All Chapters of Under the Mayor's Command: Chapter 31 - Chapter 40

Chapter Thirty-OneHindi ako makahinga nang maayos. Ang bawat singasing ng takure at ang talsik ng mantika sa kawali ay tila ba tunog ng mga kadenang unt-unting humihigpit sa aking leeg. Nakasubsob pa rin ako sa lababo, hinahayaan ang tubig na umagos sa aking mga kamay na hinawakan niya kanina. Pakiramdam ko, kahit anong sabon ang gamitin ko, hindi na maaalis ang lamig na iniwan ng kaniyang balat."Rose! 'Yung tubig! Ano ba, hihimatayin ka na ba riyan?!" sita sa akin ni Aling Belen habang pasok-labas siya sa kusina, bitbit ang mga tray ng pagkain. "Nakahanda na ba ang malamig na tubig ni Mayor? Bilisan mo, baka mainip 'yun!""O-opo, heto na po," panginginig kong sagot.Kumuha ako ng isang basong kristal, ang pinakamalinis na baso na itinatago ni Aling Belen para sa mga espesyal na bisita. Nilagyan ko ito ng maraming yelo hanggang sa lumamig ang gilid ng baso. Habang hawak ko ito, naramdaman ko ang hapdi ng mga paltos ko. Naalala ko ang tingin niya sa mga sugat na ito. Titig na walang

Chapter Thirty-ThreeAng amoy ng karinderya ay naging bahagi na ng aking pagkatao, isang halong amoy ng sunog na uling, patis, at ang malansang tubig mula sa lababo. Ito ang amoy ng aking kalayaan, gaano man ito kabaho o kapait.Ngunit sa tuwing darating ang alas-dose ng tanghali, ang lahat ng amoy na iyon ay tila ba naglalaho at napapalitan ng isang pamilyar at nakakalunod na bango: ang amoy ng mamahaling sandalwood at ang presensya ng isang lalakeng hindi ko alam kung dapat ko bang katakutan o pagtakhan.Limang araw na ang nakalilipas simula noong unang beses siyang pumasok sa karinderya ni Aling Belen. Limang araw na tila ba isang mahabang panaginip na hindi ko magising-gising."Rose! 'Yung kape ni Mayor, siguraduhin mong hindi masyadong matamis! Alam mo namang ayaw niya ng mabulaklak na lasa!" sigaw ni Aling Belen mula sa counter. Halos magkandarapa ang matanda sa pag-aayos ng kaniyang buhok, tila ba isang dalagita na gustong magpasikat sa isang mataas na opisyal.Nanginginig ang

Chapter Thirty-FiveAlas-kwatro pa lang ng madaling-araw ay gising na ako. Hindi dahil sa nakasanayang bulyaw ni Aling Belen, kundi dahil sa isang uri ng bigat sa dibdib na tila ba babala ng paparating na unos. Sa loob ng isang buwan, naging kanlungan ko ang amoy ng usok at ang hapdi ng pagod, ngunit ngayon, may kung anong presensya sa labas na hindi nagpapahinga, kaya hindi rin ako makatulog.Sumilip ako sa siwang ng bintana ng aming maliit na tulugan. Nandoon pa rin ang itim na SUV sa ilalim ng puno ng akasya, ang mga headlight nito ay tila mga matang nagmamasid sa dilim. Hindi sila umaalis. Para silang mga bantay-sarado sa isang presong hindi naman nakakulong sa rehas, kundi sa sarili niyang takot.Dahan-dahan akong lumabas at tumuloy sa kusina. Sa gitna ng kadiliman, nagsimula akong mag-ayos ng mga sangkap para sa pananghalian. Mas gusto ko ang ganitong oras, iyung tahimik, iyung ako lang at ang mga gawaing bahay na unt-unti nang nagiging sandigan ng aking katinuan. Habang nagbaba

Chapter Thirty-SevenHindi ako makahinga nang maayos. Ang espasyo sa pagitan naming dalawa ay tila ba nauubusan ng hangin, at ang tanging naririnig ko na lang ay ang malakas na kabog ng sarili kong dibdib na tila gustong kumawala sa aking ribcage. Nanatiling nakatitig si Alexander sa akin, naghihintay ng sagot, habang ang kaniyang mga kamay ay nakakulong pa rin sa magkabilang gilid ko sa ibabaw ng lamesa. Ang kaniyang anino ay bumabalot sa akin, nilalamon ang liwanag mula sa bumbilya ng kusina."Ano, Rosita? Wala ka bang sasabihin?" untag niya muli. Ang kaniyang boses ay mas lalong naging paos, isang baritono na nanginginig sa ilalim ng kaniyang kontroladong emosyon."Ma-maayos naman po, sir," nauutal kong sagot, pilit na iniiwas ang aking paningin sa kaniyang mga mata na tila ba nagniningas sa panunukso."Magaling po kayong magsalita. Kaya niyo pong paikutin ang mga tao sa palad niyo. Alam niyo kung anong sasabihin para makuha ang loob nila."Isang maikling tawa ang kumawala sa kaniy

Chapter Thirty-NineAng sumunod na umaga sa Laguna ay binalot ng isang uri ng katahimikan na hindi ko nakasanayan. Wala ang pamilyar na tunog ng mga de-bakal na pinto ng SUV na nagsasara, at wala ang mabigat na presensya ng mga tauhan ni Alexander na tila mga aninong nakabantay sa bawat hininga ko.Dahan-dahan akong lumabas sa harap ng karinderya, bitbit ang walis tingting, pero napatigil ako sa gilid ng kalsada. Ang puno ng akasya kung saan laging nakaparada ang itim na sasakyan ay bakante na. Ang tanging naiwan ay ang mga marka ng gulong sa tuyong lupa at ang ilang piraso ng upos ng sigarilyo ng kaniyang mga bodyguard."Rose, napansin mo ba? Wala na ang mga asul at ginto sa labas," bungad ni Saling habang nag-uunat sa may pintuan. "Pati 'yung mga gwapong naka-barong na laging nagkakape rito at nagpapa-pogi, biglang naglaho na parang bula."Naramdaman ko ang biglang paglamig ng aking sikmura. Hindi ba dapat ay matuwa ako? Ito ang kalayaang ipinaglalaban ko, ang mawala ang mga matang