All Chapters of ไม่เคยคิดรัก: Chapter 21 - Chapter 30

แพรไหมได้ยินอย่างนั้นจึงพูดข้ามหัวเขาไปบอกกับนนทกร “ไปเถอะค่ะคุณนน เดี๋ยวแพรเรียกแท็กซี่กลับเองได้ แพรไม่อยากติดหนี้บุญคุณใครอีก” ฉัตรฐาแสบร้อนในอกหนักกว่าเดิมที่แพรไหมจงใจว่ากระทบกระเทียบ แล้วพยายามระงับความคุกรุ่นนั้น เขาจะคอยดูว่าแพรไหมจะอวดดีได้นานแค่ไหน ก่อนโอบเอวพากัลย์สุดากลับขึ้นรถ นนทกรนึกเห็นใจแพรไหม แต่ก็จำใจต้องกลับไปประจำตำแหน่งของตัวเอง แม้เคลื่อนรถห่างออกมาแล้วสายตาก็ยังมองกระจกมองหลัง “คุณแพรขึ้นรถแท็กซี่ไปแล้วครับ” นนทกรเอ่ยบอกให้คนในรถได้คลายใจ “กูไม่ได้อยากรู้” แพรไหมจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ช่าง เขาไม่สน “ผมบอกคุณเกลครับ” นนทกรเห็นกัลย์สุดามีความห่วงใยและอาทรจึงตั้งใจบอกกับอีกฝ่าย ส่งผลให้ฉัตรฐาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม มองคาดโทษลูกน้องคนสนิท เพราะรู้ว่ามันจงใจตีรวน นนทกรค้อมศีรษะลงเป็นการขอโทษ แล้วตั้งใจขับรถไปเงียบๆ ท่ามกลางเสียงชวนคุยของกัลย์สุดาบทที่ 7 เวลาประมาณบ่ายโมงตรงแพรไหมก็กระวีกระวาดลุกจากเตียง เธอตื่นขึ้นมาแล้วในตอนเช้าแต่รู้สึกปวดหัวจึงกินยาแล้วหลับไปอ

“ว้าย ตายแล้วพี่แพร” สาวสวยอีกสองคนยกมือขึ้นแนบอก เมื่อแพรไหมที่กำลังผสมเครื่องดื่มให้ลูกค้าถูกเพื่อนอีกคนเดินมากระแทกตัวทำให้น้ำร้อนในกาน้ำราดใส่มือ “พี่ไม่เป็นไร น้ำไม่ร้อนมาก” แพรไหมสะบัดมือด้วยความแสบร้อน แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นมือพอง โชคดีที่น้ำไม่ได้ร้อนจัด ถึงอย่างนั้นก็ทำให้มือบางแดงเถือก และสงสัยว่าเธอคงต้องรีบไปหาหมอเสียแล้ว “ช่วงนี้ดวงตกหรือไงยัยแพร” แพรไหมบ่นก่อนจะเป่าลมออกจากปากสองหน เพราะการถอดเสื้อผ้าออกจากตัวนั้นแสนจะลำบากและวุ่นวาย อีกทั้งยังถูกคุณหมอสั่งห้ามไม่ให้แผลโดนน้ำ ระหว่างอาบน้ำเธอจึงต้องคอยยกมือไว้อยู่ตลอด “อาบน้ำก็ลำบากอีก” หญิงสาวมองมือที่ถูกพันผ้าก๊อซไว้ ก่อนจะนิ่วหน้าเพราะรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีกแล้ว และครั้งนี้ดูเหมือนจะหนักกว่าเดิม แพรไหมเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงหลังอาบน้ำเสร็จ ก่อนจะหยิบน้ำและยามากรอกปาก แล้วจึงทิ้งตัวนอนลง เธอกำลังจะป่วยในรอบหลายปี เป็นเพราะโดนฝนวันนั้นด้วยแน่ๆ ประกอบกับใจที่กำลังอ่อนแอ ไม่นานความง่วงงุนจากฤทธิ์ยาก็ส่งผลให้เปลือกตาคู่สวยค่อยๆ ปิดลงอย่างเชื่องช้า

บทที่ 8 “มาทำไมแต่เช้าคะ” แพรไหมตกใจนิดๆ ที่ตื่นขึ้นมาเห็นฉัตรฐานั่งอยู่บนโซฟา ไม่รู้เขามาตั้งแต่ตอนไหน “เอาเอกสารมาให้” ฉัตรฐายื่นเอกสารปึกหนาให้แก่คนป่วย เป็นข้อมูลเกี่ยวกับของหายากที่คุณทีเจต้องการ หญิงสาวย่นคิ้วใส่ แค่จะเอาเอกสารมาให้ต้องมาเช้าขนาดนี้เลยหรือ แล้วหยิบเอกสารขึ้นมาพิจารณา “ภาพนี้หาได้แล้วหรือคะ” เธอนึกสงสัย คุณทีเจอยากได้ภาพนี้มาตลอด แต่ทางฉัตรฐาตามหาเท่าไรก็ไม่เจอ มันเป็นภาพเก่าเกือบร้อยปีมาแล้ว “อยู่ที่คุณเชษฐ ลูกค้าเก่า” ฉัตรฐาเอ่ยบอก หญิงสาวพอจะจำฝ่ายนั้นได้ เพราะฉัตรฐาเคยติดต่อดีลงานเกี่ยวกับอาหารแช่แข็ง สายตาไล่อ่านรายละเอียดอื่นต่อ ลูกค้ามีของที่ต้องการเกือบสิบชิ้น งานนี้ฉัตรฐาคงทำกำไรได้มหาศาล มิน่าถึงแบกหน้ามาหากันแต่เช้า “ว่าแต่หมอจะให้ออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไร” ฉัตรฐาอยากรู้อาการของคนป่วย “แพรหายทันไปดูแลคุณทีเจแน่นอนค่ะ” อีกไม่เกินสามสี่วันเธอก็จะกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม วันนี้อาการก็เริ่มดีขึ้นบ้างแล้ว “ก็ต้องเป็นแบบนั้น” ฉัตรฐาเอียงคอบอกแล้วหมุนตัวเดินหายไ

ไม่ว่าจะขับด้วยความเร็วเท่าใดก็ยังช้าไปสำหรับใจที่ร้อนเป็นไฟอยู่ดี ภายในสมองมีภาพเหตุการณ์หนึ่งฉายชัดเข้ามา จนในที่สุดอีกไม่เกินสิบนาทีก็จะถึงโรงแรม ปิ๊บๆ ทว่าก็มีสายเข้ามาอีกรอบจากลูกน้องคนเดิม “ว่าไง” “คุณแพรกับไอ้นั่นออกจากห้องมาแล้วครับ แยกกันแล้ว ผมกำลังตามคุณแพรอยู่ เธอน่าจะตรงกลับห้อง จะให้ผมทำยังไงต่อดีครับ” อธิวัฒน์ส่งภาพถ่ายตอนทั้งสองคนประคองกันออกมาจากห้องไปยืนยัน “ฉันจะไปจัดการเอง” ฉัตรฐาเดือดดาลยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นภาพล่าสุด หัวใจเต้นระรัว ไม่คิดว่าเขาต้องมาเจอเรื่องแบบนี้อีกครั้ง พลันหักเลี้ยวพวงมาลัยไปยังเส้นทางคุ้นเคย ดวงหน้าเห่อร้อนจากแรงกรุ่นโกรธที่อัดแน่นเต็มอก ด้านเจ้าของร่างเล็กหลังก้าวเท้าขึ้นรถแท็กซี่มาแล้วก็เป่าปากแรงๆ ช่วงนี้ชีวิตเธอเจอแต่เรื่องวุ่นวาย น่าปวดหัว ไม่รู้ว่าถ้าบอกไปแล้วจะถูกเขาโกรธสักแค่ไหน นึกแล้วแพรไหมก็มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะเรื่องดูจะลุกลามมากขึ้น เมื่อไปถึงที่พักก็รีบจ่ายเงินค่าโดยสาร แล้วเดินอย่างเชื่องช้าไปทาบคีย์การ์ดเพื่อขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพักชั้นยี

“ก็ใช่น่ะสิ เธอมาพร้อมกับผู้ชายที่เคยมากับหนู คนที่ชื่อ...ฉี ฉาน อะไรสักอย่าง” บุญมีมีความจำดีเป็นเลิศ ติดที่ชื่อนั้นไม่คุ้นปากสักเท่าไร “คุณไฉหรือคะ” แพรไหมขมวดคิ้วถาม “ใช่ๆ ลูก คนนั้นละ ป้าเห็นว่ามีคนมายืนด้อมๆ มองๆ หน้าบ้านหนู ป้าก็เลยออกไปดู แล้วก็เจอกับคุณเขา นี่ป้ายังแอบถ่ายรูปไว้เลย ตอนแรกป้ากลัวเป็นมิจฉาชีพ” บุญมีหยิบสมาร์ตโฟนมาเปิดรูปที่แอบถ่ายไว้ยืนยัน หญิงสาวขบเม้มปาก เพราะบุคคลในรูปคือฉัตรฐาจริงๆ ที่มาพร้อมกับกัลย์สุดา “เห็นไหมลูกว่าป้าไม่ได้เข้าใจผิด ป้าได้ยินว่าผู้หญิงคนนั้นจะทุบบ้านหนูทิ้งแล้วทำเป็นร้านอาหาร จะตัดต้นไม้ออก ทุบรั้วด้วย แล้วอะไรอีกป้าก็จำไม่ได้ ว่าแต่หนูแพรขายได้เท่าไร แล้วเขาอยากได้ที่เพิ่มอีกไหม ป้าก็อยากขายอยู่เหมือนกัน” ช่วงนี้เงินที่เคยใช้นั้นขาดมือไป เนื่องจากธุรกิจที่ร่วมลงทุนกับญาติมีปัญหา บุญมีจึงคิดจะขายบ้านหลังนี้ แล้วย้ายไปอยู่กับลูกสาวแทน แพรไหมถึงกับหูอื้อ กวาดตามองไปรอบๆ บ้าน เขาจะทุบรั้ว ทุบบ้าน ตัดต้นไม้ที่พ่อกับแม่ของเธอรักอย่างนั้นหรือ ก่อนจะต้องบังคับเสียงไม่ให้สั่นเพื่อถามหนึ