All Chapters of Under the Mayor's Command: Chapter 11 - Chapter 20

Chapter ElevenAlas-singko pa lang ng umaga pero nakatayo na ako sa tapat ng lababo sa laundry area. Ang tubig ay kasing lamig ng yelo, tumatagos sa aking balat hanggang sa aking mga buto, pero mas pinipili ko ang hapdi nito kaysa sa init ng mga tingin na sumasalubong sa akin sa kusina. Pilit kong kinukuskos ang mantsa sa aking apron, isang mantsa na kahit anong sabon ang gamitin ko, alam kong mananatili sa aking alaala.Pumasok si Klea sa laundry area. Bitbit niya ang isang basket ng mga puting kurtina. Napatigil ako sa pagkusot at nag-angat ng tingin, umaasang makikita ko ang kislap sa kaniyang mga mata na dati ay nagpapatawa sa akin sa gitna ng pagod.Ngunit wala. Ang kaniyang mukha ay tila semento, matigas, malamig, at walang emosyon.“Klea…” tawag ko, ang boses ko ay paos at halos maglaho sa tunog ng tumutulong gripo. “Yung mga bedsheets sa second floor, ako na ang kukuha mamaya. Alam kong masakit ang likod mo.”Hindi siya sumagot. Nilagpasan niya ako na tila ba hangin lang ako n

Chapter Thirteen Gabi-gabi, ang tunog ng pagpihit ng susi sa pinto ng aking silid ang nagsisilbing hudyat ng aking pagkaalipin. Ang storage room ay maliit,mkasing sikip ng aking dibdib tuwing naaalala ko ang mga matang mapanghusga sa baba. Walang bintana rito, tanging ang isang maliit na vent na naglalabas ng malamig na hangin mula sa library.Nakatitig ako sa kisame, nakahiga sa isang manipis na kutson na palihim na iniwan ni Klea bago siya tuluyang umiwas sa akin. Iyon na lang ang tanging bakas ng kaniyang pagkakaibigan, isang huling habag bago ang tuluyang pananahimik.Bumukas ang pinto. Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino ito. Ang amoy ng kaniyang pabango at ang bigat ng kaniyang presensya ay sapat na para manginig ang aking buong pagkatao.“Hinihintay mo ba ako, Rosita?” ang boses ni Alexander ay mababa, tila isang haplos ng pelus sa gitna ng kadiliman.“Wala naman po akong ibang pupuntahan, Mayor,” sagot ko nang hindi bumabangon.Naramdaman ko ang paglubog ng

Chapter Fifteen Ang storage room ay naging kasing sikip ng isang kabaong. Sa loob ng tatlong araw, hindi ako nakatulog nang maayos. Ang bawat kaluskos sa labas, ang pagdaan ng security guard sa hallway, ang mahinang pag-ikot ng doorknob na tila may sumusubok kung naka-lock ba ito, o ang malalayong tawanan ng mga tauhan ni Alexander sa garden—ay tila ba mga babala na hindi ako ligtas.Alas-tres pa lang ng madaling-araw, ang oras kung kailan ang mansyon ay balot pa ng pinakamakapal na kadiliman. Ito ang oras na itinakda ni Donya Estela para simulan ko ang paglilinis sa likod. Kailangan kong lumabas bago pa magising ang ibang staff para iwasan ang mga matang mapanghusga, pero sa bawat hakbang ko sa madilim na pasilyo, pakiramdam ko ay may mga matang sumusunod sa akin mula sa anino.Habang binabagtas ko ang daan patungo sa kusina para kumuha ng panlinis, narinig ko ang mabibigat na yabag sa likuran ko. Binilisan ko ang aking lakad, ang tibok ng puso ko ay tila tambol na sumasabay sa kaba

Chapter SeventeenMatapos ang kahihiyan sa party, naging mas mahigpit ang seguridad sa paligid ko. Hindi na lang lock ng pinto ang humaharang sa akin, may dalawang bodyguard na rin na nakatayo sa labas ng master bedroom tuwing wala si Alexander. Ang bawat pagkain ko ay sinusuri, at ang bawat kilos ko ay itinatala.Isang hapon, habang si Alexander ay nasa isang emergency meeting sa munisipyo, naiwan akong mag-isa sa silid. Nakatitig ako sa bintana, pinagmamasdan ang mga ibon sa labas na malayang lumilipad lampas sa mataas na pader ng mansyon. Isang katok ang bumasag sa aking pagmumuni-muni."Rosita, ang meryenda mo," boses iyon ni Klea.Nagulat ako. Akala ko ay hindi na siya papayagang lumapit sa akin. Pagbukas ng pinto, pumasok siya dala ang isang tray. Ang mga bodyguard ay nanatili sa labas, kampante dahil kilala nila si Klea bilang isa sa mga pinakamatagal na staff.Ibinaba ni Klea ang tray sa mesa. Hindi siya nagsasalita, pero ang kaniyang mga mata ay mabilis na gumagalaw, tila ba

Chapter Nineteen Nakadapa ako sa kama, ang aking mga kamay ay nakaunat paitaas at nakakandado sa malamig na bakal ng headboard. Ramdam ko ang bawat gasgas ng metal sa aking balat sa tuwing sinusubukan kong kumawala. Sa harap ko, nakatayo si Alexander. Tinanggal niya ang kaniyang polo, inilalantad ang kaniyang malapad na balikat na tila isang pader na humaharang sa anumang liwanag na natitira sa akin."Umiyak ka, Rosita. Gusto kong marinig ang bawat hikbi mo," ang kaniyang boses ay kalmado, isang klase ng katahimikan bago ang unos. "Dahil ang bawat luhang ilalabas mo ay kabayaran sa bawat segundong inisip mong kaya mong tumakas sa akin.""Bakit, Alexander? Bakit kailangang humantong sa ganito?" hikbi ko, ang mukha ko ay baon sa mamahaling unan na ngayon ay basa na ng aking mga luha. "Hindi ako gamit. Tao ako. May karapatan akong umalis!"Isang malakas na tawa ang kumawala sa kaniya, isang tawang walang bahid ng saya kundi purong pangungutya. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking