All Chapters of Under the Mayor's Command: Chapter 21 - Chapter 30

Chapter Twenty Ang ingay ng Maynila ay tila isang malayo at mahinang ugong mula sa loob ng soundproof na master bedroom ni Alexander. Dito sa kaniyang mansyon sa gitna ng lungsod, ang bawat gamit ay ginto, marmol, at salamin, mga bagay na sumasalamin sa kaniyang kapangyarihan bilang Mayor. Tatlong buwan na ang nakalipas simula nang tangkain kong tumakas, at sa loob ng tatlong buwang iyon, natutunan ko ang pinakamahalagang leksyon: ang pinakamabisang paraan para mabuhay ay ang maging anino ng kaniyang kagustuhan. Nakatitig ako sa salamin, suot ang isang puting cocktail dress na hapit sa aking katawan. Ang Rositang nakaharap sa akin ay hindi na ang katulong na nangarap makaalis sa hirap. Ang Rositang ito ay isang tropeyo, maayos ang buhok, ang balat ay makinis mula sa mga mamahaling sabon, at ang mga mata ay sanay nang magpanggap. "You look perfect, Rosita," boses iyon ni Alexander habang pumapasok sa silid. Lumapit siya at hinalikan ang aking leeg, ang kaniyang mga kamay ay map

Chapter Twenty-TwoAng sikat ng araw na tumatagos sa siwang ng makakapal na kurtina ay tila nanunurok sa aking mga mata, isang malupit na paalala na ang gabi ng marahas na pagpapasuko ay tapos na. Sinubukan kong gumalaw, pero bawat kalamnan sa aking katawan ay nagrereklamo. Ramdam ko ang hapdi ng mga marka sa aking baywang at ang panginginig ng aking mga hita.Tahimik at tulala akong nakatitig sa kisame, habang ang bawat paghinga ko ay may kasamang bigat. Ang mansyong ito, na dati ay tila pangarap dahil sa karangyaan, ay tuluyan nang naging isang suffocating na kabaong na gawa sa ginto."Gising ka na pala."Ang boses niya ay galing sa balkonahe. Nakatayo roon si Alexander, suot lamang ang kaniyang itim na silk robe na bahagyang nakabukas, inilalantad ang kaniyang dibdib na may mga bakas din ng aking mga kuko mula sa aming pakikipagtuos kagabi. Hawak niya ang isang baso ng scotch, sa ganitong oras ng umaga, habang ang usok ng kaniyang tabako ay dahan-dahang humahalo sa hangin.Dahan-da

Chapter Twenty-FourAng bawat segundo sa loob ng silid na iyon ay tila ba tumitimbang ng isang kilo. Matapos umalis ni Alexander, naiwan ang kaniyang amoy, isang mapanganib na timpla ng sandalwood, mamahaling tabako, at ang amoy ng kaniyang pagnanasa na tila ba nakadikit pa rin sa bawat himaymay ng aking balat. Tumayo ako sa harap ng salamin, hubad at nanginginig, tinititigan ang mga markang iniwan niya. Ang kaniyang mga daliri ay nag-iwan ng kulay-ube na mga bakas sa aking maputing balat, mga selyo ng kaniyang diktaturya na hindi kayang burahin ng kahit anong sabon.Kinuha ko ang itim na silk dress na nakalatag sa kama. Ang tela nito ay malamig, madulas, at tila ba may sariling buhay habang dumadaloy ito sa aking katawan. Habang isinusuot ko ang damit, bawat dampi ng tela sa aking mga pasa ay nagpapadala ng kuryente ng sakit sa aking utak. Ang corset sa ilalim nito ay hinila ko nang mahigpit, kasing higpit ng pagkakakulong ko sa mansyong ito. Gusto kong sumigaw, gusto kong punitin a

Chapter Twenty-SixHabang ang bus ay bumabaybay sa madilim at lubak-lubak na kalsada palabas ng Maynila, ang bawat uga ng sasakyan ay tila ba isang marahas na pag-alog sa aking buong pagkatao. Nakasandal ang aking ulo sa malamig na salamin ng bintana, at sa bawat pagpikit ko, hindi ang kadiliman ang aking nakikita kundi ang mga sulyap ng aking nakaraan, ang mga imahe ng buhay na ninakaw sa akin nang ganoon na lamang kabilis.Naitanong ko sa aking sarili, paano ba ako umabot sa ganito?Naalala ko ang Rosita bago dumating si Alexander. Isang simpleng babae na may mga pangarap na kasing liwanag ng araw. Naalala ko ang amoy ng kape sa umaga sa aming maliit na kusina, ang tunog ng tawa ng aking mga kaibigan, at ang pakiramdam ng telang koton sa aking balat, hindi itong mamahaling sutla na tila ba naging kabaong ko. Dati, ang tanging inaalala ko ay ang aking pag-aaral at kung paano pagkakasyahin ang aking baon. Ngayon, ang bawat hininga ko ay may katapat na utos, bawat galaw ko ay may katum

Chapter Twenty-EightIsang buwan na ang nakalilipas mula nang lisanin ko ang marangyang impiyerno sa Maynila, ngunit ang bawat gising ko sa madilim na sulok ng kusina ni Aling Belen ay tila isang malupit na paalala na ang kalayaan ay may napakataas na presyo. Dito, ang bawat hininga ko ay hindi na amoy mamahaling pabango o sariwang bulaklak, ito ay napalitan na ng amoy ng sunog na uling, sebo ng baboy, at matapang na sabon na unti-unting kumakain sa balat ng aking mga kamay."Rose! 'Yung apoy sa kalan, hihina na! Dagdagan mo ng uling!" sigaw ni Aling Belen mula sa bukana ng karinderya."Opo, Aling Belen!" mabilis kong sagot.Dali-dali akong lumapit sa sako ng uling. Ang aking mga kamay, na dati ay perpektong naka-manicure at malalambot, ay naging magaspang na at may mga itim na mantsa na tila ba naging bahagi na ng aking balat. Ramdam ko ang hapdi ng mga paltos sa aking palad habang hinahawakan ko ang magaspang na kahoy, pero pilit ko itong binalewala. Ang sakit na ito ay mas madalin