Mag-log in1 สัปดาห์ต่อมา... ข่าวคราวของคิไลและพรีมดังกระฉ่อนไปทั่วมหาวิทยาลัย ต่อจากข่าวของดีเคย์และเลิฟ ถึงแม้ว่าจะมีข่าวเรื่องความรักของพวกเขา แต่ยังไงการใช้ชีวิตของเธอก็เป็นปกติตามเดิม "พวกฉันกลับก่อนนะพรีม" "อื้ม" เธอโบกมือให้กับเพื่อนทั้งสอง ก่อนที่ตัวเองจะเดินเข้าไปที่ใต้ตึกสภาเพื่อรอคนรัก เพราะทั้งสองนัดกันไว้ว่าจะไปทานข้าวกับแม่ของเขาที่บ้าน สายตาหลายคู่มองมาที่เธอแล้วหันไปกระซิบกระซาบกัน แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ก่อนที่เธอจะก้มหน้าทำอะไรบางอย่างเพื่อรอเขา "ทำไมไม่โทรมา" เสียงเข้มเอ่ยขึ้น ทำให้เธอรีบเก็บกระดาษวาดภาพของตัวเองทันทีเพื่อไม่ให้เขาเห็น "พรีมไม่ได้รอนานค่ะ อ่ะ สวัสดีค่ะพี่เลิฟ" "จ๊ะ ไว้ถ้าว่างตรงกันเมื่อไหร่ไปเที่ยวกันนะ" "ค่ะ" "เอ่อ...คิไล ดีเคย์?" "อยู่ข้างบน" "อ่อ งั้นพี่ไปก่อนนะ" เธอยิ้มให้กับพี่เลิฟ แฟนของพี่ดีเคย์ ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาพี่คิไลที่กำลังมองเธออยู่ "ไปกันเถอะค่ะ คุณน้าคงรอนานแล้ว" "วันนี้วันอะไร" จู่ๆ คิไลก็ถามเธอขึ้นมา แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ เขาก็ถึงกับถอนหายใจแล้วเดินไปข้างหน้าทันที "
ซ่าาาา...ซ่าาาา ซ่าาาา... "กรี๊ดดดดด ฮ่าฮ่าฮ่า" เสียงคลื่นทะเลที่ซัดกระทบฝั่งอย่างแรงทำให้หญิงสาวที่กำลังเล่นน้ำทะเลอยู่ส่งเสียงร้องออกมาแล้วก็หัวเราะคนเดียว พอหันกลับไปมองลืมตาชายหนุ่มที่นั่งมองเธออยู่เธอก็ยิ้มให้เขาแล้วตะโกนเรียกให้มาเล่นน้ำทะเลด้วยกัน "มาเล่นด้วยกันสิคะพี่คิไล วันนี้วันสุดท้ายแล้วนะคะ!" เมื่อคืนก่อนหลังจากที่พวกเพื่อนๆ รวมถึงครอบครัวของพี่ดีเคย์ที่มาเซอร์ไพรส์ให้กับพี่เลิฟในการขอแต่งงานก็เสร็จสิ้นไปด้วยดี ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนั้นสร้างความประทับใจให้กับเธอจริงๆ เธอคิดว่าต่อจากนี้ชีวิตของรุ่นพี่ทั้งสองจะต้องมีความสุขที่สุด เพราะมีของขวัญสุดแสนจะพิเศษที่อยู่ในท้องของพี่เลิฟด้วย "ขึ้นมาได้แล้ว เดี๋ยวจะเป็นหวัด" เสียงเข้มเอ่ยเรียกเธอ "ขออีก 10 นาทีค่ะ" เธอต่อรองเวลาราวกับเด็กน้อย ซึ่งเขาก็ยอมให้อยู่ดี หญิงสาวก็ยังคงเล่นต่ออีกสักพัก ซึ่งเธอเล่นมาประมาณ 2 ชั่วโมงแล้วและตอนนี้ก็เริ่มมืดมากแล้ว เพราะเธอเลือกที่จะเล่นน้ำในช่วงเย็นแทนที่จะเล่นในตอนกลางเช้าหรือกลางวัน เพราะเธอมัวแต่ไปเที่ยวที่อื่นกับชายหนุ่ม หลังจากที่ได้เล่นน้ำทะเลอย่างพอใจแล้ว ร่างบางเดินเข้า
"พี่รักเธอ พรีมายา" "พี่รักเธอ พรีมายา" หมับ! "พรีม!" "เฮือกกก!!" "เป็นอะไรของแกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว อย่าบอกนะว่าเขินที่พี่คิไลบอกรักอ่ะ" "เฟิร์น!" ฉันไม่น่าบอกยัยเพื่อนคนนี้เลยจริงๆ ถึงแม้ว่าจะผ่านมาหลายอาทิตย์แล้วก็ตาม แต่คำพูดที่พี่คิไลบอกรักเธอในคืนนั้นมันก็ยังคงดังก้องกังวานอยู่ในหัวของเธอมาตลอด เธอคิดว่าตอนนั้นตัวเองอาจจะหูแว่วไปด้วยซ้ำ แต่เขาก็ยังย้ำคำเดิมมันถึงทำให้เธอช็อกจนทำตัวไม่ถูกมาจนถึงทุกวันนี้ ที่พอเจอหน้าเขาทีไรเธอก็จะหน้าแดง หัวใจเต้นรัวเร็วตลอดแม้ว่าตอนนี้เธอจะอยู่ที่เดียวกับเขาก็ตาม "ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันดูแกออกนะ" "ฉันไม่น่าเล่าให้แกฟังเลย" "แกไม่เล่าฉันก็พอดูออกแหละ แต่ไอ้เรื่องที่บอกรักเนี่ย พี่เขาบอกรักแกยังไงเหรอ?" เฟิร์นคาดคั้นจะเอาคำตอบให้ได้ "ไม่บอก! กลับกันได้แล้ว" "โอเคๆ" หลังจากนั้นทั้งสองสาวก็เดินออกจากห้างแล้วเฟิร์นที่เป็นเพื่อนของพรีมก็ไปส่งเธอที่บ้านหลังหนึ่งที่เธอเคยมาส่งเมื่อวันก่อน กึก! "ขอบใจนะที่ไปช่วยเลือกเป็นเพื่อน" "สบายมาก อ่อ มีชุดหนึ่งที่ฉันอยากให้แกใส่เป็นพิเศษ อย่าลืมเอาไปด้วยล่ะ" "หืม? ชุดอะไรเหรอ แกช่วยฉันเลือกแค่ชุดว่ายน
1 สัปดาห์ต่อมา... หลังจากที่ผ่านสถานการณ์เลวร้าย ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง แต่ยังมีเรื่องหนึ่งที่ทำให้หญิงสาวนั่งเหม่อคิดเรื่องอะไรบางอย่างในหัวตลอดช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้ก็คือเรื่องของครอบครัวลุงเธอ ที่ตอนนี้ยังอยู่ในเรือนจำและพอเธอจะขอเยี่ยมก็ไม่ได้อีก เพราะทั้งสองคนไม่อยากพบเธอ ไหนจะเรื่องของพี่แพทที่ตอนนี้กำลังรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเพราะปัญหาสุขภาพจิตที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนมันทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ เพราะครอบครัวนั้นก็เป็นคนเลี้ยงดูเธอมาจนถึงทุกวันนี้ ชายหนุ่มที่สังเกตเธอมาตลอดตัดสินใจถามเธอ เพราะตอนแรกเขาคิดว่าเธอจะเล่าให้เขาฟังเอง แต่เธอกลับเก็บมันไว้ในใจคนเดียว "เหม่ออะไร" "เปล่าค่ะ แล้วนี่เราจะไปกันได้หรือยังคะ?" เธอเปลี่ยนเรื่องทันที "อืม" "ไปกันเถอะค่ะ" "ชุดนี้?" "ค่ะ" พรีมยิ้มให้กับกับชายหนุ่ม แล้วเดินนำออกไปข้างนอกทันที เพราะถ้าขืนอยู่ที่ห้องต่อมีหวังเธอได้กลับไปเปลี่ยนชุดอีกแน่ เพราะก่อนหน้านี้เธอถูกเขาบอกให้เปลี่ยนไปสองชุดแล้วน่ะสิ! หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ขึ้นรถไปโดยที่ชายหนุ่มที่เป็นคนขับยังคงทำหน้าบึ้งตลอดทางจนมาถึงที่ผับของเพื่อนเขา และเมื่อ
"พบศพนายภพพิพัฒน์และลูกน้องถูกยิงเสียที่โรงแรมร้างแห่งหนึ่ง โดยคาดว่าคนร้ายจะเป็นคู่อริ ตอนนี้ยังตามจับตัวไม่ได้....." พรึ่บ! "ครอบครัวของนายภพพิพัฒน์ถูกตั้งข้อหาสมรู้ร่วมคิดในการฆาตกรรมนายอัครเดชที่เสียชีวิตเมื่อ 2 ปีก่อน...." ไม่ว่าจะเปิดเข้าโซเชียลแต่ละแพลตฟอร์มหรือเปิดทีวีแต่ละช่องก็มีแต่ข่าวของนายภพพิพัฒน์และครอบครัวของเขา ที่ตอนนี้กำลังเป็นข่าวดังอย่างมาก พรึ่บ! กึก! "ในที่สุดผลกรรมก็ตามทันคนแบบนี้จนได้สินะ" เดม่อนเอ่ยขึ้น "ไม่ใช่กรรมแต่เป็นคิไลมากกว่านะ" ดีเคย์พูดพร้อมกับนั่งจิบกาแฟมองหน้าคิไล ตอนนี้ทั้งสามหนุ่มกำลังนั่งพูดคุยกันเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมาที่คอนโดที่พวกเขาชอบมาสิงสถิตกันที่นี่ เพราะหลังจากเกิดเรื่องผ่านไป 1 วันข่าวก็เผยแพร่ในทันที โดยที่มีเดม่อนและดีเคย์ให้ความช่วยเหลือคิไลในเรื่องของคดี "กูได้ยินว่ายัยแพทไม่ยอมพูดอะไรเลย? มึงอย่าบอกนะว่ายัยนั่นเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด?" เดม่อนถามคิไล "อืม" "คนไม่เคยเจออะไรแบบนี้คงช็อกไปเหมือนกัน แล้วถ้ายัยนั่นให้การว่าเป็นมึงที่ฆ่าพี่ชายตัวเอง?" "คงไม่มีใครเชื่อ" "เพราะมึงทำให้ยัยนั่นเป็นบ้าน่ะสิวะ กูเห็น
บรื้นนนน! ปัง! ปัง! เพล้ง! เอี๊ยดดด! รถยนต์จอดสนิทที่ริมทางเพราะถูกยิงที่ยางรถ ทำให้ชายหนุ่มและพวกลูกน้องที่ตามมาด้านหลังลงจากรถแล้วกระหน่ำยิงไปที่บุคคลที่อยู่ตรงหน้า ทำให้เกิดการปะทะกันอย่างดุเดือด "ผมจะยิงสกัดพวกมันไว้ คุณคิไลตามมันไปกับคนที่เหลือของเรา!" ปัง! ปัง! เพล้ง! เพล้ง! คิไลกับพวกของเขาตามพวกมันที่ไปทางโรงแรมร้างที่อยู่ข้างทางด้านใน โดยเขาให้ลูกน้องแยกกันไปอีกทางหนึ่ง "จับเป็นไม่ได้ก็จับตายให้หมด!!" น้ำเสียงที่เอ่ยกับลูกน้องเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว ตึก...ตึก...ตึก เขาค่อยๆ เดินเข้าไปด้านในที่เต็มไปด้วยฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นที่ซ่อนตัวชั้นดีเลยสำหรับไอ้ภพพิพัฒน์! กึก! พรึ่บ! ปัง! ปัง! ปัง! เพล้ง! "damn!!" คิไลสบถออกมาเมื่อถูกลอบยิงจากด้านหลัง แต่เขาก็สามารถหลบลูกกระสุนได้ แล้วโต้กลับสวนไปในทันที ปัง! กึก! "วันนี้มึงได้ตายตามพ่อมึงไปแน่ไอ้คิไล!!" ภพพิพัฒน์ตะโกนขึ้นมาเสียงดังด้วยความเกลียดแค้น คิไลไม่ได้โต้ตอบอะไร เขาเพียงแค่ฟังเสียงที่มันพล่ามเพื่อหาต้นตอของเสียงนั้น "มึงอยากรู้มั้ยทำไมกูถึงฆ่าพ่อมึง!" "คุณคิไล..." ชู่~~ "ทางนั
หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีขาวสวมทับด้วยเสื้อคลุมยีนที่เข้ากับกางเกงยีนขายาวกับรองเท้าผ้าใบคู่ใจ ผมยาวถูกปล่อยสยายกลางหลัง ตอนนี้เธอกำลังยืนรอใครบางคนอยู่หน้ามหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงและเข้ายากมากอีกมหาวิทยาลัยหนึ่ง เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะสมัครที่นี่ให้เธอ เพราะทั้งค่าเทอมที่ดูจากนักศีกษาของที่นี่ก็รู้แ
สวบบบบ! "กรี๊ดดดด!" พรีมกรีดร้องเสียงดังลั่นเมื่อคิไลส่งแก่นกายร้อนเข้าไปในร่องสาวอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ "แม่ง! แน่นว่ะ!" พรึ่บๆๆ "เจ็บ! อะ...เอามันออกไปนะ!" เธอดิ้นไปมาด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา "อย่าดิ้น!" "ไม่ๆๆ ฉะ...ฉันเจ็บ ฮึก!" ตุบๆๆ มือบางทุบอกแกร่งไม่หยุด แต่ก็ถูกมื
หลายวันผ่านไปทุกอย่างเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้งรวมถึงจิตใจของเธอที่เริ่มดีขึ้นมากกว่าเดิม พรีมายากลับมาสดใสขึ้นอีกครั้ง เพราะเธอพยายามตั้งสติและปล่อยผ่านกับเรื่องที่ผ่านมา วันนี้เธอมาเรียนตามปกติและกำลังนั่งรอเพื่อนที่ม้าหินอ่อนตรงหน้าตึกคณะ เพราะวันนี้เธอไม่มีกิจกรรมรับน้อง "น้องครับ" ".....
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! "โอ๊ย!" ใบหน้าของหญิงสาวหันไปตามแรงตบจนเธอร้องเสียงหลงออกมา เพราะมันไม่ใช่แค่ครั้งเดียว เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดทางร่างกาย ทำให้เธอแทบไม่ได้สติแล้วในตอนนี้ หลังจากที่กลับมาจากบ้านหลังนั้น พรีมายาก็ถูกคุณหญิงของบ้านทำร้ายร่างกายด้วยความโกรธที่มาสวมรอยเป็นลูกสาวของท่าน ถึง







