جميع فصول : الفصل -الفصل 20

“อ๊า... อ๊า... ท่านพี่” เขาปลดปล่อยแท่งมังกรแข็งขึงออกมา หัวหยักบานสีเข้มเต้นตุบๆ ก่อนจะจดจ่อเข้ากับ กลีบสาวของฮวาเฟยที่กำลังแยกขาออกกว้างอย่างเชิญชวน “มาสิเจ้าคะ สอดลึงค์ของท่านพี่เข้ามาเถิด” สวบ! "อ๊า! ท่านพี่... แรงๆ เจ้าค่ะ... อื้อออ!" ฉินฮวาเฟยครางเสียงหลงเมื่อท่อนเอ็นยักษ์ตอกพรวดเดียวเข้าไปมิดลำหอก “ค ใหญ่ๆ แบบนี้ ข้าชอบเจ้าค่ะท่านพี่” ตับๆๆๆ ฉินฮวาเฟยสุขสมดุจขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ด ทว่าเอี้ยนฟงกลับรู้สึกฝืดเคืองในใจ รูเสียวของฮวาเฟยแม้งดงามทว่ากลับไร้ชีวิตชีวา ไม่ตอดรัดเร่าร้อนเหมือนของเสี่ยวหนิงที่เขาเคยสัมผัส เขาโหมกระเด้าอย่างหนักหน่วงเพื่อให้ถึงฝั่งฝัน เสียงเนื้อกระทบกันดัง "ตับ! ตับ!" สลับกับเสียงครางใส่จริตของฉินฮวาเฟย “อร๊างๆ ท่านพี่ แอร๊ยๆ เสียว ห มากเลยเจ้าค่ะ ข้าชอบโดน ค ของท่านพี่กระแทกเหลือเกิน” เสี่ยวหนิงที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังความมืดพยายามปิดหูหลับตา ทว่

บทที่ 6 ทดสอบ ท่ามกลางบรรยากาศในห้องอักษร อบอวลไปด้วยกลิ่นหมึกและกำยาน แม่ทัพเอี้ยนฟงนั่งจ้องมองฉินฮวาเฟยที่กำลังแสร้งขยับตัวนิ่งสงบหยิบจับพู่กัน แววตาเริ่มทอประกายแห่งความกังขา เขาจดจำรสอักษรในจดหมายที่เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณได้แม่นยำ ทว่าสตรีตรงหน้ากลับดูห่างไกลจากความลึกซึ้งเหล่านั้นเหลือเกิน "ฮวาเอ๋อร์... เจ้าเคยเขียนถึงความงามของจันทราในจดหมายที่ส่งให้ข้า เจ้าจำได้หรือไม่" เอี้ยนฟงเอ่ยเสียงทุ้มพลางคลี่กระดาษแผ่นหนึ่งออก "ข้านึกถึงบทกวีของหลี่ไป๋ที่ว่า 'ยกจอกสุราเชิญพระจันทร์ฉาย สองเงารวมกายเคียงคู่กัน'" ฉินฮวาเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาของนางสั่นระริกด้วยความว่างเปล่า... หลี่ไป๋คือใคร? นางไม่เคยได้ยินชื่อนี้ในวงไพ่นกกระจอกหรือร้านเครื่องประดับเลยด้วยซ้ำ! นางลอบเหลือบมองเสี่ยวหนิงที่ยืนก้มหน้าอยู่ด้านหลัง พยายามส่งสายตาให้นางกระซิบคำตอบออกมา ทว่าเอี้ยนฟงกลับตวัดสายตาคมกริบไปทางสาวใช้เสียก่อน 

ทว่าในจังหวะที่เสี่ยวหนิงกำลังจะแตะขอบสวรรค์ เอี้ยนฟงกลับหยุดชะงักจังหวะนิ้วเพียงชั่วครู่ เขาเงยหน้าขึ้นจากหัวนมชูชัน สบตาที่ปรือปรอยของนางด้วยสายตาลึกซึ้งอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าหนักแน่นดุจขุนเขา"เสี่ยวหนิง... ข้ารักเจ้า"คำบอกรักที่ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยนั้นประดุจสายฟ้าฟาดลงกลางใจ เสี่ยวหนิงดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจและคาดไม่ถึง ความรู้สึกสับสนปนเปไปกับความอบอุ่นวาบหวามที่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย น้ำตาแห่งความปีติร่วงเผาะลงบนแก้ม"ท่าน... ท่านพูดว่าอะไรนะเจ้าคะ... บ่าว... บ่าวเป็นเพียงแค่... อ๊าาา!!"เอี้ยนฟงไม่ตอบ แต่ส่งนิ้วแกร่งกระแทกเน้นๆ เข้าไปที่จุดกระสันลึกที่สุดอีกครั้ง ส่งผลให้เสี่ยวหนิงกรีดร้องออกมาด้วยความเสียวซ่านถึงขีดสุด น้ำหวานพุ่งฉีดทะลักชโลมล้างนิ้วของเขาจนชุ่มโชก ร่างบางกระตุกเกร็งสะท้านอยู่ในอ้อมกอดของชายที่นางแอบรักมาตลอด... ชายที่เพิ่งบอกรักนางในคืนที่มืดมิดที่สุด“อ๊าาา!!”“เบาเสียงลงหน่อย กัดชายเสื้อเอาไว้” ท่านแม่ทัพเฝ้าวนเวียนจูบและดูดดึงหัวนมอวบ เสียงหอบหายใจจึงเริ่มร้อนแรงขึ้น เสี่ยวหนิงจึงกัดชายเสื้อไว้เพื่อกลั้นเสียงครางแม่ทั

เสียงล้อรถม้าหยุดลงที่หน้าจวนพร้อมกับเหล่าบ่าวไพร่ที่หอบหิ้วห่อแพรพรรณและกล่องเครื่องประดับพะรุงพะรัง ฉินฮวาเฟยก้าวลงมาด้วยสีหน้าแช่มชื่น ทว่าเสี่ยวหนิงที่ยืนรออยู่ด้วยความกระวนกระวายรีบปราดเข้าไปกระซิบข้างหูทันที"คุณหนูเจ้าคะ... ท่านแม่ทัพกลับมาแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้กำลังเดือดดาลเรื่องหนี้สินที่บรรดาเจ้าหนี้มาทวงถึงหน้าจวน..."ฉินฮวาเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาไหวระริกด้วยความตกใจ ทว่าเพียงพริบตานางก็แสยะยิ้มที่มุมปาก นางรีบขยี้ตาจนแดงก่ำและถอดเครื่องประดับบางชิ้นออกให้ดูยับเยินเล็กน้อย ก่อนจะวิ่งถลาเข้าไปในโถงกลางที่เอี้ยนฟงนั่งรออยู่ด้วยใบหน้าทะมึนทึง"ฮือออ... ท่านพี่! ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ! ท่านช่างใจร้ายนัก!"ยังไม่ทันที่เอี้ยนฟงจะอ้าปากบริภาษเรื่องหนี้พนันและค่าเครื่องประดับมหาศาล ฉินฮวาเฟยก็ทิ้งตัวลงกอดขาเขาพลางปล่อยโฮฟูมฟายประดุจเขื่อนแตก นางสะอื้นไห้จนตัวโยน ปาดน้ำตาป้ายหน้าจนดูน่าเวทนา"ฮวาเอ๋อร์! นี่มันเรื่องอะไรกัน? หนี้สินพวกนี้...""ท่านยังจะมาถามอีกรึเจ้าคะ!" นางชิงขัดจังหวะพลางตัดพ้อเสียงสั่น "ท่านไปราชการทีละนานๆ ทิ้งให้ข้าเฝ้าจวนอยู่อย่างโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงา ข้าต้องนั่

บทที่ 10 มุกราตรีกาลเวลาในจวนแม่ทัพผันผ่านไปประดุจสายน้ำ ทว่าความอึดอัดใจของเอี้ยนฟงกลับยิ่งทับถมขยายวงกว้าง ทุกค่ำคืนที่เขาพยายามจะร่วมอภิรมย์กับฉินฮวาเฟย เขากลับพบเพียงความว่างเปล่าที่ฉาบไว้ด้วยจริตจะก้าน นางงดงามราวกับตุ๊กตาหยก ทว่าวาจาที่เอ่ยออกมากลับตื้นเขิน ไร้ซึ่งประกายปัญญาที่เคยทำให้เขาคลั่งไคล้หลังม่านมุก"ท่านพี่เจ้าคะ ดูกำไลหยกวงนี้สิเจ้าคะ เข้ากับผิวข้าหรือไม่" ฮวาเฟยเอ่ยเจื้อยแจ้วขณะปรนนิบัติสามี ทว่าเอี้ยนฟงกลับมองข้ามผ่านร่างอรชรนั้นไป สายตาของเขาจับจ้องไปยังมุมมืดของห้อง เสี่ยวหนิงกำลังจัดแจงจุดกำยานเงียบๆ ทำเสมือนว่าไร้ตัวตนได้อย่างไร้ที่ติแต่เอี้ยนฟงกลับคอยมองนางสาวใช้ผู้นี้... แม้จะสวมชุดเนื้อหยาบและก้มหน้าต่ำตลอดเวลา ทว่าทุกครั้งที่นางขยับกาย หรือยามที่นางเผลอสบตาเขาเพียงครู่เดียว เอี้ยนฟงกลับเห็นแสงสว่างบางอย่างที่โชติช่วงยิ่งกว่าอัญมณีบนตัวภรรยาของเขาเสียอีกความสงสัยที่คุกรุ่นอยู่ในอกของแม่ทัพหนุ่มมานาน บัดนี้ได้เวลาที่ความจริงจะปรากฏ เอี้ยนฟงกลับมาที่ห้องอักษรในยามที่ทั้งจวนเงียบสงัด เขาตรงไปยังโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง ค่อยๆ รื้อค้นใต้กองตำราภูมิศาสตร์จนพบเข้า