Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“เจ้าสี่!”กู่เวิ่นหันหน้ากลับไปมองพี่ชาย ถามกลับเสียงเนือยๆ “ว่าอย่างไร”“ยังจะมาแกล้งทำบื้ออยู่อีก!” ชายหนุ่มดันก้นของน้องชายวัยสิบขวบที่ริอ่านมานั่งแทนน้องสาวสุดที่รัก “ลุกออกไปเดี๋ยวนี้!”กู่หลันอิงมองภาพพี่ชายทั้งสองก็อดไม่ไหว ยกมือปิดปากหัวเราะคิกๆ อย่างขบขันครั้นเห็นว่าเด็กหญิงอารมณ์ดีขึ้นได้ กู่ฮั่นที่ตอนแรกอยากไล่น้องชายจอมกวนไปให้พ้นๆ ก็ถึงกับต้องยอมแพ้ “เอาเถิด ถ้ามันทำให้อิงอิงยิ้มได้ ไม่ว่าอะไรข้าก็ยอมทั้งนั้น”กู่เวิ่นได้ทีก็เอาใหญ่ “เช่นนั้นขอขี่คอได้หรือไม่”“น้อยๆ หน่อย! ” คนที่ปล่อยให้น้องชายคนเล็กนั่งตักแยกเขี้ยว แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ผลักร่างของกู่เวิ่นออกจากตักของตนเอง “หลังจากนี้ข้าต้องไปประจำอยู่ที่แคว้นลี่ เจ้าต้องคอยทำหน้าที่ปกป้องอิงอิงแทนข้า เข้าใจไหม”เด็กชายวัยสิบขวบเชิดหน้า “ต่อให้พี่สามไม่บอก ข้าย่อมต้องทำอยู่แล้ว”กู่หลันอิงมองภาพที่เกิดขึ้นแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก เด็กน้อยไม่รอช้าลุกออ

“ข้าไม่อยากให้อี้หลานต้องลำบาก”               “ไม่ลำบากหรอกเพคะ” หญิงสาวมีสีหน้ากระตือรือร้น “ข้างหน้ามีอุทยาน องค์หญิงทรงไปรอที่นั่นก่อน ประเดี๋ยวข้าน้อยจะรีบกลับมา”               “อี้หลาน!” กู่หลันอิงหวังจะรั้งอีกฝ่ายไว้ก็ไม่ทันเสียแล้ว ร่างของนางกำนัลสาววิ่งไปเร็วเกินกว่าที่จะได้ยินเสียงของนาง               เด็กหญิงเหม่อมองท้องฟ้ายามเย็น นานแล้วที่นางไม่มีโอกาสออกมาเดินเล่นในอุทยาน               น่าจะตั้งแต่หลังจากที่ถูกองค์ชายจากต่างแดนดูถูกเมื่อครานั้น               แม้นางจะไม่เคยพูด แต่นางกำนัลในตำหนักก็เหมือนจะรู้จึงไม่ได้ผู้ใดกล้าเสนอให้นางไปเดิ

ทูตแลกเปลี่ยน ดวงตะวันคล้อยต่ำใกล้ลับขอบฟ้า นภาสีแสดเมื่อไม่กี่อึดใจก่อนถูกย้อมด้วยสีน้ำเงินสวย กลายเป็นเสน่ห์อันลึกลับของยามราตรี“อิงอิง!”เด็กหญิงที่กำลังสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรับรู้ถึงฝีเท้ามากมายที่วิ่งตรงเข้าหา ครั้นหมุนกายไปมองก็พบว่ากู่เลี่ยงอยู่ในชุดเกราะเต็มยศ เดินมาพร้อมกองทหารกับอี้หลานนอกจากนี้ยังมีชายหนุ่มแปลกหน้าผู้หนึ่งที่นางไม่เคยพบหน้ามาก่อน จากการแต่งกาย... กู่หลันอิงจำได้แม่นยำว่านางเคยเห็นฟ่านอู๋เฉียวแต่งกายด้วยอาภรณ์ที่คล้ายคลึงกันคนจากแคว้นลี่!“องค์หญิง!” อี้หลานซึ่งถือตะเกียงวิ่งตรงเข้ามาหากู่หลันอิงที่ยืนนิ่งผิดวิสัย ก่อนจะผงะเมื่อเห็นว่าไม่ไกลจากองค์หญิงมีเงาร่างเด็กชายผู้หนึ่งยืนอยู่ด้วย“เจ้าเป็น...”นางกำนัลสาวพูดยังไม่ทันจบประโยค อาคันตุกะในวันนี้ก็แผดเสียงร้องตาม“อาตง!”กู่หลันอิงมองตามร่างของชายหนุ่มอายุน่าจะประมาณยี่สิบต้นๆ ซึ่งเดินตัดหน้าตนเองไปยังจุดที่คนไร้มารยาทยืนอยู่นางเป็นสตรีที่

กู่เลี่ยงผู้เด็ดขาดต่อหน้าผู้อื่น เอนกายพิงไหล่น้องสาวที่ตัวเล็กกว่า เหมือนหมาป่าตัวใหญ่ที่ออดอ้อนขอความรักของผู้เป็นเจ้าของ “หากมิใช่เพราะเรื่องนี้ อิงอิง แล้วเจ้ากังวลเรื่องอะไร”น้ำหนักที่โถมลงมามิใช่เล่นๆ ทว่ากู่หลันอิงก็รู้ดีว่าเท่านี้อีกฝ่ายก็ยั้งมือไว้มากแล้ว หากรองแม่ทัพแห่งแคว้นเว่ยโถมแรงลงมาทั้งตัวจริง เกรงว่าต่อให้นางอ้วนกลมเพียงไรก็คงแบนติดพื้นห้องอยู่ดี“ทูตแลกเปลี่ยนมาเร็วกว่ากำหนดการที่แจ้งไว้” กู่หลันอิงที่พยายามขืนร่างไม่ให้ล้มตอบเสียงอู้อี้ “ข้ากังวลว่าที่ชายแดนอาจมีปัญหาบางอย่าง”“เรื่องนี้ข้าเองก็สั่งการให้คนไปสืบดูแล้ว หยวนเซ่าอธิบายว่าเขามีปัญหาเรื่องที่พักระหว่างทางจึงเร่งเดินทางมาที่นี่โดยไม่หยุดพัก ดังนั้นจึงมาถึงวังหลวงเร็วกว่ากำหนดการเดิม” ชายหนุ่มยอมผละตัวออกห่างร่างนุ่มนิ่มเพราะกลัวน้องสาวจะขืนตัวไม่ไหวจนล้มลงไป “แต่จริงดังที่เจ้าบอก เหตุผลที่เขาชี้แจงดูน่าสงสัย”“สาเหตุที่เขาเปลี่ยนกำหนดการเดิม อาจไม่ได้มีต้นเหตุมาจากทางเรา” กู่หลันอิงเบนสายตาไปยังเทียนไขที่อยู่ใกล้ตัว มองเพลิงที่เต้นระบำหยอกเย้าตามจังหวะของสายลมที่พัดผ่าน พยายามคาดเดาถึงสาเหตุดังกล่าว “เ

องค์หญิงทรงโปรดสามวันให้หลัง ทางพระราชวังมีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับคณะทูตแลกเปลี่ยน เช่นเดียวกับจดหมายฉบับแรกจากแคว้นลี่ที่เดินทางมาถึง“จดหมายจากพี่สาม” เด็กหญิงกุมแผ่นจดหมาย ใบหน้าเผยรอยยิ้มสดใสสมวัยอี้หลานลอบมองร่างเล็กที่นั่งคนเดียวอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวใหญ่ แม้ปากจะไม่พูด ทว่าองค์หญิงของนางคงคิดถึงกู่ฮั่นมากทีเดียวแต่ถึงแม้ว่านางกำนัลสาวอยากให้นายของตนมีเวลาอ่านจดหมายมากเพียงไร ทว่ายามนี้ยังมีสิ่งสำคัญยิ่งกว่าที่อีกฝ่ายต้องทำ“องค์หญิงเพคะ ได้เวลาแล้ว”ร่างเล็กในอาภรณ์สีไข่มุก ประดับด้วยลูกปัดและกำไลหยก งดงามสดใสสมวัยวางจดหมายกลับลงบนโต๊ะ จากนั้นค่อยลุกจากเก้าอี้เพราะกู่หลันอิงไม่ต้องการเป็นจุดเด่นในงานเลี้ยง นางจึงเลือกแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีพื้น ละเว้นสีฉูดฉาดที่อาจทำให้ผู้อื่นคิดว่ามันโดดเด่นสะดุดตา สำหรับแคว้นเว่ย ผู้ที่อายุครบสิบสองปีจึงถือว่าเป็นผู้ใหญ่ที่สามารถเข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ ดังนั้นที่ผ่านกู่หลันอิงจึงไม่เคยเข้าร่วมงานสังคม ความจริงยามนี้นางอายุเจ็ดย่างแปดปียังไม่จำเป็นต้องไปร่วมงานเลี้ยงต้อนรับคืนนี้ แต่เพราะสามวันก่อนนางได้พบหยวนเซ่ากับหลานชายของเขา