All Chapters of สัญญาหมั้นหมายขององค์หญิง: Chapter 81 - Chapter 90

ราชนิกุลเป็นเช่นนี้ทุกคนหรือไม่กันนะ? แล้วในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาควรจะทำอย่างไรดี? ความรู้สึกซาบซึ้ง หากแฝงไปด้วยความประหม่าและขลาดกลัว ส่งผลให้ชาวบ้านคุกเข่าอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับตัว บางคนถึงกับกลั้นหายใจไปเลยก็มี กู่หลันอิงเผยสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฐานะของนางถูกเปิดเผยต่อหน้าราษฎร ทว่าราชนิกุลในแคว้นลี่ไม่ค่อยเคร่งเรื่องขนบธรรมเนียมมากนัก ดังนั้นการตอบสนองของพวกเขาจึงมิได้เช่นคนของแคว้นเว่ย บรรยากาศรอบกายกระอักกระอ่วนยิ่งนัก ทว่าฟ่านเหว่ยตงกลับมองสีหน้าของคู่หมั้นอย่างอารมณ์ดี สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่ากู่หลันอิงจะมีสีหน้าเช่นไร ก็ล้วนแต่น่ามองด้วยกันทั้งสิ้น ทว่าสีหน้าของชายหนุ่มก็แปรเปลี่ยนเมื่อโสตประสาทของผู้ที่ฝึกวรยุทธ์รับรู้ถึงบางสิ่งที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามา ฟ่านเหว่ยตงขยับร่างกายอย่างรวดเร็ว เป้าหมายคือมุ่งเข้าไปบังร่างของกู่หลันอิงที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด กู่เวิ่นที่รับรู้ในจังหวะเดียวกับทหารองครักษ์ทั้งหลายร้องตะโกนขึ้น “ระวัง!” เคร้ง!

เหตุการณ์ลอบสังหารครั้งใหญ่ในแดนใต้คลี่คลายลงภายในสามวัน ทว่าข่าวคราวขององค์รัชทายาทและพระคู่หมั้นแพร่สะพัดรวดเร็วราวกับสายลม ราชทูตหรือองค์ชายสี่แห่งแคว้นลี่ทรงปลอดภัยดี ทหารองครักษ์มีล้มตายไปสองส่วน บาดเจ็บสาหัสอีกสองส่วน และบาดเจ็บเล็กน้อยอีกหกส่วนแคว้นลี่เป็นแคว้นที่เคร่งเรื่องขนบธรรมเนียม เมื่อถึงคราวต้องเดินทาง กู่หลันอิงมีทางเลือกเดียวคือกลับแคว้นเว่ยเพื่อป้องกันชื่อเสียงของตนเอง เพราะนางไม่ได้เดินทางมายังแคว้นลี่อย่างเปิดเผย ทั้งยังเข้าไปเกี่ยวพันกับเหตุการณ์ลอบสังหารซึ่งข้องเกี่ยวกับการเมืองโดยตรง ส่วนกู่เวิ่นกับฟ่านเหว่ยตงเดินทางกลับวังหลวงแคว้นลี่ ครั้นองค์หญิงน้อยเสด็จกลับถึงวังหลวงอย่างปลอดภัย องค์ชายสามก็ตรงเข้ามารับตัวพระขนิษฐาเพื่อไปเข้าเฝ้าองค์เหนือหัวพร้อมกัน บรรยากาศภายในท้องพระโรงย่ำแย่ ข้าราชบริพารทำความเคารพราชนิกุลทั้งสองเสร็จก็รีบปรี่ออกจากห้อง พร้อมทั้งปิดประตูให้เสร็จสรรพ “เสด็จพ่อ…” กู่หลันอิงเม้มปาก นางรู้ว่าตนทำให้บิดาเป็นห่วง ความรู้สึกผิดที่ท่วมท้นส่งผลให้ลำคอตีบตัน อยากจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก กู่อ

หลายทิวาราตรีผ่านพ้น เวลาจากวันทบรวมกันกลายเป็นเดือน ก่อนหน้านี้มีเสียงเล่าลือกันหนาดูว่าความสัมพันธ์ของสองแว่นแคว้นเกิดความร้าวฉาน แม้ทางแคว้นลี่จะให้เหตุผลว่าองค์หญิงทรงประชวรจึงไม่ได้มาร่วมงานขององค์รัชทายาทดังปีที่ผ่านมา ทว่าผู้คนต่างก็เอาไปผูกรวมกับเรื่องเหตุการณ์ลอบสังหารที่เกิดขึ้นที่แดนใต้ บ้างก็ว่าองค์หญิงทรงขี้ขลาดตาขาว บ้างก็ว่าองค์รัชทายาททรงดูแลพระคู่หมั้นได้ไม่ดีพอ บ้างก็ว่าองค์หญิงทรงเสียโฉมจากเหตุการณ์ลอบสังหารดังกล่าว เนื่องจากเสด็จกลับแคว้นลี่ก็ไม่มีข่าวคราวว่าทรงเสด็จออกนอกวังเลยสักครั้ง แม้จะไม่มีผู้ใดกล่าวออกมาอย่างออกนอกหน้า แต่บุตรสาวของตระกูลขุนนางในแคว้นลี่คาดหวังจะให้สัญญาการหมั้นหมายระหว่างองค์รัชทายาทกับองค์หญิงกู่หลันอิงถูกยกเลิก พวกนางกระหายอยากได้อำนาจ อยากรับตำแหน่งมารดาของแผ่นดิน ทั้งเพื่อขยายอิทธิพลให้กับวงศ์ตระกูลและตนเอง รวมถึงได้เป็นฮูหยินชายาของว่าที่พญามังกรผู้เพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและความสามารถในอนาคต ทว่าต่อให้มีเสียงโต้แย้งร้องขอจากขุนนางมากเพียงใด ฟ่านเหว่ยตงกลั

กู่หลันอิงยกมือขึ้นมาแตะปิ่นปักผมที่อาตงเสียบให้เองกับมือ ใบหน้าเห่อแดงขึ้นน้อยๆ “ข้า... ข้าไม่มีของขวัญให้เจ้าหรอก”“หืม?” ทวนถามเสร็จก็เผยสีหน้าผิดหวัง “ข้าเดินทางทั้งวันทั้งคืนโดยไม่ได้หลับเพื่อมามอบของขวัญให้เจ้า แต่เจ้าอยู่ที่นี่อย่างสุขสบายกลับไม่มีของขวัญให้ข้าเลยสักชิ้นเชียวหรือ”“เพราะข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะมา จึงไม่ได้เตรียมของขวัญไว้ให้” นางตอบอ้อมแอ้มด้วยสีหน้ารู้สึกผิดคราวนี้ถือว่านางผิดเต็มๆผู้ที่ดีใจกับการได้พบหน้าก้มหน้ามองพื้นหงอยๆ “คะ...คราวหน้า ข้าจะชดเชยให้เจ้านะ”ฟ่านเหว่ยตงถอนหายใจ “ข้าไม่รอคราวหน้าแล้ว”กู่หลันอิงก้มหน้าต่ำกว่าเดิมจนเห็นปลายเท้าของบุรุษเบื้องหน้า “แล้วเจ้าอยากได้อะไรหรือ หากไม่เหลือกว่าแรง ข้าจะจัดการให้เจ้าเอง”มุมปากของผู้ที่แสร้งน้อยใจกระตุกขึ้นนิดๆ อาศัยจังหวะที่องค์หญิงน้อยมิทันตั้งตัว ยื่นมือไปรั้งคางมนให้เชยขึ้น แล้วประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของนางหญิงสาวร่างแข็งค้างประหนึ่งเป็นก้อนหิน ความแดงจากหน้าลามสู่ใบหู “จะ...เจ้า...”“ถือว่าเป็นของขวัญของเกิดของข้าก็แล้วกัน” ฟ่านเหว่ยตงยิ้มร่าเริง นัยน์ตาสีประหลาดพราวระยิบระยับ “ข้าต้องไปแล้ว”ผู้ท

เพราะก่อนหน้านี้ไม่ค่อยมีใครให้ความสำคัญกับการแพทย์ ผู้คนจึงพากันหันไปทำอาชีพอื่น แต่ครั้นกู่หลันอิงรับการดูแลและส่งเสริมทางด้านนี้อย่างเต็มกำลัง จำนวนผู้คนที่ล้มป่วยของทั้งแคว้นเว่ยและแคว้นลี่ก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด โรงหมอถูกเปิดเพิ่มขึ้น เช่นเดียวกับสำนักแพทย์ที่เติบโตอย่างต่อเนื่องราษฎรต่างทำมาหากินและใช้ชีวิตอย่างเป็นสุข ไพร่ฟ้าตื่นมาด้วยเสียงหัวเราะและหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มบัดนี้แคว้นเว่ยและแคว้นลี่ล้วนแข็งแกร่ง ความสัมพันธ์นับวันยิ่งแน่นแฟ้น เติบโตทั้งทางด้านกำลังทรัพย์และกำลังคน กลายเป็นแคว้นมหาอำนาจที่น่าเกรงขามหญิงสาวคิดพลางยกยิ้มน้อยๆ ทุกวันนี้ทั้งนางและสามีต่างแข่งกันทำงาน จนพี่สี่ซึ่งเวลานี้ทำหน้าที่เป็นทูตแลกเปลี่ยนเริ่มบ่น‘เพราะถ้าเจ้านายทำงานหนัก ลูกน้องก็ต้องพลอยขยันทำงานหนักตามเจ้านายไปด้วย’เรื่องนี้จะโทษนางก็ไม่ได้... ในเมื่อยามเด็กพวกพี่ชายต่างเขี่ยวเข็ญให้นางรีบสร้างผลงาน มิเช่นนั้นจะไม่สามารถแต่งงานกับคู่หมั้นของตนเอง“เสด็จแม่ๆ ” เจ้าของเสียงเล็กกระตุกชายแขนเสื้อนางอย่างเรียกร้องความสนใจ“ว่าอย่างไร มู่เอ๋อร์” นางถามพลางหอมแก้มนุ่มยุ้ยอย่างรักใคร่“เสด็จแม่ทรงร