All Chapters of ไม่เคยคิดรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“อย่ามาคิดโกงกัน ค่าฉีกสัญญามันต้องเหลือแค่เจ็ดแสน” เธออยู่กับเขามาสองปีกับอีกแปดเดือนกว่าแล้ว ฉะนั้นจำนวนเงินมันต้องลดหลั่นตาม “มันเป็นค่าดำเนินการที่ฉันต้องไปเคลียร์กับเจ้าหนี้ให้เธอไง ถ้าหามาไม่ได้ก็ไปเตรียมขนก้อนปูนได้เลย” ฉัตรฐาแจกแจง ในตอนนั้นเขาต้องไปเจรจากับเจ้าหนี้หลายราย กว่าจะเคลียร์จบได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ “ฉันจะเอาเงินมาวางกองไว้ให้ แต่รู้ไว้นะว่าฉันเกลียดคุณ” แพรไหมพูดออกมาอย่างเต็มเสียง พยายามเก็บซ่อนความอ่อนแอไว้ หลังจากนี้เธอจะเกลียดเขาสุดหัวใจ “ใครสน ฉันก็ไม่เคยคิดรักเธอนี่” ฉัตรฐาไหวไหล่ แต่ถึงอย่างนั้นแพรไหมก็ไม่มีสิทธิ์หยามหน้าเขาด้วยการไปยุ่งเกี่ยวกับไอ้ธาดา คนที่เป็นศัตรูกันมานาน แพรไหมไม่พูดอะไรอีก รีบพลิกตัวเดินออกจากห้องไป เพราะกลัวตัวเองจะล้มลงต่อหน้าคนใจร้าย ร่างบางฝืนตัวเดินไปถึงรถ และเพียงแค่ทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะ ความเข้มแข็งที่สร้างไว้ก็พังทลาย “ฮือ” หญิงสาวร้องไห้ออกมาสุดเสียง ยกมือขึ้นทุบพวงมาลัยรถระรัวด้วยความกรุ่นโกรธ แต่ความเจ็บกลับไปอยู่ที่หัวใจ “ฮือ...ฮึก” แพ

แพรไหมเริ่มกังวลใจมากกว่าเดิม พลางชะเง้อคอรอด้วยความหวังที่เริ่มริบหรี่ลงเมื่อเข้าใกล้เวลาเส้นตายไปทุกที โดยก่อนหน้านี้เธอได้ออกไปกดเงินส่วนของตัวเองไว้รอแล้ว จังหวะนั้นหัวใจก็เย็นวาบ เพราะได้ยินเสียงรถคันใหญ่เคลื่อนเข้ามา เธอแทบไม่อยากมองไปที่ถนน กลัวว่าจะเป็นรถที่ฉัตรฐาสั่งการมาให้ทำลายบ้านของเธอ “เฮ้อ” หญิงสาวถอนหายใจออกมาเมื่อรถคนนั้นขับเคลื่อนผ่านหน้าบ้านไป และในอึดใจต่อมาก็มีรถคันหนึ่งเคลื่อนเข้ามาจอด “คุณแพร ทำไมสภาพคุณแย่ขนาดนี้” ธาดามองคนที่ปรี่มาหาอย่างตกใจไม่น้อย เขาพอรู้ว่าแพรไหมน่าจะร้องไห้อย่างหนัก แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นดูไม่ได้ ดวงตาแดงก่ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง “ได้เงินมาไหมคะ” แพรไหมถามเข้าประเด็น “ได้ แต่จะเอาไปให้ไอ้ไฉหรือครับ แล้วเพราะผมหรือเปล่า” ดูจากอาการของหญิงสาว คิดว่าคนที่ทำให้เจ้าตัวอยู่ในสภาพนี้ได้คงไม่พ้นฉัตรฐา แพรไหมนิ่งไปก่อนส่ายหน้า ถึงไม่มีเรื่องของธาดา อย่างไรเธอกับเขาก็แตกหักกันอยู่ดี เพราะฉัตรฐาไม่รักษาคำพูด “ผมไปเป็นเพื่อน” “อย่าเลยค่ะ มันจะยิ่งไม่จบ” เธอไม่อยากให้เรื่องมันยืด

จากหนึ่งวันเลื่อนมาเป็นสัปดาห์ แล้วลากยาวมาถึงหนึ่งเดือนเต็มที่หญิงสาวตัดขาดกับฉัตรฐา ตอนนี้เธอได้ย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านแล้ว และได้เริ่มงานใหม่เมื่อสองสัปดาห์ก่อน “น้องแพร” “คะพี่พี” แพรไหมที่อยู่ในชุดยูนิฟอร์มสีแดงขานรับเสียงหวานพร้อมประดับยิ้มบนดวงหน้า “เก่งมากค่ะ ปิดดีลได้อีกแล้ว” พีระเดินตรงปรี่เข้าไปหาพนักงานใหม่เอี่ยมที่ทำงานได้ไม่ถึงสองสัปดาห์ แต่ยอดขายกลับแซงหน้าคนอื่นๆ ไปแล้ว “ขอบคุณนะคะ แต่ก็เป็นเพราะพี่พีกับทุกคนช่วยสอนแพรค่ะ” แพรไหมพนมมือไหว้พวกพี่ๆ พนักงานขายในโรงงานเฟอร์นิเจอร์แถวชานเมือง โชคดีที่เธอมองหางานไว้ล่วงหน้า จึงใช้เวลาไม่นานก็ได้งาน โดยก็ยังรับงานรีวิว งานพิธีกรควบคู่ไปด้วย เพราะมองว่าเธอควรมีอาชีพที่สองสำรองไว้ “เรานั่นแหละเก่ง เข้ามาทำงานไม่ถึงสองอาทิตย์ก็ทำยอดขายได้ถึงขนาดนี้” พีระจีบปากจีบคอชม รู้สึกอิจฉานิดๆ แต่ดีใจมากกว่า เพราะถ้ายอดขายพุ่งกระฉูด รับรองว่าปีนี้ทุกคนต้องได้โบนัสอย่างแน่นอน “แพรยกความดีให้พวกพี่ทุกคนเลยค่ะ” แพรไหมผายมือไปให้ทุกคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แม้งานนี้จะได้เงิ

“เชิญไปลองกับคนที่คุณรักเถอะค่ะ” แพรไหมยังไม่เลิกออกแรงต่อต้าน ความโกรธฟุ้งไปเต็มอก “อิจฉา?” ดวงหน้าคมเข้มมีคำถามฉายชัด อาการแบบนี้เขาจะตีความเป็นอื่นได้อย่างไร “จะอ้วกต่างหาก นี่จะไม่ปล่อยใช่ไหม” ในเมื่อฉัตรฐาอยากลองดีก็ได้เลย แล้วใช้จังหวะนั้นดึงข้อมือหนาขึ้นมาก่อนจะฝังเขี้ยวคมลงไปอย่างเต็มกำลัง “โอ๊ย...เจ็บ” ฉัตรฐาคลายอ้อมกอดแล้วสะบัดข้อมือไปมาให้คลายความเจ็บ ลำตัวขยับลุกขึ้นถามเสียงดุดัน “เป็นหมาหรือไงฮะแพรไหม” หญิงสาวไม่ตอบ แต่กลับออกแรงผลักคนไม่ทันระวังอีกรอบให้ห่างออกไป นั่นทำให้ฉัตรฐาเซไปด้านหลังก่อนจะหงายหลังล้มลง หัวไหล่ไปกระแทกกับขอบเตียงอย่างจัง เจ้าของร่างเพรียวระหงมองดูอย่างไม่สะท้าน คนอย่างฉัตรฐาสมควรโดนแล้ว ทว่าเสี้ยววินาทีนั้นกลับมีเสียงตระหนกตกใจดังแว่วมาให้เธอหันไปมอง “แพร...ไปทำแบบนั้นกับลูกค้าได้ยังไง” พีระหน้าตาตื่น ไม่คิดว่าจะเห็นพนักงานคนเก่งทำร้ายลูกค้า หัวใจร่วงไปอยู่บนพื้น แพรไหมขบเม้มปาก เพราะเธอคงงานเข้าเสียแล้ว “เป็นอะไรมากไหมคะ

“เกิดอะไรขึ้นครับ” นนทกรร้องถามทันทีที่เห็นเจ้านายลงจากรถในสภาพที่มีของเหลวสีขาวใสและสีเหลืองติดอยู่ตามเสื้อผ้าและลำคอ “คุณแพรเอาไข่ปาใส่คุณไฉครับ” ปภาวิท ซึ่งทำหน้าที่ขับรถรีบเอ่ยบอกกับนนทกร แล้วชิ่งหนีหลบฉากก่อนจะมีพายุลูกใหญ่พัดวน “คุณไฉไปตามรังควานคุณแพรมาหรือครับ” นนทกรที่กำลังรอเจ้านายอยู่เอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ทำไม่ได้? นายคิดว่าฉันจะปล่อยคนที่ทรยศไปหรือไง” ฉัตรฐาเลิกคิ้วถาม เขารอจังหวะให้แพรไหมได้อยู่กับความหวังไปสักพัก แล้วค่อยกระชากให้มันหลุดจากมือ “...” นนทกรพูดไม่ออก เขาเข้าใจความรู้สึกของเจ้านายดี แต่เขาก็ทำงานกับแพรไหมมานาน มีความห่วงใยให้กันเสมอ ไม่นึกเลยว่าฝ่ายหญิงจะกล้าทำเช่นนั้น “แล้วนั่นแบกอะไรมา” ฉัตรฐามองกล่องที่ลูกน้องถืออยู่ “คุณแพรฝากมาคืนให้ครับ” ฝ่ายหญิงได้นำกล่องสีน้ำตาลขนาดใหญ่มาให้เขาตั้งแต่เมื่อสามสัปดาห์ก่อน ติดที่ว่าหลังรับมาเขาก็ถูกสั่งให้ไปดูแลโรงงานทางใต้ เมื่อได้กลับมาที่นี่จึงรีบนำมาให้ “เอาไปเขวี้ยงทิ้ง” “จะไม่เปิดดูหน่อยเหรอครับว่าอะไร”