Lahat ng Kabanata ng Under the Mayor's Command: Kabanata 81 - Kabanata 89

Chapter EightyNanatili akong nakatitig sa bintana ng sasakyan habang dahan-dahang nagbabago ang tanawin. Mula sa pinong buhangin at malawak na asul ng karagatan ng Casiguran, unt-unti kaming nilalamon ng makapal na gubat at matatayog na puno ng Sierra Madre. Ang bawat liko ng gulong sa sementadong kalsada ay tila isang mabigat na hampas sa aking dibdib. Pakiramdam ko, sa bawat kilometrong lumilipas, unt-unting binubura ng tadhana ang natitirang bakas ng isang buwan kong pamumuhay bilang si Rosa.Sa loob ng sasakyan, walang maririnig kundi ang swabe at tahimik na ugong ng makina at ang malamig na sipol ng aircon. Ang marangyang amoy ng leather ay tila lason na dahan-dahang pumapatay sa natitirang amoy ng alat at tuyong damo na nakakapit sa aking balat."You are remarkably quiet today, Rosita," basag ni Alexander sa katahimikan.Hindi ko siya nilingon. Nanatili ang aking tingin sa labas, pinapanood ang anino ng mga bundok. "Ano pa ang gusto mong sabihin ko, Alexander? Nandito na ako. N

Chapter Eighty-TwoBumukas ang pribadong elevator diretso sa malawak at modernong sala ng kaniyang penthouse. Ang bawat sulok ng lugar na ito ay sumisigaw ng karangyaan—mula sa naglalakihang salamin na bintana na kung saan tanaw ang buong Bonifacio Global City, hanggang sa mamahaling marmol na sahig na kasing lamig ng taong nagmamay-ari nito.Binitawan ni Alexander ang aking baywang, ngunit nanatili ang kaniyang mabigat na presensya sa aking likuran. Naririnig ko ang marahang paghakbang niya habang tinatanggal ang kaniyang leather gloves, isa-isa, nang may nakatatakot na kalmado."Vito," tawag ni Alexander, hindi man lang nililingon ang kaniyang tauhan na nanatiling nakatayo sa may pintuan ng elevator."Sir?" sagot ni Vito, nakayuko pa rin ang ulo."Leave us. And make sure no one disturbs us for the rest of the weekend," utos ni Alexander sa kaniyang mababa at baritonong boses. "If anyone calls, tell them I am out of the country.""Yes, Sir." Sa isang iglap, sumara ang pinto ng elevat

Chapter Eighty-FourHindi ko alam kung ilang oras ang lumipas habang nananatili kaming nakakulong sa silid na iyon. Ang marahas na bagyo ng kaniyang pagnanasa ay dahan-dahang humupa, na nag-iwan ng isang mabigat, mainit, at tahimik na gabi sa pagitan naming dalawa. Ang mabibilis na hampas ng kaniyang dibdib kanina ay napalitan ng malalalim at pantay na paghinga. Nakahiga pa rin siya sa itaas ko, ngunit ang kaniyang bigat ay hindi na tulad ng kanina na tila ba gusto akong gumuho; ngayon, ang kaniyang katawan ay nakadantay sa akin sa paraang tila ba natatakot siyang bigla akong maglaho kapag lumayo siya nang bahagya.Ipinatong niya ang kaniyang mukha sa aking leeg, ang kaniyang maiinit na labi ay nakadikit sa aking balat nang walang galaw. Ang kaniyang dalawang kamay, na kanina ay mahigpit na nakahawak sa aking mga pulso, ay dahan-dahan nang bumaba at ngayon ay nakapulupot sa aking baywang, marahang humihigpit sa bawat sandali na magpapakita ako ng kaunting paggalaw."Alexander..." mahi

Chapter Eighty-SixDahan-dahan kong naramdaman ang pagbaba ng kaniyang mga palad patungo sa aking likod, marahang hinahaplos ang bawat bahagi ng aking gulugod na tila ba binibilang niya ang bawat buto, sinisiguradong narito nga ako sa kaniyang piling. Ang kaniyang halik ay nanatiling mabagal, banayad, at may dalang lalim na unt-unting nagpapabura sa ingay ng labas ng mundo. Walang nagmamadali. Sa unang pagkakataon, hinayaan ni Alexander na ang oras ang sumunod sa amin, hindi ang kaniyang mga utos.Nang ihiwalay niya ang kaniyang mga labi, hindi siya lumayo. Nanatiling magkadikit ang aming mga ilong, at ang kaniyang malalalim na paghinga ay dumarampi sa aking mukha."I missed you, Rosita," pabulong niyang pag-amin, ang kaniyang boses ay may dalang gasgas ng emosyong matagal niyang itinago sa ilalim ng kaniyang pagiging bilyonaryo. "More than I care to admit. The penthouse was freezing without you. Every room felt like an empty tomb.""Kasalanan mo rin naman," mahina kong sagot, may bah

Chapter Eighty-EightMag-isa ako sa penthouse nang hapon na iyon. Lumabas ako sa malawak na balkonahe, bitbit ang isang maliit na sketchpad na binili ko noong isang araw nang mag-ikot ako sa lugar nang walang bantay. Totoo ang sinabi ni Alexander—malaya akong nakakalabas ngayon nang walang anino ni Vito o ng kahit sinong tauhan na nakabuntot sa aking mga hakbang. Isang malaking hakbang iyon para sa aming dalawa, isang bagay na unt-unting nagpaparamdam sa akin na ako ay muling nabubuhay bilang isang totoong tao, hindi bilang isang magandang palamuti sa kaniyang koleksyon.Umupo ako sa upuang yari sa rattan at pinagmasdan ang langit. Kulay kahel, lila, at rosas ang abot-tanaw habang unt-unting nilalamon ng gabi ang mga naglalakihang skyscraper ng lungsod. Dahan-dahang dinala ng aking mga daliri ang lapis sa papel. Sa halip na ang mga modernong gusali o ang siksikang mga kalsada ang aking iguhit, ang aking kamay ay tila may sariling isip na pilit bumabalik sa isang mundong payak ngunit p