All Chapters of สัญญาหมั้นหมายขององค์หญิง: Chapter 71 - Chapter 80

สุรเสียงอันทรงพลังขององค์รัชทายาท ส่งผลให้หยวนเซ่าสบพระเนตรสีน้ำเงินอย่างซาบซึ้ง การได้รับการยอมรับและความไว้วางพระทัยจากองค์เหนือหัว ถือเป็นความภาคภูมิใจและวาสนาสูงสุดที่ในชีวิตนี้แล้ว ฟ่านเหว่ยตงมองสีหน้าของหยวนเซ่า ครั้นเห็นเสนาบดีหนุ่มคลายสีหน้าเคร่งเครียด มุมปากได้รูปก็หยัดยกขึ้นเล็กน้อย“ดังนั้น...” หยวนเซ่าที่กำลังอยู่ในอารมณ์เป็นสุขแหงนหน้ามองใบหน้าหล่อเหลา “ดังนั้น...?”“คู่หมั้นของข้าหาใช่คนผลีผลามปราศจากความคิดไตร่ตรอง การที่นางตัดสินใจเดินทางไปที่นั่นย่อมหมายความว่านางรู้วิธีการรักษา ดังนั้นข้าจะเดินทางไปยังแดนใต้พร้อมกับหมอหลวง ทหารและเสบียงอาหาร เพื่อสนับสนุนการทำงานของนางอย่างเต็มที่”ฟ่านเหว่ยตงจำได้แม่นยำว่าองค์หญิงน้อยมักจะใช้เวลาว่างอ่านตำราแพทย์และศึกษาเรื่องสมุนไพรอยู่เสมอ นางรู้ถึงความสำคัญของตนเองดีจึงไม่มีทางเอาชีวิตของตนเองไปเสี่ยง การที่นางเลือกเดินทางตรงไปยังแดนใต้แทนการมาแจ้งวิธีการรักษากับเขาที่นี่ก่อน ย่อมหมายความว่าสถานการณ์ทางแดนใต้ค่อนข้างคับขันจนนางไม่อยากเสียเวลาอีกทั้งนี้...ก็เพราะกู่หลันอิงต้องการพิสูจน์ตนเองว่านางเหมาะสมกับตำแหน่งว่า

นางพูดจบก็เดินฉับๆ จากไปอย่างไม่ใส่ใจ ขณะที่กู่หลันอิงได้สติก็มุ่งหน้าเดินทางต่ออากาศที่แดนใต้ค่อนข้างอบอุ่นมากกว่าตอนเหนือ วิวทิวทัศน์รายล้อมด้วยขุนเขา สวยงามตระการตา การที่สถานที่แห่งนี้มีโรคระบาดเกิดจากแหล่งน้ำที่ไม่สะอาด สี่วันก่อนนางกับคณะแพทย์ที่เดินทางมาด้วยกันออกสำรวจก็เจอสัตว์เน่าตายอยู่ที่ต้นน้ำ ดังนั้นโรคที่ว่าจึงไม่ได้ติดต่อจากคนสู่คน แต่เป็นเพราะหมู่บ้านนี้ใช้แหล่งน้ำแค่แห่งเดียวจึงล้มป่วย บางคนที่อายุมาก หรือร่างกายอ่อนแอเป็นทุนเดิม เมื่อท้องร่วงมากๆ ร่างกายขาดน้ำก็ล้มตาย กลายเป็นที่หวาดกลัวของผู้ที่ไม่รู้ความจริงความรู้ทางการแพทย์ในแคว้นลี่ยังไม่แพร่หลายนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในขอบเขตห่างไกลจากเมืองหลวงทันใดนั้น หลังพุ่มไม้ข้างทางก็มีเสียงหนึ่งร้องเรียกขึ้นมา“องค์หญิง”ซุนหยาเป็นองครักษ์เงาซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากผู้เป็นบิดา นางเป็นผู้เดียวที่ผ่านการคัดเลือกจากองครักษ์หลายร้อยคน นอกจากฝีมือที่เก่งกาจจนน่านับถือ นางยังเป็นองครักษ์ที่เป็นสตรีที่หาได้น้อยในแคว้นลี่กู่หลันอิงเห็นองครักษ์เงาที่มักจะไม่ปรากฏตัวก็ประหลาดใจ ครั้นมองซ้ายขวาไม่เห็นคนก็เดินเข้าไปหาผู้ที่ยืนอยู่

เป็นเพราะว่านางเดินทางมาต่างถิ่น อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นชินจึงได้หวั่นไหวง่ายกว่าปกติ อุณหภูมิจากร่างสูงโปร่งที่สูงกว่า ทำให้กู่หลันอิงเริ่มอุ่นร้อน ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นทำให้นางรู้สึกว่าตนเองไม่ต่างจากกระต่ายตัวน้อย ที่มิอาจต่อกรกับพละกำลังของราชสีห์ หัวใจของสาวน้อยคล้ายถูกตะขอเบ็ดเกี่ยวกระตุก จู่ๆ ก็เต้นระรัวเสียงจนดังก้องหู ตึกตัก... ตึกตัก... ความปวดร้าวที่อก ส่งผลให้ผู้ที่ไร้ประสบการณ์ยกมือขึ้นมาทาบกุม คิ้วโก่งเรียวขมวดเข้าหากัน นางไม่ได้ออกตัววิ่งมาจนเหน็ดเหนื่อย ไม่ได้หวาดกลัวตกใจหรือว่าเสียขวัญหลายปีแล้วที่ร่างกายของนางไม่มีอาการหัวใจเต้นแรงอย่างผิดปกติเช่นนี้“ไยจึงได้เงียบไป” ชายหนุ่มยอมผละอ้อมกอด ใช้สองมือหมุนตัวนางให้หันหน้ามาหา ดวงตาสีน้ำเงินเข้มโดดเด่นจับจ้องอย่างละเอียด เสมือนไม่ต้องการให้รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของอีกฝ่ายถูกมองข้ามไป“ข้า... ข้าแค่เหนื่อยเท่านั้น” องค์หญิงผู้ทระนงในศักดิ์ศรีตรัสเสียงอ้อมแอ้มนิ้วเรียวยาวของฟ่านเหว่ยตงเกลี่ยไรผมที่ปลกหน้าของผู้เป็นคู่หมาย แสงของจันทรายามค่ำคืนที่

“องค์รัชทายาท” ทหารองครักษ์ที่เพิ่งทำหน้าที่ของตนเสร็จประสานมือคำนับผู้มาใหม่ ร่างสูงโปร่งในเสื้อคลุมสีเข้มก้าวเดินออกมาจากกระโจม นัยน์ตาสีประหลาดกวาดมองดูศพของชายชุดดำที่นอนจมกองเลือดอยู่ในป่าโปร่ง จำนวนคนที่ถูกส่งมาลอบสังหาร มีมากกว่ายามที่เขาอยู่ในเมืองหลวงเสียอีก คนที่สนับสนุนฟ่านอู๋เฉียวเคลื่อนไหวไม่เกรงใจ มิหนำซ้ำอาจเป็นอันตรายถึงกู่หลันอิงเช่นนี้เหิมเกริมเกินไปแล้วหึ! เห็นทีเรื่องนี้จะปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปไม่ได้นัยน์ตาสีน้ำเงินของผู้คิดเปล่งประกายเฉียบคม เขาจะต้องจัดการเรื่องหลานผู้นี้อย่างเด็ดขาด ก่อนที่กู่หลันอิงจะแต่งมาเป็นชายาของเขา“มีทั้งหมดกี่คน” “ทูลองค์รัชทายาท สิบสองคนพ่ะย่ะค่ะ” “เก็บกวาดให้เรียบร้อย” สีหน้าของผู้กล่าวเรียบเฉย ไร้ซึ่งเค้าความนุ่มนวลอ่อนโยนที่แสดงออกกับคู่หมั้นของตน “ข้าไม่อยากให้กู่หลันอิงรับรู้เรื่องนี้ แม้แต่กลิ่นเลือดสักหยดก็ต้องไม่เหลือ” เสียงทุ้มต่ำจากผู้เป็นนาย ส่งผลให้ทหารองครักษ์ต่างหันมามองหน้ากัน เรื่องปกปิดร่องรอยพวกเขาพอทำได้ ทว่าเรื่องกลิ่น... มันยุ่งยากกว่าที่คิดซุนหยาที่ร

ตอนพิเศษ 4จุดอันตรายราชองครักษ์ที่ยืนรออยู่ด้านนอกถวายความเคารพฟ่านเหว่ยตงที่เดินออกจากกระโจมในทีแรก ต่างพากันปั้นหน้าไม่ถูกเมื่อเห็นหญิงสาวร่างบางเดินออกจากกระโจมมาในเวลาต่อมาพวกเขาไม่รู้เลยว่าในระหว่างที่สองหนุ่มสาวซึ่งเป็นคู่หมั้นได้ผ่านราตรีร่วมกันตามลำพัง... ได้มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นหรือไม่คนคิดรีบค้อมศีรษะทำความเคารพองค์หญิงแห่งแคว้นเว่ยเพื่อหลบซ่อนสีหน้าแววตา ขณะที่กู่หลันอิงซึ่งไร้เดียงสาเกินกว่าจะเข้าใจเรื่องราวที่ลึกซึ้งก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ“อาตง” นางส่งเสียงเรียกเจ้าของร่างสูงโปร่งชายหนุ่มหันหน้าไปมองคู่หมาย เพียงแค่สบตา เขาก็ทราบได้ทันทีว่านางคิดอันใดอยู่แม้จะอยากกลั่นแกล้งคนน่ารัก ทว่าฟ่านเหว่ยตงย่อมมิอาจปล่อยให้ผู้ที่ตนชมชอบต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงฟ่านเหว่ยตงยื่นหน้าเข้ากระซิบลงข้างใบหูคนตัวเล็ก “ไหนเจ้าเคยรับปากข้าว่าจะไม่ชายตาเหลียวแลบุรุษอื่น”ครั้นถูกทวงถามสัญญาที่เคยให้รับปากในวัยเด็ก กู่หลันอิงที่มีความจำแม่นยำก็เผยสีหน้ารู้สึกผิดออกมานางเคยรับปากเขาจริงดังว่า“แต่พวกเขาเป็นองครักษ์ของเจ้า”“องครักษ์ที่เป็นบุรุษ” “หากข้าสบตาพวกเขามิได้ ต่อไป