All Chapters of จอมนางบัลลังก์มังกร [PWP] + [NC30+]: Chapter 11 - Chapter 20

จ่างซุนลี่แห่งแคว้นเยว่นางกำลังนั่งเล่นบนชิงช้าที่ทำจากไม้จันทน์ขาว มือเรียวทั้งสองโยกไกวเบาๆ ทอดสายตามองพระอาทิตย์กำลังตกดินหน้าตำหนักทำให้นางภิรมย์ใจยิ่งนัก อีกทั้งช่วงนี้เป็นช่วงฤดูเหมันต์ที่อบอุ่นไม่ร้อนมากและไม่หนาวจนเกินไป จึงออกมานั่งตากลมได้“กงจู่ ซุนลี่กงจู่” เจาจวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัง ราวกับตกใจเสียงดังมาแต่ไกล ทำให้ซุนลี่มองนางที่มีสีหน้าตื่นตกใจ“หน้าตั้งมาเชียว มีอะไรหรือเจาจวิน เหนียงชินให้ข้าไปร่ายรำให้นางดูหรือ หรือว่าข้าทำอะไรผิดจนเหนียงชินเรียกเข้าเฝ้า” จ่างซุนลี่เอ่ยถามด้วยความสงสัย“ต้าหวางให้ทูตจากแคว้นอันเข้าเฝ้าเพคะ” เจาจวินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย“ราชทูตแคว้นอันมาอยู่ลู่ชิงหลายวันแล้ว ให้เข้าเฝ้าในวันนี้มันแปลอะไร” ซุนลี่เอ่ยถามด้วยความสงสัย“ราชทูตที่ว่ามีจิ้นเหอไท่จื่อแห่งแคว้นอันเสด็จมาด้วยเพคะ”“เรื่องนี้เจ้าบอกข้าเมื่ออาทิตย์ก่อน แล้วจะบอกข้าทำไมอีกเล่า”“หม่อมฉันได้ยินมาว่า จิ้นเหอไท่จื่อจะมาสู่ขอกงจู่ไปเป็นไท่จื่อเฟยเพคะ” เจาจวินเอ่ยบอกเช่นนี้ ทำให้ซุนลี่ตกใจยิ่งนักต้องถามอีกครั้ง“เจ้าว่าอะไรนะ” ซุนลี่ย้ำถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงดังขึ้น“จิ้นเหอไท่

มู่เยว่หัวสวมใส่ชุดผ้าแพรสีขาวสะอาดตาถึงสามชั้น เช่นเดียวกับเหล่าองครักษ์เสื้อแพร เป็นหน่วยองครักษ์ของมู่เยว่หัวที่ฝึกซ้อมมาเป็นอย่างดี และสามารถรับได้ทุกสถานการณ์ หลี่เฉียงจึงเลือกทหารสิบจากหนึ่งร้อยคน ทำเป็นลากเกวียนที่มีหอบผ้าเพื่อมาขายในเมืองหลายสิบผืน แต่ในผ้ามีอาวุธโดยพร้อม“ขอดูป้ายผ่านเข้าเมืองด้วย” ทหารหน้าประตูเมืองเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เยว่หัวจึงส่งป้ายปลอมที่สายของเว่ยหรงไปทำขึ้นมาให้“ข้าและพี่ชายเป็นพ่อค้าผ้าแพร ถ้าท่านไม่เชื่อตรวจสอบรถม้าข้าได้” เว่ยหรงเอ่ยบอก ขณะที่นั่งควบม้าอยู่ทหารแคว้นเยว่เปิดผ้าขึ้น ทหารมองหน้าเยว่หัวขี่ม้าใกล้เกวียน ทหารแคว้นเยว่สองคนขึ้นรถม้า เปิดหีบและรื้อผ้าแพรแบบลวกๆ แล้วลงไป“เจ้าไปได้” ทหารที่ตรวจสอบเอ่ยบอกเช่นนี้ เยว่หัวและทหารของเขาจึงมุ่งหน้าเข้าประตูฉางหยาง ซึ่งเป็นเมืองหลวงของแคว้นเยว่ เมื่อผ่านเข้ามาทางตลาด ด้านหน้าเป็นประตูวังที่อยู่ไม่ไกลมากนัก“ไปไหนหรือขอรับ” เว่ยหรงเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ไปวังหลวง” เยว่หัวเอ่ยบอกเช่นนี้“แล้วจะเข้าไปเช่นไร” เว่ยหรงเอ่ยถาม“ข้าจะเข้าไปคนเดียว ถ้าข้าไม่ส่งสัญญาณเจ้าไม่ต้องเข้าไป” เยว่หัวเ

“นอกจากนางเกิดในวันนี้เพลานี้แล้ว ก็ยังมีมู่เยว่หัวได้กำเนิดในเพลานี้ด้วย” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ถึงอย่างไรมู่เยว่หัวก็เป็นศัตรูของแคว้นเรา หม่อมฉันไม่ยินยอมให้นางอภิเษกไปแคว้นมู่เด็ดขาด” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“อิงเอ๋อร์ หลังจากที่จิ้นเหอสู่ขอนาง ข้าก็ให้ลองเอาวันเดือนปีเกิดของนางไปให้โหรหลวงดูว่านางสามารถแต่งงานกับเขาได้ไหม ปรากฏว่านางกับจิ้นเหอดวงชะตาไม่ต้องกัน แต่ว่าดวงชะตาของนางต้องชะตากับมู่เยว่หัว เพราะเพลาตกฟากวันเดือนปีเกิดตรงกันอย่างน่าเหลือเชื่อ อิงเอ๋อร์เจ้าเชื่อข้าเถิด พวกเขาทั้งสองเกิดมาเป็นของกันและกัน”จางซุนเค่อเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วก้าวเดินมานั่งข้างๆ นาง และโอบกอดนางแนบชิด นางหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความเสียใจ เสียใจที่นางต้องจากไปจากแคว้นเยว่ที่ห่างไกลสู่แคว้นมู่เพราะถึงอย่างไรถ้าต้าหวางมีรับสั่งให้อภิเษกกับมู่เยว่หัว นางก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดีหวังอิงหวางโฮ่วก้าวเดินมาในตงฟางกงทอดมองจางซุนลี่ ที่กำลังเล่นผีผาด้วยเพลงหมองเศร้า ทำให้ผู้คนได้ยินต่างหมองเศร้าไปกับบทเพลงที่นางบรรเลงอยู่ ซุนลี่เห็นว่าหวังอิงเดินเข้ามานั่งตรงหน้าของนาง นางจึงหยุดเล่น ส่งผีผาให้เจาจ

ครอบครัวสกุลจ่างซุนมาส่งจ่างซุนลี่ที่หน้าประตูเมือง จ่างซุนลี่สวมกอดหวังอิงผู้เป็นเหนียงชินของนาง แล้วถวายบังคมจ่างซุนเค่อและหวังอิงด้วยความนอบน้อม“ไปอยู่แคว้นมู่ เจ้าจงเป็นฟูเหรินที่ดี ในฐานะหวางเฟยของสกุลมู่ อย่าทำให้ข้าและเหนียงชินเจ้าต้องเป็นห่วง ขอให้เจ้าอยู่อย่างเป็นสุข” จ่างซุนเค่อเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“เพคะ ฟู่จวิน” จ่างซุนลี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา นำมือเรียวทั้งสองข้างผสานขวาทับซ้ายเสมออกแล้วก้มหัวจรดมือเรียว แล้วนางก็เงยขึ้นช้าๆ“ซุนลี่” หวังอิงหวางโฮ่วเรียกนาง แล้วดึงนางมาสวมกอดอีกครั้ง“เจ้าไปแล้ว ข้าคงคิดถึงเจ้ามากแน่ เจ้าอยู่ทางเมืองลู่ชิง ข้ารู้ว่าที่นั่นหนาวเหน็บยิ่งนัก และหนาวจนหิมะตกทั้งปี ต่างจากบ้านเราที่อยู่ในทะเลทราย เจ้าดูแลสุขภาพให้ดี อย่าให้ตัวเองต้องลมมากจนเกินไป” หวังอิงเอ่ยบอกด้วยความเป็นห่วง“เหนียงชินอย่าได้เป็นห่วง หม่อมฉันจะดูแลตัวเองให้ดี” ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มที่ดูเบิกบานใจ แต่หวังอิงรู้ว่าในใจของนางขื่นขมแค่ไหน นางรู้เรื่องนี้ดี“วันนี้ข้าพึ่งเห็นเจ้าโตเป็นสาว เจ้างดงามยิ่งนัก งามกว่านางใดทั้งใต้หล้า” จ่างซุนต้านเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“หม่อมฉันขอให้

ซุนลี่ก้าวเดินเข้ามาในห้องโถงกลางเรือนพร้อมด้วยเยี่ยหลินและเจาจวิน นางเห็นเว่ยหรงและหลี่เฉียงยืนอยู่มุมขวาและมุมซ้ายของห้อง พวกเขาถวายบังคมซุนลี่โดยทันที ส่วนมู่เยว่หัว เขาสวมใส่ชุดสีขาวตัวในและชุดสีน้ำเงินเข้มตัวนอก อีกทั้งยังมีชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มเช่นกัน นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นยกสูงในมือหนาข้างหนึ่งมีตำราหนึ่งม้วน ตรงหน้าของเขามีอาการอยู่เพียงสามอย่างถือว่าเยอะกว่าทุกครั้งที่เดินทัพกลับมาที่กินอาหารเพียงหนึ่งถึงสองอย่าง ซุนลี่รู้ว่าเขาเป็นคนสมถะเรียบง่ายในการกิน และอาหารแต่ละอย่างก็เป็นสิ่งขอที่หาซื้อโดยทั่วไป ต่างจากหวางเย่คนอื่นๆ ที่ใช้เงินฟุ่มเฟือย นางเคยได้ยินเว่ยหรงพูดว่า ยามศึกสงครามเช่นนี้ อะไรประหยัดได้ก็ขอให้ประหยัดเยว่หัวมองนางที่ก้าวเดินเข้ามาในเรือนกลาง นางงดงามในชุดสีขาวสะอาดตาถึงสามชั้นไร้ลวดลาย ลักษณะเป็นชุดของแคว้นเยว่เช่นทุกครั้งที่เขาพบเห็น“ซุนลี่ เจ้ามานั่งตรงนี้สิ” มู่เยว่หัวเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ซุนลี่จึงนั่งลงบนโต๊ะ เยี่ยหลินนำถ้วยใส่ข้างครึ่งหนึ่งมาวางบนโต๊ะตรงหน้าของนาง ขันทีสองคนวางอีกสองอย่าง“เห็นเจ้ามาช้า ข้าคิดว่าเจ้าจะกินข้าวในเรือนเถาฮวา จึงให้พวกเขานำอาห