Semua Bab สัญญาหมั้นหมายขององค์หญิง: Bab 51 - Bab 60

ดื้อด้าน ไม่ยินยอม ฟ่านอู๋เฉียวปรากฏกายครานี้ประหนึ่งวางแผนมาใหม่ วันนี้หิมะโปรยปราย ด้านในเรือนรับแขกไม่มีทหารแคว้นลี่ยืนอยู่สักคน มีเพียงเงาร่างของชายหนุ่มยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวเขายังคงยืนหันหลังเหมือนเก่า แตกต่างกันตรงที่หนนี้เขายกสองมือไพล่หลังกู่หลันอิงทิ้งน้ำหนักเท้าลงให้เบาที่สุด ด้วยเหตุนี้ผู้ที่กำลังยืนเหม่อคล้ายกำลังจมอยู่ในห้วงคิดจึงไม่ทันรู้สึกตัวนางลอบสังเกตเสี้ยวหน้าของคนตัวสูง เป็นเพราะคราวก่อนมัวแต่โกรธเกรี้ยว กู่หลันอิงจึงไม่มีอารมณ์สังเกตผู้ที่เติบโตเป็นบุรุษวัยสิบห้ามากนักฟ่านอู๋เฉียวเติบโตมาเป็นบุรุษที่จัดว่ารูปงาม เครื่องหน้าเพียบพร้อมโดดเด่นตั้งแต่ยามที่ยังอายุสิบสองเริ่มเด่นชัด สันกรามของเขานูนเด่นยามที่มองจากด้านข้างองค์หญิงน้อยในวันนี้แต่งกายด้วยชุดสีขาวสะอาด ทรงผมเรียบง่ายมัดเป็นจุกสองจุกคล้ายซาลาเปาสองลูกองค์ชายจะมาไม้ไหน... นางเองก็ไม่รู้เหมือนกันกู่หลันอิงก็เบื่อความรู้สึกที่ไม่ต่างจากถูกเจ้ากรรมนายเวรตามรังควาน ดังนั้นในเมื่อวันนี้อีกฝ่ายไม่มีท่าทีเหมือนจะมาหาเรื่อง นางจึงทักทายเขาตามมารยาทที่เหมาะสม“ถวายบังคมเพคะ องค์ชาย”ฟ่านอู๋เฉี

“ข้าไม่ชอบ” กู่หลันอิงตอบทันทีโดยไม่จำเป็นต้องเสียเวลาคิด เรื่องแบบนี้นางไม่จำเป็นต้องโกหกพี่ชายอยู่แล้ว“ดี” กู่ฮั่นมีสีหน้าพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด “เพราะข้าเองก็ไม่ชอบเขาเช่นกัน”การพูดคุยระหว่างสองพี่น้องดำเนินไปอย่างเรียบง่าย จนกระทั่งมีเสียงเข้มของคนผู้หนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก“องค์ชาย มีพิราบสื่อสารจากแคว้นเว่ยมาถึงพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”ชายหนุ่มผินใบหน้าไปมองประตู แววตาอบอุ่นที่ทอดมองน้องสาวเปลี่ยนเป็นราบเรียบ “เอาเข้ามา”ผู้ที่เปิดประตูเข้ามาเป็นทหารจากแคว้นเว่ยซึ่งติดตามกู่ฮั่นมาที่นี่ตั้งแต่ต้น เขาเหลือบสายตามองกู่หลันอิงที่ปรับท่านั่งหลังตรงอย่างงามสง่า ค้อมศีรษะทำความเคารพนางโดยไร้เสียงเด็กหญิงวัยสิบขวบพยักหน้า ก่อนที่สายตาจะเคลื่อนไปยังนกพิราบสีขาวในมือใหญ่ ตรงขาของมันมีปล้องไม้ไผ่ขนาดเล็กผูกติดอยู่ทูตหนุ่มดึงแผ่นกระดาษออกจากปล้องดังกล่าวแล้วสั่งให้ทหารถอยออกไป เขาหยัดกายยืนขึ้นแล้วหันหลังให้นาง สายตาวาดผ่านตัวอักษรที่เขียนหวัดๆ ด้านในบรรยากาศในห้องอักษรหนาวลงเรื่อยๆ ทั้งที่เตาไฟในห้องยังทำงานดีอยู่ กู่ฮั่นอ่านสารด่วนเสร็จก็จุดเทียนเผากระดาษแผ่นเล็กทันที ไม่เปิดโอกาสให้น้องสาว

น้ำเสียงราบเรียบจากริมฝีปากบาง กลับทำให้มุมปากของอีกฝ่ายเผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ “ในที่สุดเจ้าก็ยอมพูดกับข้าแล้ว”กู่หลันอิงเมินเฉยต่อดวงตาที่เปล่งประกายของคนตัวสูง นางจ้องมองเขาอย่างแข็งกระด้างนางเกลียดคนประเภทนี้ที่สุด! เสียแรงที่เป็นเชื้อพระวงศ์ การกระทำที่ผ่านมาน่ารังเกียจไม่พอ ปัจจุบันยังน่ารังเกียจยิ่งกว่า!“ก่อนหน้านี้พระองค์เจตนาส่งเทียบเชิญสีพิเศษให้หม่อมฉันเพื่อให้ขายหน้าในงานเลี้ยง ทว่าหลังจากที่ทรงได้เห็นรูปโฉมของหม่อมฉันที่เปลี่ยนไป พระองค์ก็ทรงให้เกียรติยกย่องอย่างออกนอกหน้า เช่นนี้... ทรงไม่คิดว่าการกระทำดังกล่าวมันน่ารังเกียจไปหน่อยหรือ” ผู้ฟังอ้าปาก หากเสียงที่ดังออกมากลับติดอ่าง ไร้แก่นสาร “จะ...เจ้า!” “หม่อมฉันรู้สึกผิดหวังที่ปัญญาของพระองค์ช่างตื้นเขิน” กู่หลันอิงเบนหน้าหนี แม้กระทั่งใบหน้าของเขา นางก็ไม่อยากมองให้เสียอารมณ์ “การมาร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ หม่อมฉันมาในฐานะตัวแทนจากแคว้นเว่ย พระองค์พูดถูก... แคว้นเว่ยต้องการพึ่งพาและอาศัยกำลังจากแคว้นลี่ แต่ทรงอย่าลืมสิว่าพ่อค้ากว่าสี่สิบตระกูลที่เสียภาษีให้ท้องพระคลังล้วนได้เม็ดเงินมาจากทำก

อาตงเงียบไปพักหนึ่ง พานางพุ่งทะยานผ่านถนนสายหลักของเมืองหลวง กู่หลันอิงนิ่งฟังเสียงหัวใจซึ่งเต้นเป็นจังหวะน่าฟังจากอกแกร่งของคนด้านหลัง ครั้นเห็นกำแพงวังใกล้เข้ามาลิบๆ อาตงก็ส่งเสียงขึ้นมาอีกครา“คนทางนี้รังแกเจ้าหรือ”องค์หญิงน้อยรู้ดีว่าปิดบังไปก็ไม่มีประโยชน์ นางถอนหายใจยาว ตัดสินใจบอกเขาไปตามตรง “มีคนผีเข้าผีออกอยู่คนหนึ่ง”ใบหน้าหวานของอาตงเผยรอยยิ้มเหี้ยม ฟ่านอู๋เฉียวหยาบคายต่อนางครั้งแรกพอมีประโยชน์อยู่บ้างเพราะมันทำให้การหมั้นหมายถูกยกเลิก แต่หนนี้เจ้าไร้สมองนั่นกลับบังอาจล่วงเกินนางซ้ำซากหึ! หลังจบเรื่องนี้ เห็นทีต้องจัดการให้สิ้นซาก!“ปราบคนข้าทำได้ แต่ปราบผี...เกรงว่าคงไม่ไหว”น้ำเสียงจริงจังที่ฟังอย่างไรก็รู้ว่าเสแสร้ง ส่งผลให้กู่หลันอิงที่อารมณ์ไม่ดีหลุดหัวเราะคิกคัก ความเคร่งเครียดที่สั่งสมมานานหลายวันจางหายไปทันทีเมื่อนางได้เห็นหน้าของอาตง “ข้าเองก็ไม่ไหวเช่นกัน”พวกนางเร่งเดินทางมาถึงหน้าประตูวังหลวง นายทหารสองนายตวัดสายตามองผู้อายุน้อยสองคนด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร ทว่าอาตงไม่สนใจ กระโดดลงจากหลังม้าแล้วอุ้มนางตามลงมา“พวกเจ้าเป็นใคร! ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เด็กอย่างพวกเจ้าจะม

นางทำความเคารพผู้ครองแคว้นลี่อย่างสง่างาม ทว่าเสียงหวานดังกล่าวหาได้เข้าหูอีกฝ่ายแม้แต่น้อยนัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องเขม็งไปยังเด็กหนุ่มอีกคน นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มของอีกฝ่ายยังคงเหมือนกับคนในความทรงจำของเขาไม่ผิดเพี้ยนสุดท้ายอาตงก็เป็นผู้ทักทายองค์เหนือหัว“เสด็จพี่”กู่หลันอิงอึ้งไปเพราะคาดไม่ถึง ดวงตาคู่โตกลอกไปมาอย่างใช้ความคิดเสด็จพี่... หมายถึงอาตงเป็นน้องชายของฮ่องเต้แคว้นลี่น่ะหรือ!ปีนี้อาตงอายุสิบสี่... สิบสี่...ผู้คิดนิ่งไปเล็กน้อย แม้นางจะเคยได้ยินเรื่องราวของพระอนุชาคนเล็กของฮ่องเต้แคว้นลี่ที่ค่อนข้างซับซ้อนมาบ้าง ทว่านางก็มองว่ามันเป็นเรื่องที่ไกลตัวมาโดยตลอดไม่ผิดนัก... เด็กหนุ่มวัยสิบสี่ผู้นี้คือองค์รัชทายาท พระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ฟ่านเหว่ยตง!“ยังจำเราได้ด้วยหรือ” บุรุษวัยกลางคนสีหน้าอึมครึมเป็นอย่างยิ่งอาตงหรือฟ่านเหว่ยตงเชิดหน้าน้อยๆ “จะจำไม่ได้ได้อย่างไร พี่ชายของกระหม่อมทั้งคน”สามปีก่อนเขากับลูกขุนนางคนหนึ่งเกิดเหตุปะทะกันด้วยอารมณ์ เป็นเพราะเขามิทันยั้งมือจึงทำให้ลูกขุนนางผู้นั้นบาดเจ็บ นัยน์ตามืดบอดไปข้างหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงถูกลงโทษเนรเทศชั่วคราว