Poison Love 4

KILAI Part

บรื้นนนนน...

รถยนต์ขับไปท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถมากมาย สายตาคมดุมองทางด้านหน้าด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แต่ภายในใจเต็มไปด้วยความหงุดหงิดเมื่อเขาเหลือบมองกระจกหลังที่เห็นผู้หญิงทั้งสองคนนั่งคุยกันอยู่

"หนูอยู่แถวนี้เหรอจ๊ะ"

"อะ...อ่อ ใช่ค่ะ แต่ว่าคุณน้าไม่จำเป็นต้องมาส่งหนูก็ได้นะคะ หนูกลับเองได้จริงๆ"

"ไม่ได้หรอก หนูช่วยฉันนะจ๊ะ อีกอย่างฉันอยากจะขอโทษแทนลูกชายฉันด้วย"

"ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะค่ะ แต่ว่าหนูเกรงใจจริงๆ"

"หึ! มารยา!" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หมั่นไส้ เพราะผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่พูดจริงๆ

"พะ...พูดอะไรของคุณน่ะ!"

"คิไล"

เอี๊ยดดดด!

รถยนต์เหยียบเบรกกะทันหันเมื่อเขาขับเข้ามาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่แห่งหนึ่ง สายตาเขามองไปด้านในนั้นก่อนที่จะแสยะยิ้มออกมา เพราะคิดไม่ถึงจริงๆ ที่เธอจะมาไม้นี้

"เอ๊ะ! หนูอยู่บ้านหลังนี้เหรอจ๊ะ"

"ใช่ค่ะ"

"ไม่น่าเชื่อเลยนะ ฉันลืมถามชื่อหนูเลยแล้วหนูชื่ออะไรเหรอจ๊ะ"

"อ่อ ชื่อพะ..."

"ลงไปได้แล้ว!"

"เอ่อ...ขอบคุณที่มาส่งนะคะ งั้นหนูลาล่ะค่ะ" เธอพูดอย่างรัวเร็วแล้วลงจากรถไปทันทีโดยที่ยังไม่ได้บอกชื่อแม่ของเขา

กึกๆๆ

เสียงเคาะกระจกฝั่งที่นั่งคนขับ แต่ชายหนุ่มกลับนิ่งเฉยแล้วทำท่าจะขับออกไป แต่ทว่า...กลับถูกผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นมาเสียงดัง

"คิไลดูเหมือนว่าเด็กคนนั้นจะพูดอะไรนะลูก"

พรึ่บ!

"ขะ...ขอบคุณที่มาส่งนะคะ ถะ...ถึงแม้จะไม่ได้อยากมาส่งก็ตาม" เธอพูดเสร็จแล้วเดินเข้าไปในบ้านทันที

"มีมารยาทจริงๆ แม่ว่าเด็กคนนี้คงเป็นลูกของเพื่อนแม่แน่นอนคิไล"

"......" เขานิ่งเงียบ ไม่พูดอะไรออกมา

"แม่ยังไม่ได้นัดเพื่อนแม่มาทานข้าวด้วยกันเลย เอาไว้ถ้าลูกว่างแล้วทางฝั่งนั้นว่างแม่จะนัดมานะ เราจะได้คุยเรื่องพวกลูกๆ ด้วย"

"แม่" เขาถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เพราะแม่ของเขาเอาแต่พูดถึงเรื่องที่จะจับคู่เขากับเพื่อนของท่าน

"ลองคุยกันไปก่อนก็ได้คิไล เด็กคนนี้ถูกใจแม่มากนะ แม่หวังว่าลูกจะลองพิจารณาดูนะ" ท่านพูดด้วยท่าทางที่อารมณ์ดี ดูเหมือนว่าท่านจะถูกใจเด็กคนนั้นจริงๆ แต่สำหรับเขาเด็กนั่นก็แค่เสแสร้งเท่านั้น!

แม่ของคิไลยังคงพูดถึงเด็กผู้หญิงที่เพิ่งลงจากรถไป เพราะท่านคิดว่าเป็นลูกของเพื่อนท่านที่อยู่บ้านหลังที่เธอเพิ่งเดินเข้าไป แต่เขารู้ว่าไม่ใช่เด็กคนนั้น แต่เป็นอีกคน!

หลายวันก่อนท่านเรียกให้เขาไปคุยกับท่านที่บ้านใหญ่และเรื่องที่คุยกันนั้นก็เป็นเรื่องที่จะให้เขาหมั้นกับลูกสาวของเพื่อนท่าน ซึ่งเรื่องนี้เขาคาดเดาไว้แล้วและให้คนไปสืบประวัติครอบครัวฝั่งนั้นมาหมดแล้วด้วยเหมือนกัน เพื่อนของท่านดูเหมือนจะไม่ธรรมดาด้วยสิ หึ!

คนอย่างเขาไม่มีวันยอมให้ใครมาบังคับได้ ไม่เว้นแม้แต่แม่ของเขาเอง!

KILAI Part End

______________

พรึ่บ!

กึก!

"บ้าจริง! ไม่มีสมาธิเลยแฮะ"

หญิงสาววางแปรงสีลงทันทีแล้วจ้องมองภาพที่เธอวาดอย่างเลื่อนลอยก่อนที่จะเลื่อนไปมองมือตัวเองที่มีแผลถลอกจากการโดนผลักก่อนหน้านี้

ตอนนี้เธอไม่มีสมาธิในการวาดภาพเลย เพราะยังรู้สึกขนลุกกับสายตาของผู้ชายคนนั้นอยู่เลย เธอรู้สึกคุ้นมากกับสายตาของผู้ชายคนที่ขับรถส่งเธอเมื่อตอนกลางวัน เขาเป็นลูกชายของคุณน้าที่เธอช่วยตอนที่ท่านกำลังจะล้ม แต่ว่าทั้งสายตาและท่าทางของเขากลับดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก

เธอไม่เคยรู้สึกประหม่าหรือหวาดกลัวกับสายตาดุดันคู่นั้นแบบนี้มาก่อน เว้นเสียแต่ว่าคนที่เธอเคยคุยกับเขาแค่ไม่กี่ประโยคที่นิวยอร์กในตอนนั้นที่สายตาเขาดูเหมือนกับผู้ชายคนนี้มากๆ

คิไลงั้นเหรอ...

ติ๊ง!

จู่ๆ เสียงข้อความในโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ทำให้เธอสะบัดไล่ความคิดพวกนั้นออกไป

<ฉันใกล้จะถึงแล้ว ออกมาได้เลย>

เธออ่านข้อความจากเพื่อนสนิทของเธอเสร็จก็เหลือบมองนาฬิกาก็ต้องรีบไปเปลี่ยนชุดทันที ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 6 โมงเย็นแล้ว เพราะเธอต้องเข้างานจึงต้องรีบทันที....

15 นาทีต่อมา...

ตอนนี้เธอนั่งอยู่ในรถของเพื่อนสนิทที่มารับเธอ เพราะเราทั้งคู่ทำงานด้วยกัน เพื่อนเธอจึงอาสามารับตลอดและเธอเองก็ไม่อยากนั่งรถไปเองคนเดียว ยิ่งเป็นเวลากลางคืนยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่ เธอจึงไม่คิดที่จะปฏิเสธ

"คืนนี้แกเลิกดึกหน่อยใช่มั้ย"

"อืม ฉันอยู่เวรแทนพี่เขาน่ะ เห็นว่ามีธุระด่วน"

"งั้นเดี๋ยวฉันรอด้วยดีกว่า ยังไงพรุ่งนี้ก็มีเรียนบ่ายนู่น"

"ขอบใจมากนะเพื่อนรัก ^⁠_⁠^"

"แล้วออกมานี่คุณหญิงที่บ้านไม่ว่าอะไรเหรอ"

"ไม่อยู่น่ะสิ ขืนอยู่ฉันว่าคงไม่ได้ออกมาง่ายๆ หรอกนะ แกก็น่าจะรู้ดี"

พอพูดถึงเรื่องที่บ้านเมื่อไหร่ร่างบางจะมีท่าทีที่เปลี่ยนไปทันที เธอรู้ดีว่าตัวเองอยู่ที่บ้านหลังนั้นในฐานนะอะไร และต้องทำตัวยังไงก็คนในบ้านถึงแม้คุณลุงของเธอที่เป็นสามีของคุณหญิงแต่กลับไม่ได้มีอำนาจหรือมีปากเสียงมากพอที่จะช่วยเหลือเธอได้

เธอตั้งใจไว้ว่าเดือนหน้าเธอจะย้ายออกจากบ้านหลังนั้นเพราะยังไงคุณหญิงก็ไม่ได้ชอบหน้าเธออยู่แล้วถึงแม้ว่าจะยอมให้เธออยู่บ้านหลังเล็กนั้นก็ตาม แต่เธอก็ไม่ได้อยากจะตัดขาดอะไรหรอกนะ แค่อยากย้ายเพื่อให้ท่านสบายใจเท่านั้นเอง

"ว่าแต่คืนนี้จะเจอพี่สาวแกอีกมั้ยเนี่ย"

"ไม่เจอน่ะสิแปลก"

"เจ้าแม่ปาร์ตี้จริงๆ"

"ว่าแต่แกเถอะ ทำไมวันนี้มารับช้าล่ะ"

"ไปรับเพื่อนที่สนามบินมาน่ะ"

"หืม ใครอ่ะ"

"แกไม่รู้จักหรอก หมอนั่นเป็นเพื่อนวัยเด็กฉันน่ะ ตอนนี้กลับมาเรียนที่ไทยแล้ว"

"งั้นคงมาเรียนที่มอเราด้วยน่ะสิ"

"ไม่ใช่"

"อ้าวเหรอ"

"แกทำหน้าเหมือนเสียดายเลยนะยัยพรีม"

"เปล่า ฉันก็แค่อยากทำความรู้จักเฉยๆ ต่างหากล่ะ"

"หึ! เดี๋ยวก็คงได้เจอกันนั่นแหละ ไว้จะนัดมาให้รู้จักก็แล้วกัน"

"อื้ม"

หลังจากที่คุยเล่นกันรถก็มาจอดที่โรงรถเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนเดินเข้าไปในผับแห่งหนึ่งที่ตอนนี้ยังไม่เปิดให้บริการจนกว่าจะถึงเวลาเปิดจริงๆ

ร่างบางเดินเข้าไปด้านในที่มีพนักงานกำลังช่วยกันจัดเตรียมเพื่อจะได้เปิดในเวลาไม่ถึงชั่วโมงนี้แล้ว ส่วนหน้าที่ของเธอกับเพื่อนก็คือเสิร์ฟเครื่องดื่มต่างๆ

ผับแห่งนี้เปิดมานานแล้ว เป็นผับที่ค่อนข้างดังโดยเฉพาะในหมู่วัยรุ่นที่มักจะมาเที่ยวกันที่นี่ประจำ เธอทำงานที่นี่ได้เดือนกว่าแล้ว เพราะเห็นว่ามีสวัสดิการดีมากๆ ถึงแม้ว่าความปลอดภัยค่อนข้างจะน้อยก็ตาม แต่เพราะรายได้ดีเธอจึงอยากจะเก็บเงินไปเรื่อยๆ พอถึงเวลาค่อยเปลี่ยนงานใหม่ก็ยังไม่สาย

______________

เสียงดนตรีดังสนั่นขึ้นอย่างเมามัน มีดีเจประจำของร้านมาสร้างสีสัน โดยมีเพลงหลากหลายแนวพร้อมกับกลุ่มวัยรุ่นมากมายที่กำลังเต้นกันอย่างรื่นเริงที่หน้าเวที ส่วนบางกลุ่มก็นั่งดื่มและพูดคุยกันอย่างสนุก

"น้องค็อกเทลโต๊ะ วิสกี้โต๊ะ 2"

"ค่ะ" เธอรับเครื่องดื่มมาแล้วเดินไปเสิร์ฟเหมือนอย่างที่เคยทำประจำ

เธอทำหน้าที่นี้ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา จนกระทั่งจะได้เวลาเลิกงานของเธอแล้ว ซึ่งมีเสิร์ฟโต๊ะสุดท้ายเป็นโต๊ะวีไอพี ที่เธอเพิ่งเคยเสิร์ฟเป็นครั้งแรก เพราะเขาจะให้คนที่ทำงานมานานมากกว่าถึงจะให้เสิร์ฟ แต่เพราะคืนนี้เธอทำงานแทนพี่คนนั้น หน้าที่นี้จึงตกเป็นของเธอ

"อย่าให้พลาดนะน้อง โต๊ะนั้นวีไอพีของจริง"

"ค่ะ"

เธอเดินอย่างระมัดระวังกับเครื่องดื่มที่กำลังจะไปเสิร์ฟ เมื่อมาถึงโต๊ะวีไอพีเธอจึงค่อยๆ วางมันลงอย่างเบาๆ

พรึ่บ!

ตุบ!

ซ่าาาา!

"เฮือกกก!!" พรีมตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"แม่ง!"

เธอรีบขยับออกห่างพร้อมกับก้มหัวขอโทษกับคนที่เธอเผลอทำค็อกเทลหกใส่กางเกงเขาอย่างรู้สึกผิด ก่อนที่จะหันกลับไปมองด้านหลังเพราะรู้สึกเหมือนมีคนมาชนเธอมากกว่า แต่ทว่า...คนคนนั้นกลับทำให้เธอถึงกับนิ่งไปทันที

"เพิ่งมาใหม่เหรอครับ"

"เอ่อ...ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ"

"มึงจะปล่อยคนซุ่มซ่ามแบบนี้ไป" เสียงเข้มเอ่ยขึ้น เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอจ้องมองเธอพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา

สายตาของร่างบางมองไปรอบๆ ก็เห็นว่าตอนนี้มีสายตาหลายคู่ที่อยู่บริเวณใกล้ๆ มองมาที่เธอพร้อมกับซุบซิบกัน รวมถึงเจ้าของร้านที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับขอโทษคนตรงหน้าทั้งสองคน

"กูว่าไม่ควรปล่อยไปวะ"

พรึ่บ!

ซ่าาาาา!

"นะ...นี่คุณ!/ไอ้คิไล!"

ค็อกเทลสีแดงถูกราดลงบนหัวของร่างบางโดยฝีมือของผู้ชายคนนั้นที่กำลังมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่เมื่อรอยยิ้มเย็นยะเยือกปรากฏบนใบหน้าของเขา มันทำให้เธอถึงกับตัวแข็งทื่อไปทันที

"หึ! แบบนี้ค่อยน่าพอใจหน่อยวะ!"

♦️♦️♦️♦️♦️

😤ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะคะ!

▪️คิไล+พรีม▪️

ฝากเรื่องไว้ด้วยน๊าาา😍