะได้ตอบแทนที่หนูช่วยฉันก่อนหน้านี้"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณน้า" เธอที่กำลังจะเดินออกไป เพราะไม่อยากให้ท่านไปส่งนั้นก็ต้องรีบประคองท่านอีกครั้ง เพราะดูท่านกำลังจะล้ม

พรึ่บ!

"คุณน้า!"

เกือบไปแล้ว

"เดี๋ยวหนูประคองไปที่รถนะคะ" เธอพาท่านเดินไปข้างหน้าที่มีรถยนต์คันหรูกำลังขับเข้ามาจอดตรงหน้าเธอพอดี

"ค่อยๆ เดินนะคะ"

"ขอบใจมากนะจ๊ะ"

หมับ!

"ทำอะไรแม่ฉัน!!"

"เฮือกกก!!"

พรึ่บ!

กึก!

ตุบ!

"โอ๊ย!"

เธอถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัวจึงล้มลงกับพื้นอย่างแรง ก่อนที่จะร้องออกมาด้วยความเจ็บแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่ผลักเธออย่างไม่พอใจ

"มาผลักฉันทำไมเนี่ย! ซี๊ดดดด!"

เจ็บชะมัดเลย!

"คิไล!"

"เธอเป็นใคร!"

".....!!"

🔷🔷🔷🔷

📍เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย

👇คอมเมนต์กันเข้ามาได้น๊าา🙏

🥹😍