All Chapters of ไม่เคยคิดรัก: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 4 “กูถามจริงไอ้ไฉ มึงกำลังเอาเขามาเป็นตัวแทนเกลหรือเปล่าวะ หรือเอาเขาเป็นคนคั่นเวลาระหว่างรอเกล ถึงเขาจะหน้าไม่เหมือน แต่ยิ้มคล้ายๆ กัน…” หัวใจของแพรไหมยังจมอยู่กับประโยคนี้แม้คลิปเสียงจะเงียบไปแล้ว และเธอจำได้ดีว่าเป็นเสียงของจิรัฐและฉัตรฐา “ตัวแทน คนคั่นเวลาเหรอ” เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าฉัตรฐามีคนในใจ เขาไม่เคยพูดถึง และเธอคนนั้นก็ไม่เคยมาปรากฏตัวให้เห็น ไม่ทันให้คร่ำครวญอะไรอีก เสียงแจ้งเตือนก็ดังเป็นรอบที่สอง ไลน์ ผู้หวังดีส่งไฟล์บางอย่างมาให้เธอ ปากนุ่มขบแน่น รู้สึกว่าไม่อยากเปิดอ่าน แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะหนีความจริงไปทำไม “ผู้หญิงคนนี้สินะ” เธอเปิดดูภาพที่ถูกส่งมาให้ คาดว่าเป็นผู้หญิงที่ได้นั่งในตำแหน่งหัวใจของฉัตรฐา เธอสวย ตัวเล็ก น่าทะนุถนอม ทว่ารอยยิ้มไม่เห็นเหมือนกันสักนิด เธอคนนั้นยิ้มแล้วโลกสดใส ส่วนแพรไหมยิ้มหม่นราวกับโลกกำลังจะถล่ม มันกำลังเกิดขึ้นจริงๆ แค่ไม่ได้เกิดกับโลกใบกลม แต่เป็นใจดวงเล็กของเธอ แพรไหมถอยตัวไปนั่งบนโซฟา พยายามตั้งสติและจัดการกับความรู

แพรไหมใช้เวลาอยู่บนท้องถนนไม่นานก็มาถึงจุดหมาย ดวงตากลมโตที่ฉายแววเศร้าหมองมองบ้านสองชั้นที่มีความโออ่าด้วยความคิดถึงปะปนไปด้วยความเจ็บปวด มือนุ่มหยิบกุญแจบ้านไขเข้าไปด้านใน หยุดเท้ายังหน้ารูปครอบครัวที่มีบิดา มารดา เธอ และน้องสาวยืนกอดกันกลมอย่างอบอุ่น “แพรคิดถึงทุกคนจังค่ะ” หญิงสาวคิดถึงบิดามารดาจับขั้วหัวใจ อยากจะสวมกอดกันเหมือนวันวานแต่ก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว เธอคือสาเหตุที่ทำให้ทั้งสองต้องจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ เพราะความไว้ใจเพื่อนสนิทจึงดึงอีกฝ่ายเข้ามาร่วมงานในธุรกิจของครอบครัว มาเป็นหนึ่งในหุ้นส่วน เนื่องจากอีกฝ่ายเก่งรอบด้าน ต่างจากเธอที่ไม่มีหัวด้านนี้เลยและไม่เคยพยายามจะเรียนรู้ เธอเลือกเรียนในสาขาโบราณคดีตามความชอบ ส่วนมนสิกาเรียนบริหาร พวกเธอรู้จักกันที่ชมรมดนตรี จากนั้นก็เริ่มสนิทกัน จนไปไหนมาไหนด้วยกันราวกับคู่ปาท่องโก๋ หากเพื่อนมีปัญหาใดๆ เธอพร้อมยื่นมือไปช่วย ขัดสนเรื่องเงินทอง เธอก็ไม่เคยเกี่ยง ไม่เคยเรียกร้องคืน แต่สุดท้ายใครจะไปรู้ว่าเพื่อนที่คบกันมาถึงหกปี คนที่เธอช่วยเหลือทุกอย่างจะตอบแทนกันด้วยการหักหลัง

บทที่ 5 PAIRJAA : วันนี้อย่าลืมไปดูตัวนะคะ ฉัตรฐาคว่ำหน้าจอสมาร์ตโฟนลงหลังได้รับข้อความย้ำเตือนจากแพรไหม เขาไม่ลืมนัดสำคัญหรอก ไม่เช่นนั้นคงโดนบิดาแหกอก รู้ดีว่าคนนี้ท่านปลื้ม เวลาประมาณหนึ่งทุ่มตรงเขาก็ไปถึงโรงแรมหรูที่นัดดินเนอร์กับลูกสาวคนมียศเอาไว้ บนชั้นยี่สิบห้ามีร้านอาหารอิตาเลียนชื่อดังซ่อนตัวอยู่ สิบนาทีหลังจากนั้นผู้หญิงที่เขากำลังรออยู่ก็ปรากฏตัวในชุดเดรสสีครีมอ่อนของแบรนด์ดัง สวมสร้อยคอหลักแสนเหมือนที่เขาเคยซื้อให้แพรไหม “สวัสดีค่ะพี่ไฉ อ้อนนะคะ” “สวัสดีครับน้องอ้อน” ฉัตรฐาลุกขึ้นขยับเก้าอี้ให้แก่อรอินทร์ พร้อมกับส่งยิ้มไปให้อย่างเป็นมิตร “คุณแม่เคยชมพี่ไฉให้อ้อนฟังบ่อยๆ ว่าพี่ไฉหล่อมาก ไม่นึกว่าพอได้มาเจอตัวจริงแล้วจะหล่อขนาดนี้” อรอินทร์ยกมือขึ้นปิดปากนิดๆ ทำท่าเอียงอาย เมื่อฉัตรฐานั้นดูหล่อสมคำบอกเล่าของมารดา “ขอบคุณครับ ว่าแต่น้องอ้อนทานอะไรดีครับ” เขาเคยเจอบิดาและมารดาอรอินทร์อยู่หลายครั้งในงานสังคม คนพวกนั้นหน้าใหญ่ใจป้ำไม่ใช่น้อย “อ้อนชอบสปาเกตตีค่ะ ที่นี่อร่อยมาก” อรอินทร์เคยม

แพรไหมเกิดอาการเดดแอร์ สายตาจ้องมองผู้หญิงที่เห็นจากรูปของผู้หวังดี ไม่คิดว่าจะได้เจอตัวจริง แถมยังมาเจอกันในห้องของฉัตรฐา เหตุผลนี้สินะที่เขาเงียบหายไป รอยยิ้มหยันติดเศร้าปรากฏบนใบหน้าของแพรไหม “เกลถามว่าคุณเป็นใคร แล้วเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไงกัน” กัลย์สุดาถามอีกรอบอย่างร้อนใจ และทำท่าจะวิ่งหนีเข้าห้องครัวไปด้วยความหวาดกลัวหากอีกฝ่ายก้าวเข้ามาใกล้ “...” แพรไหมยังคงนิ่งเงียบ เพราะไม่รู้ว่าควรตอบว่าเป็นอะไรกับฉัตรฐา บทที่ 6 “พอดีคุณไฉให้แพรมาเอาเสื้อให้น่ะค่ะ” แพรไหมเอ่ยบอกเมื่อตั้งสติได้ พร้อมพยายามยิ้มกว้าง “พี่ไฉสั่งหรือคะ” พอได้ยินชื่อฉัตรฐา กัลย์สุดาก็เริ่มคลายใจ แต่ยังไม่ได้ลดท่าทีระวังภัย ดวงตาพินิจมองคนที่บุกรุกเข้ามา “ค่ะ สงสัยคุณไฉจะลืมไลน์บอกคุณเกล” แพรไหมหาเหตุผลมาอ้าง “แพรไม่ใช่มิจฉาชีพหรอกค่ะ แพรเป็นลูกน้องคุณไฉ” กัลย์สุดาขบเม้มปากมองพินิจ เพราะตั้งแต่กลับมาเธอยังไม่เคยเห็นหน้าลูกน้องคนนี้เลย “เป็นลูกน้องจริงๆ ค่ะ ถามคุณนนก็ได้” แพรไหมเห็นสายตาใคร

“พี่จี...พี่มัฆ” กัลย์สุดาเอ่ยทักพลางเดินไปนั่งลงบนโซฟาข้างๆ มัฆวานและจิรัฐภายในห้องวีไอพีของผับชื่อดังแห่งหนึ่ง “โตขึ้นเยอะเลยนะเรา แล้วกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” จิรัฐมีอาการดีใจอย่างเห็นได้ชัด แล้วมองเด็กสาวที่เก่งด้านการวาดรูป แต่เวลานี้หันเหมาชอบการทำอาหารแทน “เกือบๆ สองสัปดาห์แล้วค่ะพี่จี” กัลย์สุดาว่าแล้วส่งยิ้มหวาน “พี่จีกับพี่มัฆสบายดีนะคะ” “พี่สบายดีครับ” มัฆวานยิ้มนิดๆ ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรมากนัก เพราะแต่เดิมก็ไม่ได้สนิทกับกัลย์สุดา ต่างจากจิรัฐที่สนิทกับทั้งพี่และน้อง ฉัตรฐาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ แล้วจัดการสั่งเครื่องดื่มให้กับหญิงสาว “งานนี้คุณทีเจอยากได้ของหลายอย่างเลย” มัฆวานยื่นเอกสารให้เพื่อนได้ดูสิ่งของที่ทีเจต้องการ มีทั้งแจกัน ทั้งรูปวาด “ชิ้นนี้กูมี” ฉัตรฐาเอ่ยบอก “แล้วชิ้นนี้ล่ะ...” “คงต้องให้คนตามหา” เขาจะให้ลูกน้องตามหาเป็นการเร่งด่วน ส่วนของที่เหลือเขาเคยเห็นผ่านตามาบ้างแล้ว ไม่น่าใช่เรื่องยาก “ฝากทีว่ะ ช่วงนี้กูโคตรยุ่งเลย” ฉัตรฐาพยักหน้ารับแล้วหยิบแก้วเห