Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“เจ้านี่หมดทางเยียวยาจริงๆ ” อาตงส่ายหน้าคล้ายระอา ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มอย่างเอ็นดู “เดิมทีข้าคิดจะให้กระต่ายตัวนี้เป็นของขวัญ ไถ่โทษที่ข้าเคยเสียมารยาทต่อเจ้า แต่ดูท่า... นอกจากให้กระต่ายแล้ว ข้ายังต้องสอนเจ้าเลี้ยงดูมันอีกทอดหนึ่ง”กู่หลันอิงฟังเช่นนั้นก็รู้สึกเสียหน้านิดๆ นางเรียนตำราและศึกษาศาสตร์ต่างๆ มามากมาย แต่วันนี้กลับถูกอีกฝ่ายดูถูกเพราะกระต่ายตัวหนึ่ง“เจ้าเป็นองค์หญิงเติบโตอยู่แต่ในวัง ถ้าให้ข้าเดา... กระทั่งตลาด เจ้าก็ยังไม่เคยไปเดินดูเลยใช่หรือไม่”“ข้า...” เด็กหญิงไม่เคยถูกถามคำถามเช่นนี้ใส่จึงมิอาจตอบรับได้ในทันทีเท่าที่นางรู้ ตลาดคือสถานที่ซึ่งเป็นจุดที่ชาวบ้าน พ่อค้าต่างรวมตัวกันเพื่อค้าขายแลกเปลี่ยนสินค้ากับเงินตรา เป็นหนึ่งในระบบเศรษฐกิจซึ่งเป็นรากฐานอันสำคัญต่อความมั่นคงในเรื่องการหมุนเวียนของเงินคงคลังของแคว้นนั้นๆแต่... แต่นางไม่เคยไปดูของจริงในขณะที่กู่หลันอิงครุ่นคิดไม่ตก แก้มยุ้ยของนางก็พองออกนิดๆ โดยที่นางไม่รู้ตัวหากนางตอบว่าไม่เคย เช่นนั้นจะทำให้แคว้นเว่ยขายหน้าหรือไม่?อาตงมองแก้มนุ่มนั่นอย่างเผลอไผล ก่อนจะควบคุมสติของตนเองโดยการสะบัดหน้าแรงๆเกือบไปแ

พระสหาย กับการเยือนตลาดหนึ่งวันให้หลัง หยวนเซ่าเพิ่งได้มีโอกาสมาเยือนตำหนักเซี่ยงรื่อเป็นครั้งแรกหลังจากรับตำแหน่งทูตแลกเปลี่ยนอย่างเป็นทางการหากเทียบกับการมาเข้าเฝ้าองค์หญิงน้อยเมื่อหลายเดือนก่อน แน่นอนว่าครานี้ชายหนุ่มรู้สึกผ่อนคลายกว่ามาก อาจเป็นเพราะเขาไม่จำเป็นต้องมาที่นี่เพื่อขอโทษในสิ่งที่ตนไม่ได้ก่อ และอาจเป็นเพราะเขาได้เห็นใบหน้าค่าตาขององค์หญิงมาหลายครั้งจึงเริ่มคุ้นเคยหยวนเซ่าคิดพลางถอนหายใจน้อยๆ ไม่รู้ว่าป่านนี้ฟ่านอู๋เฉียวจะสำนึกบ้างแล้วหรือยังความจริงฮ่องเต้ได้จัดการเรื่องดังกล่าวเพื่อมิให้เชื้อพระวงศ์คนอื่นเอาเป็นเยี่ยงอย่าง องค์ชายรองได้รับบัญชาให้เสด็จไปศึกษาวิถีแห่งเต๋าที่สำนักพรตบนยอดเขาสูงเป็นเวลาสามปี...พูดง่ายๆ คือถูกส่งไปดัดสันดานทว่าต่อให้มันเป็นการทำโทษอันสืบเนื่องมาจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่แคว้นเว่ย ทว่าเพื่อรักษาหน้าตาของแว่นแคว้น หยวนเซ่าจึงมิอาจบอกเรื่องนี้กับกู่หลันอิงด้วยตนเองได้แต่นั่นก็ถือเป็นเรื่องดี เรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตก็ให้มันแล้วๆ กันไป ตราบใดที่ฟ่านอู๋เฉียวไม่ก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก ความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นลี่กับแคว้นเว่ยก็จะไม่ได้รับผลก

ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วยามกว่าจะถึงกำหนดออกเดินทาง ทว่าที่ตำหนักของนางกลับมีใครบางคนมารออยู่ก่อนแล้ว“อิงอิง หลังมีการสืบและเทียบรายชื่อคณะทูตที่เดินทางออกจากเมืองหลวงจนกระทั่งมาถึงที่นี่ พบว่ามีจำนวนคนเปลี่ยนไปเล็กน้อย เจ้าลองดูรายงานนี่เถิด” กู่หลันอิงมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้พบผู้ที่มาหา แต่นั่นก็ไม่ทำให้นางปฏิเสธที่จะเดินไปหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ตรงกันข้าม ระหว่างทั้งสองมีโต๊ะไม้วางกั้นพร้อมน้ำชาที่เพิ่งถูกรินเตรียมไว้ไม่นาน “ทำไมถึงเป็นพี่สี่? ” เด็กหญิงไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายความรู้สึกของพี่ชาย แต่เรื่องนี้นางจำได้ว่าตนได้ขอให้กู่เลี่ยงเป็นคนไปเดินชมตลาดพร้อมกันกับนาง กู่เวิ่นซึ่งแต่งกายด้วยชุดลำลองทั่วไปวางรายงานลงบนโต๊ะ “วันนี้พี่รองต้องอยู่ประจำที่ค่าย กว่าจะกลับมาก็มืดค่ำ เขาเห็นว่าอย่างไรข้าก็ต้องมาพบเจ้าอยู่แล้วจึงได้ฝากรายงานมาให้” องค์หญิงน้อยกวาดพระเนตรมองดูผ่านๆ ครั้นไม่พบชื่อของอาตงในกลุ่มรายชื่อที่ออกเดินทางจากเมืองหลวง พระพักตร์กลมก็นิ่งไปเล็กน้อย หากไม่ได้เดินทางออกจากเมื

“ท่านหยวนเซ่า”“พ่ะย่ะค่ะ”“วันนี้ตลาดครึกครื้นเป็นพิเศษ ท่านเองก็คิดเช่นนั้นใช่หรือไม่”หยวนเซ่ายกยิ้มแห้งให้กับคำถามดังกล่าว เด็กคนนี้สมกับเป็นพี่ชายร่วมสายเลือดของกู่หลันอิง แววตาของกู่เวิ่นคล้ายสามารถมองทะลุทะลวงถึงความคิดของเขาเลยทีเดียวกู่เวิ่นคงดูออกแน่นอนแล้วว่าเขาไม่ได้มาเดินตลาดแห่งนี้เป็นครั้งแรก“หากเทียบกับตลาดแคว้นลี่แล้ว ที่นี่ถือว่ามีเสน่ห์ที่ต่างกันพ่ะย่ะค่ะ” ผู้เป็นทูตโยงเข้าอีกเรื่องหนึ่งอย่างไหลลื่น สายตาชำเลืองมองไปยังเด็กหนุ่มผู้ติดตามอยู่ด้านหลัง“ผู้ติดตามขององค์ชายเป็นข้ารับใช้ส่วนพระองค์หรือ” “ใช่” กู่เวิ่นพยักหน้า “บิดาของเขาเป็นหนึ่งในทหารองครักษ์ของท่านเสด็จพ่อ ยามนี้เขากำลังอยู่ในช่วงฝึกฝน คาดว่าอีกไม่นานน่าจะได้บรรจุเป็นหนึ่งในกององครักษ์เช่นกัน” คำตอบจากปากของเด็กชายดูจะไม่ใช่สิ่งที่หยวนเซ่าคิดไว้ กู่เวิ่นจับสังเกตสีหน้าปั้นยากนิดๆ ของอีกฝ่ายได้กษัตริย์แคว้นเว่ย กู่อาเจี๋ย ขึ้นชื่อว่าเป็นบุรุษที่รักเดียวใจเดียว หลังจากที่พระมเหสีสวรรคต กระทั่งแคว้นลี่ของพวกเขายังเคยเสนอการส่งองค์หญิงมาให้อภิเษก ทว่าอีกฝ่ายกลับยุบวังหลังทิ

ณ ตำหนักเซี่ยงรื่อแสงยามบ่ายคล้อยนุ่มนวลกำลังพอดี สายลมที่พัดมาเป็นระยะชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย สำหรับกู่หลันอิงแล้ว บรรยากาศเยี่ยงนี้เหมาะแก่การอ่านหนังสือเป็นที่สุด“ท่านหยวนเซ่า มีจุดหนึ่งที่ข้ายังไม่กระจ่าง”เด็กหญิงวัยสิบขวบในอาภรณ์สีเหลืองไข่ไก่กล่าวทูตหนุ่มซึ่งนั่งอยู่ตรงกันข้ามชะโงกคอมองมา “ตรงไหนหรือพ่ะย่ะค่ะ”ดวงตาคู่งามดั่งพญากวางในพงไพรเคลื่อนจากภาพแผนที่ซึ่งกางอยู่เบื้องหน้า มายังชายหนุ่มที่อายุมากกว่านางถึงสิบสี่ปี “ตรงนี้”นิ้วที่เริ่มเรียวตามอายุที่เพิ่มมากขึ้น ชี้ไปยังจุดที่คับข้องใจหยวนเซ่ามองตามจุดที่กู่หลันอิงชี้ก็เริ่มอธิบายช้าๆ “จุดที่องค์หญิงชี้คือจุดที่ก่อนหน้าเป็นภูเขาไฟ เนื่องจากมันเพิ่งปะทุไปเมื่อสิบสามปีก่อน มีคนอพยพไม่ทันและพากันล้มตาย พื้นที่ตรงนี้จึงไม่มีผู้คนอาศัยเพราะเกรงว่าภูเขาไฟจะปะทุขึ้นอีก”“แต่พื้นที่บริเวณนี้อุดมสมบูรณ์มาก?”“นั่นเพราะดินจากภูเขาไฟมีประโยชน์อย่างมากในการเพาะปลูก”“ข้าเข้าใจแล้ว มิน่าพื้นที่อุดมสมบูรณ์เช่นนี้จึงไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่เลย”ช่วงหลังมานี้เด็กหญิงเริ่มให้ความสนใจเกี่ยวกับภูมิประเทศของแคว้นลี่มากขึ้น ดังนั้นสัปดาห์ละครั้ง