All Chapters of สัญญาหมั้นหมายขององค์หญิง: Chapter 61 - Chapter 70

“เฮ้อ” องค์รัชทายาทแห่งแคว้นลี่ถอนหายใจเสียงดังแล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ที่วางอยู่ตรงมุมห้อง“อาตง” กู่หลันอิงยิ่งร้อนใจ รีบเดินตามไปถามอีกฝ่ายต่อ “มิใช่ว่าก่อนหน้านี้เจ้าบอกพี่สามว่าให้ไปฟังข่าวดีหรอกหรือ”เด็กหนุ่มไม่รีบร้อนตอบ เขาตบมือลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ เป็นเชิงบอกให้นางนั่งลงเสียกู่หลันอิงเม้มริมฝีปาก นางรู้สึกเหมือนกำลังถูกคนขี้แกล้งทดสอบความอดทน หากเป็นเวลาอื่นนางยังพอเล่นด้วยได้ แต่ยามนี้นางกำลังร้อนใจ ไม่มีอารมณ์มายืดเยื้อกับเขา “อาตง เจ้าไม่ได้เดินทางหลายร้อยลี้เพื่อมาแกล้งข้าหรอกใช่ไหม”“เจ้า...” ฟ่านเหว่ยตงหรี่ตาลง “ข้าไม่ใช่ผู้ที่ช่วยเหลือคนอื่นไปทั่ว เจ้าน่าจะรู้เรื่องนี้ดี”เด็กหญิงยอมทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวถัดไปแต่โดยดี “ข้าขอโทษที่รับมือเรื่องฟ่านอู๋เฉียวไม่ดีพอ ทำให้เจ้าตกใจ”“ข้าเป็นห่วงต่างหาก” เสียงของเขาแผ่วเบาลงเรื่อยๆ “เจ้าโตป่านนี้แล้ว ไยเรื่องง่ายๆ ถึงยังไม่เข้าใจเสียที”กู่หลันอิงคงไม่รู้เลยว่าเขาร้อนใจเพียงไรที่เห็นนางอยู่กับอดีตคู่หมั้นสองต่อสองในที่ลับตาคน“...ช่างเถิด” เขาพึมพำขณะที่คิดว่าเขายังมีเวลาอีกมากในการสอนสิ่งต่างๆ ให้แก่กู่หลันอิง“อาตง

ครั้นตกลงกันเรียบร้อย อาตงก็เป็นฝ่ายเดินนำ พานางออกมาจากตำหนักที่พักรับรอง กู่หลันอิงเพิ่งมีโอกาสกวาดตามองรอบๆ ที่พักซึ่งอาตงจัดหาไว้ให้ พบว่ามันรายล้อมด้วยอุทยานที่แสนงดงามและเงียบสงบยังไม่ทันได้เดินเที่ยวชมก็ต้องจากไปเสียแล้ว...ผู้คิดมีสีหน้าเสียดายไม่น้อย ซึ่งแน่นอนว่ามันอยู่ในการสังเกตของเด็กหนุ่มทุกประการเขารู้จักกู่หลันอิงมาหลายปี มีหรือที่จะมิรู้ว่านางชอบเดินชมอุทยานเป็นที่สุด“ก่อนออกไป ข้าอยากเดินชมอุทยานสักหน่อย” เขาพูดเสร็จก็เปลี่ยนทิศทาง เดินนำคนตัวเล็กเข้าไปในอุทยานด้านในวันนี้หิมะไม่ตก ทว่าอากาศค่อนข้างหนาวเย็น บึงด้านในอุทยานจับตัวเป็นน้ำแข็ง บนกิ่งไม้ปราศจากนกเกาะร้องส่งเสียงเจื้อยแจ้ว หิมะสีขาวสะอาดคลุมผืนหญ้าราวกับพรมผืนใหญ่ บรรยากาศรอบข้างล้วนสงบ แลดูเป็นภาพที่มีมนตร์เสน่ห์ไปอีกแบบฟ่านเหว่ยตงเดินนำอยู่ด้านหน้า กู่หลันอิงมองแผ่นหลังเขาจากด้านหลัง รู้สึกว่าเด็กหนุ่มสูงขึ้นนิดหน่อย นางยังจำช่วงที่เหล่าพี่ชายเติบโตได้ดี หลังจากนี้อีกฝ่ายคงเติบโตตัวสูงโยชน์ ย่างเข้าสู่วัยที่เป็นบุรุษเต็มตัวนางเกิดหลังเขาสี่ปี เรียนรู้หลายสิ่งจากเขา ผ่านวันและเวลาร่วมกับเขาเด็กหนุ่

อนาคตอันสดใส เมฆครื้มพัดผ่าน ท้องนภาเปิดโล่งสงครามระหว่างแคว้นเว่ยกับแคว้นฉียืดเยื้อมาปีกว่า ในที่สุดแคว้นเว่ยซึ่งได้รับการสนับสนุนและช่วยเหลือจากแคว้นลี่ก็เป็นผู้ได้รับชัยชนะ ทว่าความเสียหายจากการทำสงครามอันยาวนานมิสามารถเยียวยาได้ภายในเวลาอันสั้น ทางราชสำนักเริ่มดำเนินแผนการฟื้นฟูและบรรเทาความเดือดร้อนให้กับราษฎรซึ่งได้รับผลกระทบจากสงคราม ทุ่มเทอยู่นานถึงครึ่งปีจึงเริ่มได้ผลลัพท์ที่น่าพอใจ หลังจากสิ้นสุดสงครามมาได้สองร้อยวัน ในที่สุดทางพระราชวังก็มีประกาศอย่างเป็นทางการว่าจะเฉลิมฉลองชัยชนะในครั้งนี้ ครั้นมีข่าวใหญ่ประกาศออกมาเช่นนั้น วังหลวงก็พลันวุ่นวายวันนี้มีนางกำนัลหอบของเดินเข้าออกในและนอกวังกันเนืองแน่นตั้งแต่เช้าตรู่ ของขวัญมากมายถูกลำเลียงมาจากทั้งในและนอกแคว้น ผู้จดบัญชีของขวัญทำงานกันตาลาย แต่ต่อให้เหนื่อยเพียงไร ใบหน้าของพวกเขาก็ยังคงเปื้อนยิ้ม เห็นได้ชัดว่าเป็นงานที่มอบความสุขให้พวกเขาอย่างแท้จริง ภายในตำหนักส่วนตัวขององค์เหนือหัวมีกลิ่นกำยานหอมชื่นใจ มุมห้องใกล้หน้าต่างมีสองร่างนั่งเดินหมากแข่งกัน

คำถามขององค์ชาย ส่งผลให้กู่หลันอิงผินใบหน้ากลับไปแล้วเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ“สายธาราไหลจากที่สูงลงที่ต่ำฉันใด เวลาที่ไหลไปก็ไม่มีวันย้อนกลับฉันนั้น” น้ำเสียงของนางนุ่มนวลกว่าเคย “องค์ชายตัดสินพระทัยเรื่องนี้ไปแล้ว การครุ่นคิดถึงแต่เรื่องในอดีตที่ไม่สามารถแก้ไขได้มิอาจทำให้เราก้าวไปข้างหน้า ทรงตัดใจจากมันเสียเถิด”นางกล่าวเสร็จก็มุ่งหน้าเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ ปล่อยให้ฟ่านอู๋เฉียวยืนนิ่งประหนึ่งรูปปั้นหินอยู่เช่นนั้น หมับ! เด็กสาวซึ่งเพิ่งเดินพ้นทางโค้งเบิกตากว้างเมื่อมีมือปริศนาคว้าหมับเข้าที่แขน ดึงตัวนางเข้าไปในประตูห้องใกล้ๆ ที่มืดสลัว ปึง! บานประตูที่ปิดลงดึงสติของผู้ที่มึนงงกลับมา นัยน์ตากวางจับจ้องมือที่พันธนาการแขนของตนเป็นอันดับแรก ก่อนจะมองไล่ไปยังใบหน้าของผู้จับ เป็นเพราะมองเห็นได้ไม่ชัดเจน กู่หลันอิงจึงใช้มืออีกข้างแง้มผ้าม่านสีทึม แสงสว่างวาบที่สาดกระทบบนดวงตาสีน้ำเงินเข้มสะท้อนภาพของนางแต่เพียงผู้เดียว “ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ” กู่หลันอิงหรี่ตาถามอีกฝ่าย นางจำได้

ตอนพิเศษ 1คู่หมั้นขององค์รัชทายาท ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน... ทิวาราตรีผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว เผลอไปครู่เดียวฤดูกาลต่างๆ ก็หมุนเวียนไปตามครรลองของธรรมชาติผู้สรรสร้างอุณหภูมิและสรรพสิ่งที่แปรเปลี่ยนล้วนบ่งบอกถึงความไม่จีรัง ด้วยเหตุนี้มนุษย์ทุกคนจึงมุ่งมั่นเพื่อใช้เวลาให้คุ้มค่ามากที่สุดโดยเฉพาะกู่หลันอิงที่ตั้งใจประพฤติตนให้สมกับฐานะองค์หญิงแคว้นเว่ย... และสมกับฐานะของพระคู่หมั้นขององค์รัชทายาทแห่งแคว้นลี่ใช่ นางทำหน้าที่ทั้งสองได้อย่างดีเยี่ยม ทว่าชายหนุ่มคู่หมั้นที่ควรภาคภูมิใจ กลับมีสีหน้าไม่เป็นสุขเท่าที่ควร“เฮ้อ...”ฟ่านเหว่ยตงซึ่งกำลังทำงานอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่ถอนหายใจยาว สีหน้าคล้ายมีเรื่องกลัดกลุ้ม ไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่งราชองค์รักษ์ที่ยืนประจำการอยู่ข้างประตูหันมามองหน้ากันทันใด พวกเขาทำงานรับใช้ผู้เป็นนายมาหลายปี นับตั้งแต่องค์รัชทายาทเติบโตเป็นผู้ใหญ่ กลายเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดก็เริ่มมีพระพักตร์เคร่งขรึมและวางมาดน่าเกรงขามสมฐานะ ทว่าท่าทีเช่นนี้ดูจะต่างจากยามปกติทั่วไปต้นเหตุที่ทำให้ทรงมีอาการเช่นนี้ได้ มีอยู่ไม่กี่ประการหากไม่ใช่กลุ