Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

กู่หลันอิงมองภาพนั้นอย่างพึงพอใจ พี่ชายของนางไม่เคยทำให้เสด็จพ่อหรือแคว้นเว่ยผิดหวัง นางรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเขายิ่งนัก“อี้หลาน ข้าจะใช้รถม้าร่วมกับเสด็จพี่”“เพคะ องค์หญิง” นางกำนัลคนสนิทรับคำอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถม้าคันเดิมเพื่อเฝ้าทรัพย์สินมีค่าที่อยู่ด้านในการเดินทางจากหน้ากำแพงเมืองมาจนถึงจวนทูตไม่ไกลมากนัก ทว่าตลอดการเดินทาง... กู่หลันอิงรู้สึกเหน็ดเหนื่อยยิ่งกว่าการเดินทางข้ามเมืองข้ามแคว้นเสียอีก“พี่สาม” นางขยับยุกยิกเพราะรู้สึกอึดอัด“อิงอิงนั่งไม่สบายตัวหรือ? ประเดี๋ยวพี่จะจัดท่านั่งให้ใหม่...”“หากยังเป็นตักท่าน ข้านั่งอย่างไรก็ไม่สบาย”กู่ฮั่นเผยสีหน้าเจ็บปวด “แต่... แต่ว่า”ผู้ที่ถูกบังคับให้นั่งตักพี่ชายหันหน้ากลับมามองอีกฝ่ายตรงๆ “ตักของพี่สามไม่นุ่มเหมือนแต่ก่อนแล้ว”ความจริงที่ถูกพูดใส่หน้าไม่เจ็บปวดเท่าคนที่พูดมันคือกู่หลันอิง“อิงอิงของพี่โตเป็นสาวแล้ว” กู่ฮั่นทำหน้าเศร้า “อิงอิงไม่รักพี่ชายคนนี้แล้วหรือ”บุคลิกที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ส่งผลให้กู่หลันอิงถอนหายใจยาว “พี่สาม มีอีกเรื่องสำคัญที่ข้าจำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากท่าน”ชายหนุ่มลูบศีรษะของน้อง

การยืนกรานให้ขึ้นแสดงไม่ต่างจากการเติมเชื้อเพลิงเข้ากองไฟ องค์ชายสามแห่งแคว้นเว่ยโกรธจนพระพักตร์สีแดงเปลี่ยนกลายเป็นสีดำ อีกทั้งสุรเสียงที่เปล่งออกมายังดังขึ้นอีกหลายเท่า “ข้าพูดแล้วไงว่า...!”“เสด็จพี่” กู่หลันอิงเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น “ท่านทหารผู้นี้เพียงทำตามหน้าที่ อย่าได้ทรงกริ้วเลยเพคะ”เด็กหญิงไม่ต้องการให้เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ นี่ถือเป็นงานเลี้ยงรื่นเริง พวกนางเป็นคนจากแคว้นเว่ย ถึงอย่างไรก็ไม่ควรต่อว่าเรื่องการจัดการภายในงานเลี้ยงของแคว้นลี่การหักหน้าเช่นนี้ย่อมไม่ก่อให้เกิดผลดีต่อทั้งสองฝ่ายยามปกติกู่ฮั่นซึ่งเป็นทูตย่อมแยกแยะได้อย่างมีเหตุผล ทว่าเพราะชายหนุ่มรู้อยู่แก่ใจว่าฟ่านอู๋เฉียวต้องการกลั่นแกล้งน้องสาวผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ เขาจึงรู้สึกทนไม่ได้ ไม่ว่าใครหน้าไหนคิดอยากรังแกกู่หลันอิงก็ต้องข้ามศพเขาไปก่อน!กู่ฮั่นถลึงตามองนายทหารผู้เฝ้าอยู่ด้านหน้าอย่างไม่ยอมลดราวาศอก ฝ่ายตรงข้ามทนรับแรงกดดันไม่ไหวถึงกับหน้าเจื่อนปกติไม่เคยมีราชนิกุลคนใดปกป้องน้องสาวอย่างรุนแรงเปิดเผยเยี่ยงนี้“เสด็จพี่ ในเมื่อเทียบเชิญเหล่านี้เป็นการสุ่มก็ย่อมหมายความว่าม

หลังจากผู้ที่ใบหน้ายังเป็นปริศนาเดินมาถึงบริเวณกลางห้องโถง ขันทีอีกสองคนก็วิ่งตามออกมาพร้อมกับตั้งกระดานไม้ โต๊ะพู่กัน น้ำหมึกและแผ่นกระดาษสำหรับวาดภาพซึ่งถูกขึงไว้ในตำแหน่งที่พร้อมสำหรับการใช้งาน ในขณะที่ผู้คนเริ่มสงสัยกันว่าการแสดงครั้งนี้จะเป็นอะไร เสียงกลองก็ดังลั่นขึ้นอีกหน กู่หลันอิงกรีดนิ้วและวาดเท้าในท่าที่อ่อนช้อยดุจกิ่งหลิวลู่ลม ทันทีที่ท่วงทำนองจากพิณและขลุ่ยเริ่มบรรเลง นางก็เริ่มเคลื่อนไหว “เพลงนี้...” กู่ฮั่นพึมพำก่อนจะคลี่ยิ้มน้อยๆ สีหน้าของเขาดูอบอุ่นและอิ่มเอมเป็นอย่างยิ่ง การแสดงนี้ถือเป็นมรดกตกทอดจากมารดาผู้ล่วงลับ ซึ่งถูกส่งต่อให้อาจารย์ผู้หนึ่งก่อนที่กู่หลันอิงจะเกิด ว่ากันว่าการแสดงนี้ทำให้เสด็จพ่อซึ่งเป็นองค์รัชทายาทในตอนนั้นหลงรักเสด็จแม่ และเลือกให้นางเป็นคู่ชีวิตเพียงหนึ่งเดียว เขาไม่เคยเห็นกู่หลันอิงทำการแสดงนี้ที่วังมาก่อน นั่นอาจเป็นเพราะนางเกรงว่าเสด็จพ่อจะทรงคิดถึงเสด็จแม่จนพาลรู้สึกเศร้าโศกเสียใจ เด็กโง่... ชายหนุ่มยกยิ้มนุ่มนวลเมื่อนึก

เผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลงแม้โสตประสาทของกู่หลันอิงจะไม่ไวเทียบเท่าผู้ที่ฝึกฝนวรยุทธ์ ทว่านางกลับสัมผัสได้ว่ามีผู้คนในห้องโถงที่ต่างพากันกลั้นหายใจ กู่ฮั่นกำมือแน่น หันไปถลึงตามองฟ่านอู๋เฉียว เจ้าเด็กบ้านี่ทำเกินไปแล้ว! ทว่าก่อนหน้าที่บรรยากาศภายในท้องพระโรงจะย่ำแย่ลงไปกว่านี้ กู่หลันอิงซึ่งยืนนิ่งก็กล่าวขึ้นมาอย่างแช่มช้า “ทูลองค์ชาย ก่อนหน้านี้เป็นเพราะหม่อมฉันไม่ทันระวังตัว ใบหน้าจึงได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ท่านหมอบอกว่าอย่าให้แผลต้องลมจึงจะไม่ทิ้งรอแผลเป็น” องค์ชายแห่งแคว้นลี่เลิกพระขนง “ใบหน้าของอิสตรีเป็นเรื่องใหญ่ ประเดี๋ยวหลังเลิกงานข้าจะส่งหมอหลวงไปดูอาการ เจ้าเป็นแขกของข้า ข้าย่อมต้องดูแลเป็นอย่างดี” คำตอบของฟ่านอู๋เฉียว ส่งผลให้พระพักตร์ที่ดำคล้ำของพระบิดาเบาบางลง หลังจากนั้นบรรยากาศในงานเลี้ยงก็กลับคืนสู่ปกติ กู่ฮั่นอยู่ร่วมงานเลี้ยงจนถึงเวลาดื่มสุราอวยพร หลังจากนั้นก็อ้างว่าน้องสาวเดินทางไกลสมควรพักผ่อนตั้งแต่หัวค่ำ แล้วพากู่หลันอิงซึ่งถูกผู้คนในงานเลี้ยงเข้าหาออกจากความวุ

ฟ่านอู๋เฉียวยืนนิ่ง ปากหุบแล้วอ้า อ้าเสร็จก็หุบ อ้ำๆ อึ้งๆ คล้ายไม่รู้จะพูดอะไร รูปลักษณ์ของนางผอมลงก็จริง แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่าใบหน้าของนางจะเปลี่ยนไปในรูปแบบนี้! กระทั่งทหารที่ถูกเรียกมาเป็นสักขีพยานยังเบิกตากว้างอย่างตกตะลึงไปตามๆ กัน ผิวสีขาวดุจหยกน้ำนม ดวงหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีชมพูระเรื่อ พวงแก้มเปล่งปลั่งเข้ากับรูปหน้า จมูกโด่งสวยรูปหยดน้ำและคิ้วโก่งเรียวดุจคันศร นี่...นี่มิใช่คุณสมบัติของผู้ที่จะเติบโตเป็นโฉมงามอันดับหนึ่งของแผ่นดินหรอกหรือ! “บังอาจเกินไปแล้ว!” องค์ชายแห่งแคว้นลี่โทสะพุ่งสูงจนพระวรกายสั่นเทา “ไปตามกู่หลันอิงตัวจริงมาพบข้าเดี๋ยวนี้!” แม้จะถูกตวาดใส่อย่างแรง ทว่าเด็กหญิงผิวหยกวัยสิบขวบตรงหน้าเขากลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด “ทำให้องค์ชายต้องผิดหวังแล้ว” กู่หลันอิงสีหน้าเรียบเฉยขณะพยักหน้าครั้งหนึ่ง “หม่อมฉันคือกู่หลันอิงตัวจริงเพคะ” “เป็นไปไม่ได้!” ฟ่านอู๋เฉียวใบหน้าถมึงทึง ส่งเสียงฮึดฮัดไม่พอใจทั้งที่หน้าแดงก่ำ “หากเจ้าพิสูจน์ไม่