Semua Bab สัญญาหมั้นหมายขององค์หญิง: Bab 31 - Bab 40

ผู้ที่แสร้งหลับรับรู้ถึงฝีเท้ามั่นคงที่คืบคลานเข้ามาใกล้ ทว่าก่อนที่เขาจะฉวยโอกาสนั้นแกล้งดึงแขนของอีกฝ่ายให้ล้มลงมา เด็กหนุ่มกลับสัมผัสได้ถึงฝีเท้าอีกคู่ที่ดังตามมาจากด้านหลังด้วยเหตุนี้อาตงจึงควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอ ทำตัวเสมือนคนที่กำลังหลับลึกต่ออย่างแนบเนียน“อิงอิง”กู่หลันอิงซึ่งตั้งใจจะเดินมาปลุกเด็กหนุ่มหันหลังกลับไป “พี่สี่”เสียงที่ดังขึ้นในระยะใกล้ ส่งผลให้กระต่ายร่างอวบที่กำลังนอนหลับปุ๋ยลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เมื่อเห็นว่าเจ้านายมีแขกอีกคนหนึ่งมาเยือน มันก็กระโดดออกจากตักของอาตงแล้วพุ่งผ่านพวกนางไปดื่มน้ำจากถาดซึ่งวางอยู่อีกมุมหนึ่งในสวนแต่ถึงกระนั้น เด็กหนุ่มที่อยู่ใต้ต้นไม้กลับหลับสนิท ไม่กระดิกตัวเลยสักนิดกู่เวิ่นมองร่างของอาตงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสายตากลับมาหาน้องสาว“อิงอิง ดูนี่ก่อนเถิด” เด็กหนุ่มวัยสิบสามส่งแผ่นกระดาษที่พกมาด้วยใส่มือกู่หลันอิง ก่อนจะจับมือจูงให้นางเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะกลมซึ่งถูกใช้เป็นที่เรียนแผนที่เมื่อครู่เด็กหญิงเดินตามแรงจูงของอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย ขณะที่นัยน์ตากวาดมองเนื้อหาภายในกระดาษไปด้วยทันทีที่กู่หลันอิงหย่อนกายนั่งลงประจำที่ก็เป็นยา

พร้อมหน้าพร้อมตา“กินขนมไหม”เด็กหนุ่มไม่พูดเปล่า มือกร้านคว้าตะเกียบคีบเอาขนมหมาฮัว[1]มาจ่ออยู่ที่กลีบปากบางของคนตัวเล็กฝ่ายกู่หลันอิงจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่งกล่าวเสียงราบเรียบ “ข้าไม่ใช่เด็กแล้ว”หลังจากที่อาตงแกล้งอุ้มนางแล้วถูกนางเอาคืนโดยการบีบจมูกให้หายใจไม่ออก เด็กหนุ่มก็คิดจะทำให้นางหายโกรธโดยการป้อนขนมเอาใจน่ะหรือ?ฝันไปเถิด!“การป้อนไม่เกี่ยวกับเรื่องเป็นเด็กหรือไม่เป็นเด็กเสียหน่อย” อาตงยกยิ้มอย่างใจเย็น “ข้าทำเพื่อตอบแทนเรื่องที่เจ้าปลุกข้าต่างหาก”“โดยการใช้ขนมในตำหนักข้า?” กู่หลันอิงซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามเลิกคิ้ว “อาตง เจ้าช่างไม่ลงทุนเอาเสียเลย”“ใครว่าไม่ลงทุน”“แล้วลงทุนอย่างไร” เนื่องจากก่อนหน้านี้เด็กหญิงเริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับการค้าขาย ดังนั้นนางจึงค่อนข้างมั่นใจว่าอาตงไม่ได้ลงทุน มีแต่ลงแรงเพียงอย่างเดียวเท่านั้นเด็กหนุ่มคลี่ยิ้ม ใบหน้าที่งดงามราวกับสตรีเต็มไปด้วยเสน่ห์อันลึกลับ ชนิดที่ว่าหากคนมองไม่ใช่นางซึ่งคุ้นเคยและเติบโตมาด้วยกันอาจตาพร่าได้ทีเดียว“ชีวิตข้าเกิดมาไม่เคยป้อนขนมให้ใครมาก่อน กู่หลันอิง การที่เจ้าได้เป็นคนแรกของข้าถือเป็นสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้ จะไม่เรี

“อ้อ...” กู่เลี่ยงหรี่ตา “หมายความว่าเจ้าอยู่แคว้นลี่เสน่ห์แรงมากใช่หรือไม่”คนถูกถามยืดอกด้วยสีหน้าภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง “แน่นอนอยู่แล้ว”น้องชายคนเล็กถอนหายใจเฮือก “ขี้โม้ทั้งเพ”“แล้วจะกลับเมื่อไหร่” คราวนี้เป็นทีของกู่ฉินที่เพิ่งเข้าพิธีวิวาห์ไปเมื่อห้าวันก่อนเดิมทีชายหนุ่มที่เพิ่งแต่งฮูหยินเข้าเรือนควรจะอยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามัน ทว่าสำหรับกู่ฉินแล้ว กู่หลันอิงรู้สึกว่าชีวิตประจำวันของพี่ชายคนโตแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากเดิมอาจเป็นเพราะว่าแต่งงานครั้งนี้... ไม่ได้เกิดจากความรักหากทางราชวงศ์มีการเกี่ยวดองกับตระกูลที่มีกองกำลังทหารอันแข็งแกร่งก็ย่อมเป็นที่ยำเกรงของผู้ครองแคว้นอื่น เช่นเดียวกับตระกูลแม่ทัพที่มั่นใจว่าอำนาจของตนเองจะไม่ถูกลิดรอนในฐานะพระญาติในเมื่อต่างฝ่ายต่างก็สามารถเอื้อเฟื้อประโยชน์ให้แก่กัน และแคว้นเว่ยได้ผลประโยชน์ในท้ายสุด กู่ฉินกับภรรยาจึงยินดีที่จะเป็นสามีภรรยาด้วยความเต็มใจกู่ฮั่นซึ่งหันไปแยกเขี้ยวให้น้องชายคนเล็กผินใบหน้ากลับมามองพี่ชายคนโต “พรุ่งนี้ข้าต้องเดินทางกลับแล้ว”กู่หลันอิงได้ฟังเช่นนั้นก็รู้สึกใจหาย พวกนางห้าคนพี่น้องเพิ่งมีโอกาสได้กลับมาอยู่พร

เพียงหนึ่งเดียวณ จวนทูตแห่งแคว้นลี่“อาตง!” ชายหนุ่มเรียกคนที่ตนตามหาตั้งแต่กลับถึงจวน ครั้นเห็นเป้าหมายอยู่ที่ประจำตรงบริเวณลานกว้างหลังเรือนใหญ่ เขาก็ตรงเข้าไปพูดคุยด้วยสีหน้าจริงจังเต็มที่“เจ้าทราบข่าวแล้วหรือยัง”หยวนเซ่าอ้างว่าที่นี่มีเขากับหลานชายอยู่กันเพียงสองคน ไม่รู้ว่าจะเอาคนรับใช้มากมายไปทำไม ดังนั้นนอกจากเวลากินข้าวหรืออาบน้ำ ข้ารับใช้ก็มักจะนำเวลาเหล่านั้นไปทำความสะอาดหรือซื้อของในตลาดเป็นหลัก ภายในลานกว้างจึงมีเจ้านายสองคนอยู่กันตามลำพัง“ข่าวอะไร” เด็กหนุ่มยังฝึกหมัดหย่งชุนอยู่กับหุ่นไม้มวยซึ่งถูกสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษ แม้จะเป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วงที่อากาศค่อนข้างเย็นในช่วงใกล้ค่ำ ทว่าอาตงกลับมีเหงื่อไหลท่วมกายหยวนเซ่ามองสีหน้าเอื่อยเฉื่อยของคนอายุน้อยกว่าแล้วรู้สึกขัดใจเป็นอย่างยิ่งดี... นึกอยากจะวางท่านิ่งเฉยนักก็วางไป เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเด็กหนุ่มจะไปได้เสียกี่น้ำ“องค์หญิงกู่หลันอิงจะเสด็จไปแคว้นลี่!”มือกร้านที่กำลังรำหมัดหมวยหยุดกะทันหัน บุรุษหน้าหยกหันขวับมามองหยวนเซ่า “ตาเฒ่า! ไหนเจ้าพูดอีกครั้งหนึ่งสิ”“เจ้าต้องเรียกข้าว่าท่านน้า... เฮ้อ! ช่างเถิด” หยวนเ

นางรู้ว่าเสด็จพ่อและพี่ๆ รักนางมาก หากแคว้นฉีรับตัวนางไปแล้วใช้นางบีบบังคับให้แคว้นเว่ยต้องส่งเสบียงหรือกำลังพลให้กับผู้ที่บ้าการทำสงคราม นั่นก็เท่ากับเป็นจุดเริ่มต้นแห่งการล่มจมของแคว้นเว่ยเป็นการเดิมพันที่ต้องลงทุนสูง และผลตอบแทนที่ได้ก็มีแนวโน้มว่าจะได้ไม่คุ้มเสียทุกคนในครอบครัวต่างเห็นพ้องตรงกัน การปฏิเสธการเกี่ยวดองกับแคว้นฉีเป็นเรื่องที่สมควรทำ และการเดินทางไปยังแคว้นลี่ของนางในครั้งนี้ ก็เพื่อกระชับมิตรระหว่างแคว้นเว่ยและแคว้นลี่ให้แน่นแฟ้น...เผื่อในอนาคตข้างหน้า พวกเขาต้องสามัคคีกันเพื่อป้องกันทางรุกรานจากแคว้นทางตอนใต้พรึบ!เทียนไขในห้องดับลงพอดี กู่หลันอิงหยัดกายลุกขึ้น เตรียมตัวไปนอน ทว่าบานหน้าต่างที่ถูกเปิดอ้าออกจากด้านนอกส่งผลให้ร่างเล็กหยุดชะงักลงกลางคันเด็กหญิงวัยสิบขวบสูดหายใจพลางกำมือแน่น ตัดสินใจหันไปยังทิศทางดังกล่าว ทว่าเพราะตื่นเต้นเกินไป นางจึงเซไปด้านหลัง หัวเข่าชนเข้ากับขอบเตียงจนเกิดเสียงดังลั่นปึง!กู่หลันอิงนิ่วหน้าอย่างเจ็บปวด แม้อยากจะร้องก็ร้องไม่ออกผู้บุกรุกยามวิกาลปรี่เข้ามาหานางทันใด “ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามนัก”“อาตง? ” นางจำรูปร่างและน้ำเสียงของเข